%20(1)%20(1)%20(1).png)
Καταδικάζει η Ορθοδοξία τον Εθνικισμό και την νόμιμη άμυνα ;
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος Γεωπολιτικός αναλυτής-αρχισυντάκτης του Mytilenepress και ιδρυτής-δημιουργός των επιστημονικών κλάδων του Γεωπολιτικού Εθνικισμού και της Γεωπολιτικής Θεολογίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Contact : survivroellas@gmail.com-
Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προϋπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν. Αναφέρομαι πάντοτε στους Φοίνικες που από μονοθεϊστές της Παλαιάς Διαθήκης έγιναν ένθερμοι υποστηρικτές του Διονυσιακού πολιτισμού. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη έγκριση του συγγραφέα.
ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.
Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.
Τι αναφέρουν οι κορυφαίοι Άγιοι της Ορθοδοξίας, οι Μεγάλοι αρχαίοι Σοφοί και oi υπέρμαχοι του Διονυσιακού πολιτισμού-Μεγάλοι αιρεσιάρχες που ισχυρίζονται ότι είναι Χριστιανοί !!!
Ο εθνικισμός είναι "αίρεση" που βλάπτει την Ορθοδοξία αναφέρει ο Οικουμενικός Πατριάρχης και Μέγας Αιρετικός κατά γενική ομολογία Ιερέων και λαϊκών, ο περιβόητος Βαρθολομαίος !!! Οι αρχαίοι Σοφοί εξέταζαν τα πάντα με βάση την λογική και τα ατράνταχτα στοιχεία. Αυτό θα κάνω για πολλοστή φορά στην σημερινή-επιστημονική μου εργασία. Στην σημερινή εργασία θα δούμε τι είναι ο Εθνικισμός και από που προέρχεται.
Υπό κανονικές συνθήκες είναι ανάξια αναφοράς-σχολιασμού τα όσα είπε ο Βαρθολομαίος, καθώς είναι γνωστό-αποδεδειγμένο παγκοσμίως ότι είναι Μέγας υποστηρικτής του Διονυσιακού πολιτισμού, ως Οικουμενιστής, Σχισματικός και Παπικός. Είναι ο Πατριάρχης που είπε με υποτιμητικές εκφράσεις ότι οι Ήρωες του 182 χάλασαν μια υπέροχη συμβίωση 400 ετών με τους Τούρκους δημιουργώντας προστριβές !!! Αποκαλεί την επανάσταση προστριβή !!! Αυτοί οι Διονυσιακοί μηχανισμοί και οι προβατόσχημοι λύκοι, εδώ και πολλά χρόνια από παλιά στοχοποιούν τον Ελληνικό εθνικισμό και τον Αριστόκλειο πολιτισμό καθώς είναι το μοναδικό εμπόδιο στην δημιουργία του παγκόσμιου-Διονυσιακού κράτους. Φυσικά το βίντεο με τις αισχρότατες δηλώσεις του έχει αφαιρεθεί.
https://katanixi.gr/xevrakotoi/
Επιπροσθέτως την διάψευση ότι δεν τα είπε "ποτέ" αυτά ο Βαρθολομαίος την έκαναν τα Ellinika Xoaxes !!! Όπως αναφέρουν κάποιοι επώνυμοι Έλληνες όταν διαψεύδουν κάτι τα Ellnika Xoaxes, δεν χρειάζεται να κάνουμε διασταύρωση των γεγονότων καθώς ξέρουμε πώς ότι διαψεύδουν είναι αλήθεια.
https://www.documentonews.gr/
https://www.documentonews.gr/
https://www.documentonews.gr/
https://www.ellinikahoaxes.gr/
TA ELLINIKA XOAXES "ΔΙΑΨΕΥΔΟΥΝ" ΕΠΙΣΤΗΜΝΟΙΚΗ ΜΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑ. https://mytilenepress2.
O AIΡETIKOΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ :
ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΡΘΗ ΠΙΣΤΗ.
Στον Διονυσιακό Πατριάρχη και τους ομοϊδεάτες του έχουν ήδη απαντήσει ο Μέγας Αριστοκλής, οι Ήρωες του 1821, ο Μέγας Δικαστής Πολυζωίδης, ο τέως πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο μεγάλος ευπατρίδης-δημοκράτης- ανώτατος δικαστικός λειτουργός Χρήστος Σαρτζετάκης, ο Π. Γεμιστός, ο Αλ. Παπαναστασίου ο Ίων Δραγούμης η Εθνική συγγραφέας Πηνελόπη Δέλτα-Μπενάκη και ο γράφων. Όμως την σπουδαιότερη απάντηση την δίνουν οι κορυφαίοι Άγιοι της Ορθοδοξίας σχετικά με την νόμιμη άμυνα. Ο Μέγας Αθανάσιος, Ο Άγιος Γρηγόριος-Θεολόγος, ο στυλοβάτης του Ελληνισμού, της Ορθοδοξίας και του Imprium Romanum.
Αρχικά να αναφέρω για όσους δεν γνωρίζουν ότι οι σκλαβωμένοι στους Τούρκους, οι Έλληνες του Πατριαρχείου το 1821, είχαν αφορίσει τους επαναστάτες !!! Κάτω από τις ίδιες συνθήκες είναι το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως μέχρι και την σημερινή εποχή. Είναι τραγικά και αισχρά αυτά που αναφέρονται διότι σύμφωνα με όλους αυτούς τους Διονυσιαστές, οι Έλληνες δεν έχουν το δικαίωμα να είναι εθνικιστές !!! Άξιος συμπαραστάτης του Βαρθολομαίου και των συν αυτώ είναι και ο Λάμπρος Ψωμάς.
Δυστυχώς ο Λ. Ψωμάς απαξιώνει-περιφρονεί τους πιο σημαντικούς Αγίους της Ορθοδοξίας και τους ιερούς-αρχαίους προγόνους σχετικά με τον Εθνικισμό !!! Παράλληλα δεν κάνει καμία αναφορά για τον Ισραηλινό Ναζισμό !!! Αγνοεί επιδεικτικά την Εκκλησία του Δήμου, τον Μέγα Αριστοκλή, τον Μεγάλο Ισοκράτη, τον Πατέρα της ιστορίας Ηρόδοτο, τον Ίωνα Δραγούμη, την εθνική συγγραφέα Πηνελόπη Δέλτα, τον ευπατρίδη Χρήστο Σαρτζετάκη, τον ¨Άγιο Γρηγόριο και τον Μέγα Αθανάσιο Διαβάζουμε σε σχετική εργασία του :
"Θα προσπαθήσω να θέσω ορισμένες βασικές αρχές με τις οποίες πρέπει νομίζω να σκεπτόμαστε για τα θέματα αυτά και όχι να σχολιάσω την επικαιρότητα και τα σύγχρονα φαινόμενα εθνικισμού, φονταμενταλισμού, μισαλλοδοξίας κ.λπ. τα οποία εμφανίζονται στις χώρες της Ευρώπης και του κόσμου, της δικής μας πατρίδας ασφαλώς συμπεριλαμβανομένης. Ας δούμε το θέμα κατ’ αρχήν ιστορικά.
1. Εισαγωγικά Το 1860 προέκυψε στην Ορθόδοξη Εκκλησία ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα, αυτό της επιθυμίας των Βουλγάρων επισκόπων να δημιουργήσουν μια Εκκλησία μόνο για Βουλγάρους, παρά το γεγονός ότι οι επαρχίες τους ανήκαν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, ενώ η ίδια η βουλγαρική γη αποτελούσε ακόμη τμήμα της οθωμανικής αυτοκρατορίας και δεν υπήρχε τότε ανεξάρτητο βουλγαρικό κράτος.
Το τελευταίο στοιχείο δεν ενδιέφερε βέβαια την Εκκλησία, ενδιέφερε όμως τους Βουλγάρους, οι οποίοι δεν επιθυμούσαν τον ανεξάρτητο – αυτοκέφαλο στην εκκλησιαστική γλώσσα – αρχιερέα τους εγκατεστημένο σε κάποια πόλη συνδεδεμένη με την ιστορία τους, όπως η Αχρίδα ή το Τύρνοβο, αλλά στην ίδια την Κωνσταντινούπολη. Για πρώτη φορά η Ορθόδοξη Εκκλησία συναντούσε το φαινόμενο της συνύπαρξης δύο επισκόπων στην ίδια πόλη με την ίδια εδαφική δικαιοδοσία με μόνη διάκριση την εθνική σύνθεση του ποιμνίου. Ειρρήσθω εν παρόδω, ότι η στόχευση των Βουλγάρων ήταν τότε πολιτική.
Ήταν πιο εύκολο σε ένα Βούλγαρο αρχιερέα εγκατεστημένο στην Κωνσταντινούπολη να διεκδικήσει όσο περισσότερες περιοχές μπορούσε από ότι αν ήταν εγκατεστημένος σε μια αμιγώς βουλγαρόφωνη περιοχή. Στη δεύτερη περίπτωση δύσκολα μπορούσε να διεκδικήσει περιοχές πέραν αυτών που κατοικούνταν αμιγώς από Βουλγάρους. Στην πρώτη, μπορούσε να διεκδικήσει και τις περιοχές που είχαν μικτό πληθυσμό ή που δεν κατοικούνταν από Βουλγάρους, αλλά οι Βούλγαροι εθνικιστές θεωρούσαν ιστορικά βουλγαρικές. Οι περιοχές αυτές αργότερα αποτέλεσαν διεκδίκηση των Βουλγάρων για τη δημιουργία του κράτους της μεγάλης Βουλγαρίας, όπως αυτό προέκυψε από τη βραχύβια, όπως αποδείχθηκε, συνθήκη του Αγίου Στεφάνου.
Η αντίδραση του Οικουμενικού Πατριαρχείου οδήγησε τελικά στην καταδίκη των Βουλγάρων οπαδών της εθνικής Εκκλησίας που δημιουργείτο και η κήρυξη της αυτοκέφαλης Εκκλησίας των Βουλγάρων σε σχίσμα με την υπόλοιπη Εκκλησία. Για να επιτύχει τον στόχο του το Οικουμενικό Πατριαρχείο ζήτησε και πέτυχε τη σύμφωνη γνώμη των άλλων Ορθοδόξων Πατριαρχών Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων, όπως και του αρχιεπισκόπου Κύπρου στη σύνοδο που έλαβε χώρα στην Κωνσταντινούπολη τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1872. Η σύνοδος, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στην κήρυξη του σχίσματος, αλλά προσπάθησε να βρει την αιτία του κακού. Καταδίκασε λοιπόν τον «φυλετισμό», τον οποίο όρισε με δύο τρόπους:
Σε μια ευρύτερη προοπτική ο φυλετισμός ορίζεται ως «η λόγω φυλετικής καταγωγής και γλώσσης διάκρισις και διεκδίκησις ή εξάσκησις αποκλειστικών δικαιωμάτων παρ’ ατόμων ή ομάδων ανθρώπων ομοχώρων τε και ομοταγών».
Σε μια ειδικότερη αντίληψη φυλετισμός ήταν «η εν αυτώ τόπω συγκρότησις ιδίων φυλετικών Εκκλησιών, πάντας μεν τους ομοφύλους αποδεχομένων, πάντας δε τους ετεροφύλους αποκλειουσών και υπό μόνον ομοφύλων ποιμένων διοικουμένων, ως αξιούσι νυν οι οπαδοί του φυλετισμού».
Για να εξηγήσουμε λίγο τα πράγματα, ο δεύτερος ορισμός του φυλετισμού είναι αυστηρά εκκλησιαστικός, όπως φαίνεται και από τη νομική του θεμελίωση στον εκκλησιαστικό κανόνα που απαγορεύει την ύπαρξη δύο επισκόπων στην ίδια πόλη. Σύμφωνα με το συνοδικό κείμενο δεν είναι δυνατό να δημιουργείται μία Εκκλησία πάνω σε φυλετική βάση και να δέχεται όλα τα μέλη της μιας φυλής και να απορρίπτει τα μέλη άλλης φυλής, ούτε είναι αποδεκτό ο ποιμένας της Εκκλησίας να κατάγεται από την ίδια φυλή με το ποίμνιό του. Το ζήτημα αυτό είναι σαφώς ζήτημα κανονικού δικαίου και η σύνοδος της Κωνσταντινούπολης έχει πράγματι τη βάση της στην κανονική παράδοση της Εκκλησίας. Η απόφασή της, λοιπόν, είναι αδιαμφισβήτητη. Το πιο ενδιαφέρον, ωστόσο, σημείο είναι ο πρώτος ορισμός.
Η σύνοδος, σε μια ευρύτερη ανθρωπολογική προοπτική, πέρα από τα όρια του κανονικού δικαίου, καταδίκασε την αποκλειστικότητα που διεκδικούν ορισμένοι άνθρωποι έναντι των ανθρώπων, με τους οποίους συμβιώνουν πάνω στη βάση της, φυλετικής τους καταγωγής ή της ομιλούμενη γλώσσας τους. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία. Δεν είναι βέβαια η ποικιλία φυλών και γλωσσών, η ποικιλία των εθνών και των παραδόσεων που ενόχλησε τη σύνοδο, αλλά η αποκλειστικότητα που διεκδικούν τα μέλη των ομάδων αυτών έναντι των μελών άλλης ομάδας. Αποτέλεσμα αυτού του φαινομένου είναι άνθρωποι διαφορετικής καταγωγής ή γλώσσας που προηγουμένως συμβίωναν αρμονικά να εισέρχονται σε τροχιά σύγκρουσης. Η σύνοδος είχε προβλέψει το μέλλον με αρκετή ακρίβεια. Τα γεγονότα που ακολούθησαν το βουλγαρικό σχίσμα οδήγησαν στη δημιουργία του περιβόητου Μακεδονικού Ζητήματος που ταλαιπώρησε και συνεχίζει να ταλαιπωρεί τους βαλκανικούς λαούς.
Τι είναι έθνος. Ο όρος φυλετισμός, έτσι όπως εξηγήθηκε από τη σύνοδο του 1872, δεν σχετίζεται με τον ρατσισμό, όπως θα θεωρούσαμε με μια πρώτη ματιά. Ο όρος φυλή σχετίζεται βέβαια με τον ιταλικό όρο ράτσα ή τον αγγλικό race, αλλά στην προκειμένη περίπτωση έχουμε την αναφορά σε έναν λαό, τους Βουλγάρους, οι οποίοι συγκροτούν ένα έθνος και μάλιστα εμφανίζουν στοιχεία αποκλειστικότητας, καθώς θεωρούν τους εαυτούς κάτι ιδιαίτερο, οπότε πρέπει να έχουν δικούς τους επισκόπους, δικό τους πρώτο, δικά τους εδάφη, όπου μόνο οι δικοί τους επίσκοποι μπορούν να ασκούν την ποιμαντική ευθύνη.
Με αυτόν τον τρόπο οι Βούλγαροι επιθυμούσαν, την εποχή εκείνη, να διακρίνονται από τους γείτονές τους διαφορετικής καταγωγής και μάλιστα, με βάση το στοιχείο της αποκλειστικότητας, να θεωρούν τους εαυτούς τους ανώτερους ή ιδιαίτερους και διαφορετικούς από τους άλλους. Εδώ, όμως, τίθεται ένα βασικό ερώτημα: για ποιο λόγο η σύνοδος θεώρησε ότι θιγόταν από αυτή τη στάση ώστε την καταδίκασε και την αποκήρυξε ως αίρεση που βλάπτει το σώμα της Εκκλησίας; Για να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό θα πρέπει να δούμε τι είναι το έθνος – και οι παράγωγοι όροι, όπως εθνικισμός και έθνος-κράτος – και τι η Εκκλησία.
Ο όρος έθνος είναι γνωστός και τον χρησιμοποιούμε πολύ συχνά. Αν προσπαθήσουμε, όμως, να τον ορίσουμε θα διαπιστώσουμε ότι είναι δύσκολο εγχείρημα. Κατ’ αρχάς, στις ευρωπαϊκές γλώσσες ο όρος προέρχεται από το λατινικό nascere που δηλώνει τη γέννηση. Άρα και ένα απλό λεξικό ορίζει το έθνος ως ένα σύνολο ανθρώπων που μοιράζονται κοινά γνωρίσματα, όπως, κυρίως, η καταγωγή – που σχετίζεται με τη γέννηση ενός ανθρώπου (Έλληνας γεννιέσαι δεν γίνεσαι, κατά το πρόσφατο σύνθημα πολιτικού κόμματος) – η θρησκεία, ο πολιτισμός, η ιστορία, η γεωγραφία ή η γλώσσα. Όμως αν τα εξετάσουμε ένα-ένα θα δούμε ότι δημιουργούν δυσκολίες.
Για παράδειγμα, η καταγωγή δεν μπορεί να οριστεί. Κανείς δεν ξέρει από πού καταγόμαστε φυλετικά, αφού οι περιοχές στις οποίες κατοικούμε έχουν κατοικηθεί από διάφορους λαούς στις διάφορες ιστορικές περιόδους. Αυτό βγάζει απ’ έξω και την κοινή ιστορία. Ανάλογα με την όποια καταγωγή μας έχουμε και διαφορετική ιστορία. Ούτε η θρησκεία μπορεί να θεωρηθεί στοιχείο που ορίζει ένα έθνος αφού υπάρχουν έθνη, όπως, για παράδειγμα, οι Αλβανοί, που ασπάζονται τέσσερις διαφορετικές θρησκευτικές παραδόσεις, αλλά θεωρούν τους εαυτούς τους έθνος.
Η γεωγραφία δεν είναι κοινό στοιχείο, αφού οι Ισραηλίτες, για παράδειγμα, πάντοτε θεωρούσαν τους εαυτούς τους ένα έθνος, παρά το γεγονός ότι μέχρι το 1948 κατοικούσαν ταυτόχρονα σε διάφορες περιοχές του πλανήτη. Το ισχυρότερο κοινό στοιχείο ενός έθνους θεωρείται η γλώσσα που ορίζει ουσιαστικά και τον κοινό πολιτισμό. Υπάρχουν, όμως, λαοί οι οποίοι δεν έχουν κοινή γλώσσα και, άρα, ούτε κοινό πολιτισμό. Δεν χρειάζεται μάλιστα να ανατρέξουμε στα αφύσικα έθνη της Αφρικής για να βρούμε τέτοια παραδείγματα. Εδώ, στη γηραιά Ευρώπη, οι Ελβετοί δεν μιλούν ελβετικά, αφού τέτοια γλώσσα δεν υφίσταται. Οι περισσότεροι μιλούν γερμανικά (όπως στην πρωτεύουσα Βέρνη ή τη Ζυρίχη), επειδή η χώρα τους, στο μεγαλύτερο τμήμα της, συνορεύει με γερμανόφωνες χώρες, τη Γερμανία και την Αυστρία. Κάποιοι μιλούν γαλλικά, όπου η χώρα συνορεύει με τη Γαλλία (π. χ. Γενεύη), ενώ άλλοι μιλούν ιταλικά (π. χ. Μπελιντζόνα). Μόνο ένα ποσοστό 0,5 % του πληθυσμού μιλά τα ραιτορομανικά, μια λατινογενή γλώσσα που ομοιάζει με τα γαλλικά και μιλιέται σε ένα μόνο καντόνι της κεντρικής Ελβετίας.
Καμία βέβαια από τις γλώσσες αυτές δεν θεωρείται «ελβετική». Αδιέξοδο λοιπόν; Δεν μπορούμε να ορίσουμε τι είναι έθνος; Είναι χαρακτηριστικό ότι σύγχρονες θεωρίες από τον χώρο της ιστορίας, της κοινωνιολογίας και των πολιτικών επιστημών υποστήριξαν τη θέση ότι έθνη, πολύ απλά, δεν υπάρχουν και αποτελούν απλώς επινόηση ορισμένων διανοουμένων του 19ου αι. Οι επιστήμονες αυτοί συνόψισαν τη θεωρία τους στη φράση «οι εθνικισμοί και τα έθνη-κράτη γέννησαν τα έθνη και όχι το αντίστροφο».
Το πρόβλημα σε αυτήν την περίπτωση είναι ότι προσπαθούμε να δούμε τα έθνη από μέσα. Να δούμε ποια είναι τα κοινά τους χαρακτηριστικά, ώστε να δώσουμε έναν ορισμό. Αφού αποτύχαμε πάει να πει πως έθνη δεν υπάρχουν. Μπορούμε, όμως, να κοιτάξουμε τα έθνη απ’ έξω, σαν να έχουμε μπροστά μας ένα παζλ και να παρατηρούμε τα διαφορετικά του κομμάτια. Τότε διαπιστώνουμε ότι τα έθνη δημιουργούνται καθώς οι διάφοροι λαοί έρχονται σε επαφή με άλλους λαούς. Κατανοούν έτσι τη διαφορετικότητά τους και προσπαθούν να την προσδιορίσουν. Άρα, δεν είναι δυνατό να προσδιορίσουμε ένα έθνος από τα χαρακτηριστικά του, αλλά από την πεποίθηση των μελών του έθνους ότι ανήκουν σε αυτό. Αυτό αρκεί. Οι αρχαίοι Έλληνες για παράδειγμα πίστευαν ότι, παρά τις διαφορετικές πόλεις-κράτη στις οποίες κατοικούσαν, ανήκαν σε ένα κοινό έθνος.
Το βασικό χαρακτηριστικό του το εντόπισαν όταν ήρθαν σε επαφή με τους Πέρσες εισβολείς: ήταν ελεύθεροι, ενώ οι Πέρσες ήταν δούλοι του βασιλιά τους. Άρα εδώ μπαίνει και ένα δεύτερο βασικό χαρακτηριστικό: η ελευθερία. Για να πιστεύουν οι άνθρωποι ότι ανήκουν σε κάτι πρέπει να είναι ελεύθεροι. Από εκεί και πέρα, ένα έθνος μπορεί μόνο του να κτίζει τον πολιτισμό του και από αυτόν να προκύπτουν τα κοινά χαρακτηριστικά του, όπως η γλώσσα του και κυρίως οι παραδόσεις του, οι οποίες μεταβάλλονται σε κάθε εποχή, αλλά πάντοτε χαρακτηρίζουν ένα έθνος. Γι’ αυτό ο όρος έθνος στα ελληνικά δεν έχει σχέση με τη γέννηση και την καταγωγή, αλλά με τον όρο έθος, δηλαδή τη συνήθεια.
Ένας σύγχρονος Έλληνας διανοούμενος όρισε το έθνος ως δομή παραδόσεων, ως ένα κτήριο δηλαδή που κάθε του όροφος είναι μια παράδοση. Κεντρική παράδοση είναι πάντα η θρησκευτική του παράδοση, η θρησκεία του δηλαδή. Τα έθνη, με την έννοια αυτή, δημιουργούνται γύρω από τη θρησκεία τους. Αυτό δεν σημαίνει πως η θρησκευτική παράδοση δεν μπορεί να αλλάξει ή μένει πάντα σταθερή. Για παράδειγμα, το ελληνικό έθνος ήταν παγανιστικό-ειδωλολατρικό, ενώ αργότερα άλλαξε τη θρησκευτική του παράδοση, καθώς ασπάστηκε τον Χριστιανισμό. Κεντρική παράδοση του σημερινού ελληνικού έθνους, λοιπόν, είναι ο Χριστιανισμός και μάλιστα η Ορθοδοξία.
Με βάση τον τρόπο που προτείνουμε εδώ, τα έθνη όχι μόνο υπάρχουν, αλλά είναι και αρχαία και μεταβάλλονται συνεχώς – όπως όλοι οι άνθρωποι αλλάζουμε στη ζωή μας – ή μπορεί τα έθνη να είναι νεότερα ή να συνεχίζουν να εμφανίζονται ή και να εξαφανίζονται, όπως έχει συχνά συμβεί στην ιστορία. Άρα το ότι σήμερα εμείς έχουμε πολλές διαφορές με τους αρχαίους Έλληνες δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε Έλληνες, αλλά ότι, στην ιστορική μας πορεία, αλλάξαμε και συνεχίζουμε να αλλάζουμε. Όταν, μάλιστα, σταματήσουμε να αλλάζουμε θα απομονωθούμε και μοιραία θα εξαφανιστούμε. Πατριωτισμός, λοιπόν, είναι η αγάπη που έχουμε για το έθνος στο οποίο ανήκουμε και για τη γη στην οποία ζούμε. Η αγάπη αυτή, ως αγάπη, είναι για την Εκκλησία θετικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου.
Για να πάμε πίσω στο βασικό μας ερώτημα: η σύνοδος της Κωνσταντινούπολης που καταδίκασε τον φυλετισμό, δεν καταδίκασε τα έθνη, γιατί αυτά είναι αρχαίες πραγματικότητες με τις οποίες η Εκκλησία πάντοτε συνυπήρχε και συμπορευόταν. Η Εκκλησία, και μάλιστα η Ορθόδοξη, πάντοτε σεβάστηκε τα έθνη και τις ιδιαιτερότητές τους. Άρα ούτε ο πατριωτισμός είναι αυτό που η Εκκλησία καταδίκασε το 1872. Αλλά τότε τι ήταν αυτό που ενόχλησε τη σύνοδο ώστε να καταδικάσει τον φυλετισμό;
Τι είναι εθνικισμός και τι είναι έθνος-κράτος. Από τον 16ο αι. περίπου, όταν εμφανίστηκε ο Προτεσταντισμός, εμφανίστηκε και ένα φαινόμενο που ονομάστηκε εθνικισμός. Ο εθνικισμός μπορεί να οριστεί ως μια ιδεολογία ή ένα κίνημα που απαιτούσε ένα κράτος για κάθε έθνος. Άρα έθνη υπήρχαν.
Για κάποιους ιδιαίτερους, όμως, ιστορικούς λόγους που εμφανίστηκαν στη δυτική Ευρώπη και όχι σε εμάς εδώ, οι λαοί άρχισαν να επιθυμούν την κατάλυση των μεγάλων πολυεθνικών αυτοκρατοριών στις οποίες ζούσαν και τη δημιουργία νέων κρατών που ονομάστηκαν έθνη-κράτη. Ένα κράτος για κάθε έθνος, λοιπόν. Σταδιακά και, λόγω κοσμοϊστορικών γεγονότων που δεν μπορούμε να περιγράψουμε εδώ, η ιδέα αυτή πέρασε και στις δικές μας περιοχές στα Ορθόδοξα Βαλκάνια.
Είναι αυτή ακριβώς η ιδέα που ήλθε σε σύγκρουση με την Εκκλησία. Πάλι, όμως, εδώ γεννάται το ερώτημα: γιατί η Εκκλησία είχε πρόβλημα αν τα έθνη επιθυμούσαν να έχουν το καθένα το δικό του κράτος; Και σήμερα που εμείς οι Έλληνες έχουμε το κράτος μας, η Εκκλησία τι πρόβλημα έχει; Πολύ απλά, κανένα. Αν υποθέσουμε ότι όλοι οι λαοί συνεργάζονταν ειρηνικά και αποφάσιζαν να δημιουργήσουν τα έθνη-κράτη τους, η Εκκλησία δεν θα είχε την παραμικρή αντίρρηση.
Το πρόβλημα για την Εκκλησία γεννάται από τη λέξη που είδαμε να υπογραμμίζει την απόφαση της συνόδου της Κωνσταντινούπολης: αποκλειστικότητα. Κάθε έθνος που επιθυμούσε το δικό του κράτος, το έκανε πολεμώντας τα γειτονικά του έθνη, γιατί πίστευε στην ανωτερότητα του δικού του έθνους έναντι των άλλων.
Εκεί είναι που η Εκκλησία έχει το πρόβλημα. Αν διαβάσουμε τον αρχαίο φιλόσοφο Ηράκλειτο θα μας πει ότι ο πόλεμος πατήρ πάντων. Άρα η όποια αλλαγή γίνεται μοιραία με πόλεμο. Ο Γερμανός φιλόσοφος Χέγκελ μάλιστα πίστευε ότι με τον πόλεμο τα έθνη δείχνουν τη ζωτικότητά τους, τη θέλησή τους για ζωή. Ακόμα και αν είναι έτσι, η Εκκλησία που «ευαγγελίζεται πάσιν ειρήνην» δεν μπορεί να συμφωνεί, ούτε να ευλογεί τους πολέμους, ούτε τους εθνικούς ανταγωνισμούς και τις αποκλειστικότητες. Για να απαντήσουμε, όμως, γιατί η Εκκλησία αντιδρά στους εθνικισμούς και τις εθνικές αποκλειστικότητες πρέπει να δούμε τι είναι η Εκκλησία.
Η Εκκλησία ως η Βασιλεία του Θεού, στα πλαίσια της οποίας ξεπερνιόνται τα έθνη και απορρίπτονται οι εθνικισμοί. Εκκλησία είναι η Βασιλεία του Θεού, την οποία ο Χριστός εγκαθίδρυσε στον κόσμο Του. Είναι δηλαδή ο χώρος, η πραγματικότητα, στα πλαίσια της οποίας ο άνθρωπος ενώνεται με τον Θεό. Η Βασιλεία του Θεού είναι μια παράδοξη έννοια, γιατί συνδυάζει δυο φαινομενικά αντιφατικά μεταξύ τους χαρακτηριστικά: είναι πραγματικότητα την οποία τώρα όλοι μπορούμε να βιώνουμε, αλλά και στόχος τον οποίο πρέπει να επιτύχουμε.
Η Βασιλεία του Θεού, για να χρησιμοποιήσουμε το Ευαγγέλιο, είναι μέσα μας «εντός ημών» (Λουκ. 17, 21), αλλά όχι από αυτόν τον κόσμο μας «εκ του κόσμου τούτου» (Ιω. 18, 36). Όταν βαπτιζόμαστε, μέσω του αναδόχου μας, αποκηρύττουμε αυτόν τον κόσμο, τη ματαιοδοξία του και τη ματαιότητά του και συντασσόμαστε με τον Χριστό. Από πολίτες αυτού του κόσμου γινόμαστε έτσι πολίτες της Βασιλείας του (Εβρ. 11, 10 και 13, 14).
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι θέλουμε να αποδράσουμε από τον κόσμο αυτό για να ζήσουμε σε έναν άλλο, σε ένα παράλληλο σύμπαν, σε έναν κόσμο φανταστικό και ανύπαρκτο. Η Βασιλεία του Θεού είναι πραγματικότητα. Αυτή η πραγματικότητα που ζούμε μέσα στην Εκκλησία όταν προσευχόμαστε όλοι μαζί, όταν όλοι μαζί ακούμε τον λόγο του Θεού και όλοι μαζί μετέχουμε στη Θεία Κοινωνία. Αλλά και προσδοκούμε να φθάσουμε σε ένα έσχατο τέλος, στην ανάσταση των νεκρών και τη ζωή του μέλλοντος αιώνος, όπως ομολογούμε στο σύμβολο της πίστης μας, άρα περιμένουμε την ολοκλήρωση της Βασιλείας του Θεού, εκεί όπου αυτός ο κόσμος δεν θα υπάρχει και θα υπάρχει μόνο η Βασιλεία Του: «ινα ει ο Θεός τα πάντα εν πάσι». Βασισμένη σε αυτή την πραγματικότητα και σε αυτή την προοπτική, η αρχαία Εκκλησία εκφράστηκε πάνω στο ζήτημα της σχέσης της με τα κράτη και τις πατρίδες αυτού του κόσμου.
Σε ένα ανυπόγραφο αρχαίο εκκλησιαστικό κείμενο, την προς Διόγνητον επιστολή, διαβάζουμε ότι οι Χριστιανοί δεν διαφέρουν από τους άλλους ανθρώπους. Δεν κατοικούν σε ιδιαίτερες περιοχές, ούτε μιλούν τη δική τους γλώσσα, ούτε έχουν δικές τους κοσμικές συνήθειες. Παρόλα αυτά, ενώ κατοικούν σε πόλεις είτε ελληνικές είτε ξένες και ακολουθούν τα τοπικά έθιμα στην ενδυμασία και τη διατροφή και τις άλλες υποθέσεις της ζωής, η πολιτεία τους είναι διαφορετική και θαυμαστή. Κατοικούν στις πατρίδες τους, αλλά ως περαστικοί και όχι ως μόνιμοι κάτοικοι. Μοιράζονται τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις με τους συμπολίτες τους, αλλά υποφέρουν κάθε δοκιμασία σαν να ήταν ξένοι. Για τους Χριστιανούς κάθε πατρίδα είναι ξένη και κάθε ξένη γη είναι πατρίδα τους (προς Διόγνητον 5, 1-5).
Με αυτή τη λογική, μέσα στη νέα εκκλησιαστική πραγματικότητα, που ο Χριστός έφερε στον κόσμο, δεν υπάρχει, κατά τον λόγο του αποστόλου Παύλου, ούτε Ιουδαίος ούτε Έλληνας (Γαλ. 3, 28), αλλά μόνο οι πιστοί του Χριστού που αποτελούν, κατά τον απόστολο Πέτρο, εκλεκτό γένος, άγιο έθνος, τον λαό του Θεού (Α΄ Πετ. 2, 9). Οι Εβραίοι της Παλαιάς Διαθήκης θεωρούσαν ότι υπήρχαν δύο έθνη, οι Ιουδαίοι και οι Έλληνες. Με την Εκκλησία του Χριστού η Εκκλησία αποτελεί το «τρίτο έθνος», τον μόνο λαό του Θεού. Οι εθνικές και γλωσσικές διαφορές αποτελούν πραγματικότητες της πεσμένης από τον Παράδεισο ανθρώπινης φύσης μας, όπως μας θυμίζει η ιστορία του πύργου της Βαβέλ (Γέν. 11, 5-9), όπου ο Θεός «διεμέριζεν έθνη» συγχέοντας τις ομιλούμενες γλώσσες των ανθρώπων. Άρα η φυσική κατάσταση των ανθρώπων δεν είναι η διαίρεση, αλλά η ενότητα.
Είναι ακριβώς η ενότητα αυτή που αποκαταστάθηκε στην Πεντηκοστή, όταν το Άγιο Πνεύμα ένωσε τους Αποστόλους και το κήρυγμα του αποστόλου Πέτρου γινόταν κατανοητό στη γλώσσα καθενός από τους ακροατές του (Πράξ. 2, 4-41). Είναι, λοιπόν, προφανές ότι οι γλωσσικές, εθνικές και λοιπές διαφορές ξεπερνιόνται μέσα στην Εκκλησία, όπου όλοι οι πιστοί ανεξαρτήτως εθνικής καταγωγής ενωνόμαστε στο σώμα του Χριστού. Ανήκουμε σε διάφορα έθνη, μιλάμε διαφορετικές γλώσσες, δεν μπορούμε να υπάρχουμε διαφορετικά, αλλά είμαστε όλοι παιδιά του Χριστού και συγκληρονόμοι της Βασιλείας Του.
Μπορεί, λοιπόν, η Εκκλησία να μην έχει πρόβλημα με τις διαφορές των εθνών, των παραδόσεων και των γλωσσών, γιατί στον παρόντα ατελή κόσμο μας έτσι υπάρχουμε, αλλά σκοπός της είναι όχι να καταπιέζει και να σβήνει τις διαφορές – πολύ απλά, αυτό δεν γίνεται – αλλά να τις υπερβαίνει και να καλεί σε ενότητα όλους τους ανθρώπους, αφού όλοι οι άνθρωποι είναι πλασμένοι κατ’ εικόνα του Θεού και όλοι οι άνθρωποι σώθηκαν από το απολυτρωτικό έργο του Χριστού.
Αν όμως η Εκκλησία ξεπερνά τις εθνικές και άλλες διαφορές, αρνείται πλήρως και αναφανδόν απορρίπτει τους εθνικισμούς και τις εθνικές αποκλειστικότητες, γιατί δημιουργούν διαιρέσεις και συγκρούσεις μέσα στην Εκκλησία, διαιρέσεις και συγκρούσεις που, δυστυχώς, δεν λείπουν. Σήμερα τα διάφορα έθνη ζουν και υπάρχουν σε διαφορετικά έθνη-κράτη. Άλλοτε συνυπάρχουν ειρηνικά και άλλοτε μπαίνουν σε τροχιά σύγκρουσης και πολέμου, προσπαθώντας το ένα να εξοντώσει το άλλο. Ποιος, λοιπόν, πρέπει να είναι ο τρόπος που οι Χριστιανοί οφείλουν να αντιμετωπίζουν τα έθνη-κράτη και τις κοσμικές εξουσίες;
Η χριστιανική στάση, όπως προκύπτει από την Καινή Διαθήκη, εμφανίζεται αντιφατική ή μάλλον αντινομική. Δύο τρόποι αντιμετώπισης του ζητήματος εμφανίστηκαν ταυτόχρονα: ο ένας τρόπος είναι κεντρομόλος, για να δανειστούμε όρους τις Φυσικής, και ο άλλος τρόπος κεντρόφυγος. Ο ένας συγκλίνει και ο άλλος αποκλίνει από τις εξουσίες του κόσμου αυτού. Με κεντρόφυγο τρόπο, οι Χριστιανοί δεν έχουν εδώ τη μόνιμη πόλη της κατοικίας τους, αλλά προσδοκούν τον μέλλοντα κόσμο της Βασιλείας του Θεού «ουκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν», κατά τον λόγο του αποστόλου Παύλου (Εβρ. 13, 14). Οι Χριστιανοί, λοιπόν, οφείλουν, κατά τον ίδιο απόστολο, να πειθαρχούν στον Θεό και όχι στους ανθρώπους «πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» (Πράξ. 5, 29).
Αν λάβουμε υπόψη μας τις παραπάνω φράσεις του αποστόλου Παύλου, οι Χριστιανοί πρέπει πράγματι να αντιτίθενται στις εθνικές και όποιες άλλες ανθρώπινες διαιρέσεις και να είναι αδιάφοροι ή και ανυπάκουοι έναντι των κοσμικών εξουσιών, καθώς ανήκουν στη Βασιλεία του Θεού που δεν ανήκει στον κόσμο αυτό «ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου».
Ωστόσο, οι παραπάνω θέσεις του αποστόλου Παύλου πρέπει να συνδεθούν με κάποιες τελείως διαφορετικές θέσεις του. Έτσι, με τρόπο κεντρομόλο, οι Χριστιανοί αντιμετωπίζουν κάθε κοσμική εξουσία ως δοσμένη από τον Θεό με σκοπό να περιφρουρεί την τάξη και να προστατεύει τους ανθρώπους από το κακό (Ρωμ. 13, 1-7). Πάλι, αν πάρουμε κατά λέξη το χωρίο αυτό, οι Χριστιανοί πρέπει να υποτάσσονται άνευ όρων στις κοσμικές εξουσίες.
Αυτό δεν είναι αληθές. Πρέπει να συνδυάσουμε και τα δύο σε μία λογική γραμμή. Άρα οι Χριστιανοί ενεργούμε ταυτόχρονα κεντρόφυγα και κεντρομόλα: να αποδίδετε στον βασιλιά, λέει ο Χριστός, ό,τι ανήκει στον βασιλιά και στον Θεό ό,τι ανήκει στον Θεό (Ματθ. 22, 21). Όταν όμως ο κοσμικός άρχοντας ζητά από τους πιστούς ό,τι ανήκει στον Θεό, τότε οι άνθρωποι πειθαρχούν στον Θεό και όχι στον κοσμικό άρχοντα, προς τον οποίο δεν οφείλουν πια καμία υπακοή.
Άρα, για να επιστρέψουμε στο αρχικό μας ερώτημα: η σύνοδος της Κωνσταντινούπολης αντέδρασε στην υπόθεση των Βουλγάρων Ορθοδόξων, επειδή πλέον θεωρούσε ότι η ενότητά της θιγόταν από τις αποκλειστικότητες των εθνικισμών. Δεν καταφερόταν εναντίον του βουλγαρικού έθνους, το οποίο αποτελεί αναπόσπαστο μέλος της Εκκλησίας, αφού οι εθνικές διαφορές ξεπερνιόνται μέσα στην Εκκλησία. Οι εθνικισμοί, όμως, οι εθνικές αποκλειστικότητες και οι απαιτήσεις των εθνικών ηγετών θίγουν την ενότητα της Εκκλησίας.
Ζητούν από την Εκκλησία να παραμερίσει την ενότητά της και να γίνει έρμαιο των εθνικών συγκρούσεων και των πολέμων. Δυστυχώς, αυτό τελικώς συνέβη. Διάφορες Ορθόδοξες Εκκλησίες αντάλλαξαν μεταξύ τους αναθέματα και καταδίκες, επειδή τα έθνη τους ενεπλάκησαν σε πολέμους.
Η σύνοδος, παρότι είχε προβλέψει το μέλλον, δεν μπόρεσε να το αποφύγει ούτε να ελέγξει τις εξελίξεις. Οι εθνικισμοί υπέταξαν την Εκκλησία, την κατέστησαν όργανό τους με διάφορους τρόπους, ώστε η Εκκλησία παγιδεύτηκε σε πραγματικότητες που αντιτίθενται στην ουσία της (ο εκλεκτός λαός, ο παγανισμός του εθνικισμού). Δεν είναι του παρόντος να αναλύσουμε τους τρόπους αυτούς. Αυτό πάντως δεν σημαίνει ότι η Εκκλησία πρέπει να συμβιβάζεται. Και εμείς ως μέλη της Εκκλησίας οφείλουμε να καταλάβουμε ότι δεν είναι η Εκκλησία ένα εθνικό μας χαρακτηριστικό, όπως η γλώσσα μας, ο πολιτισμός μας ή οτιδήποτε άλλο, αλλά είναι η μεγάλη κιβωτός, το σώμα του Χριστού, το οποίο αγκαλιάζει όλον τον κόσμο χωρίς εξαίρεση.
Λάμπρος Ψωμάς Θεολόγος-Ιστορικός. https://www.hea.edu.gr/ethnikismos-ke-patriotismos-mia-theologiki-theorisi/
Για του λόγου το αληθές, παρατίθεται εδώ αυτούσιος, χωρίς προσθαφαιρέσεις, ο Όρος της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της εν Κωνσταντινουπόλει συγκροτηθείσης εν έτει χιλιοστώ οκτακοσιοστώ εβδομηκοστώ δευτέρω, Ινδικτίωνος Α΄, κατά μήνα Σεπτέμβριον 1872 μ.Χ. (κατά του εθνοφυλετισμού):
“Προσέχειν ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ, ἐν ᾧ ἡμᾶς «τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους ποιμαίνειν τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, ἣν περιεποιήσατο διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος», τὸ τῆς ἐκλογῆς ἡμῖν σκεῦος ἐντέλλεται, λύκους τε βαρεῖς μὴ φειδομένους τοῦ ποιμνίου καὶ ἄνδρας διεστραμμένα λαλοῦντας, τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν, ἀναστήσεσθαι ἐν μέσῳ τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας προαγορεύων, καὶ γρηγορεῖν ἡμᾶς διὰ τοῦτο παρακελευόμενος.
Τοιούτους τοίνυν ἄνδρας καὶ ἐπ’ ἐσχάτων ἐν τῷ τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου κλίματι ἐκ μέσου τοῦ εὐσεβοῦς Βουλγαρικοῦ λαοῦ ἐξαναστάντας, καὶ φυλετισμοῦ καινήν τινα δόξαν ἀπὸ τοῦ γεηροῦ βίου τῇ Ἐκκλησίᾳ παρεισαγαγεῖν τολμήσαντας, καταφρονητὰς τῶν θείων καὶ ἱερῶν κανόνων γενομένους, πρωτοφανῆ ἐπ’ ἀθετήσει αὐτῶν φυλετικὴν παρασυναγωγὴν συστῆσαι ἀπαυθαδιάσαντας, μετ’ ἐκπλήξεως καὶ ἄλγους καρδίας καταμαθόντες, τὸν ζῆλον τοῦ Κυρίου, ὡς εἰκός, ἀνεζωσμένοι καὶ τὴν τοῦ κακοῦ διάδοσιν ἐν μέσῳ τοῦ εὐσεβοῦς τούτου λαοῦ ἀνακόψαι ἀξιοχρέως προνοούμενοι, ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ συνεληλύθαμεν.
Καὶ δὴ ἐν κατανύξει ψυχῆς τὴν ἄνωθεν παρὰ τοῦ Πατρὸς τῶν φώτων χάριν ἐπικαλεσάμενοι, καὶ τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ, «ἐν ᾧ εἰσι πάντες οἱ θησαυροὶ τῆς σοφίας καὶ τῆς γνώσεως ἀπόκρυφοι», εἰς μέσον προθέμενοι, τὸν μὲν φυλετισμὸν πρός τε τὴν εὐαγγελικὴν διδασκαλίαν καὶ τὸ ἀπ’ αἰώνων τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας πολίτευμα ἀντιπαρεξετάσαντες, οὐχ ὅπως ξένον, ἀλλὰ καὶ πολέμιον ἄντικρυς αὐτοῖς κατεφωράσαμεν, τὰς δὲ παρανομίας, τὰς ἐπὶ συστάσει γενομένας τῆς φυλετικῆς αὐτῶν παρασυναγωγῆς, καθ’ ἑκάστας ἀπαριθμηθείσας, ὑπὸ τοῦ συντάγματος τῶν ἱερῶν κανόνων ἀναφανδὸν κατεξελεγχομένας κατείδομεν.
Διὸ καὶ μετὰ τῶν ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν «ἀσπασίως τοὺς θείους κανόνας ἐνστερνιζόμενοι, καὶ ὁλόκληρον τὴν αὐτῶν διαταγὴν καὶ ἀσάλευτον κρατύνοντες, τῶν ἐκτεθέντων ὑπὸ τῶν σαλπίγγων τοῦ Πνεύματος πανευφήμων Ἀποστόλων, τῶν τε ἁγίων ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ τῶν τοπικῶς συναθροισθασῶν ἐπὶ ἐκδόσει τοιούτων διαταγμάτων, καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, ἐξ ἑνὸς γὰρ ἅπαντες καὶ τοῦ αὐτοῦ Πνεύματος αὐγασθέντες ὥρισαν τὰ συμφέροντα» ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἀποφαινόμεθα:
α) Ἀποκηρύττομεν κατακρίνοντες καὶ καταδικάζοντες τὸν φυλετισμόν, τουτέστι τὰς φυλετικὰς διακρίσεις καὶ τὰς ἐθνικὰς ἔρεις καὶ ζήλους καὶ διχοστασίας ἐν τῇ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, ὡς ἀντικείμενον τῇ διδασκαλίᾳ τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τοῖς ἱεροῖς κανόσι τῶν μακαρίων Πατέρων ἡμῶν, «οἳ καὶ τὴν ἁγίαν Ἐκκλησίαν ὑπερείδουσι καὶ ὅλην τὴν χριστιανικὴν πολιτείαν διακοσμοῦντες, πρὸς θείαν ὁδηγοῦσιν εὐσέβειαν».
β) Τοὺς παραδεχομένους τὸν τοιοῦτον φυλετισμὸν καὶ ἐπ’ αὐτῷ τολμῶντας παραπηγνύναι καινοφανεῖς φυλετικὰς παρασυναγωγὰς κηρύττομεν, συνῳδὰ τοῖς ἱεροῖς κανόσιν, ἀλλοτρίους τῆς μιᾶς, ἁγίας, καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, καὶ αὐτὸ δὴ τοῦτο σχισματικούς. Ἑπομένως, τοὺς ἀποσχίσαντας ἑαυτοὺς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ ἴδιον θυσιαστήριον πήξαντας καὶ ἰδίαν φυλετικὴν παρασυναγωγὴν συστησαμένους, ἤτοι τοὺς προκαθαιρεθέντας καὶ ἀφορισθέντας, Ἰλαρίωνα τὸν ποτὲ Μακαριουπόλεως, Πανάρετον τὸν ποτὲ Φιλιππουπόλεως, Ἰλαρίωνα τὸν ποτὲ Λοφτσοῦ, Ἄνθιμον τὸν ποτὲ Βιδύνης, καὶ τοὺς ἤδη καθαιρεθέντας Δωρόθεον τὸν τέως Σόφιας, Παρθένιον τὸν τέως Νυσσάβας, Γεννάδιον τὸν τέως Βελισσοῦ, καὶ τοὺς ὑπ’ αὐτῶν ἀνιέρως χειροτονηθέντας ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς τε καὶ διακόνους, καὶ πάντας τοὺς κοινωνοῦντας καὶ συμφρονοῦντας καὶ συμπράττοντας αὐτοῖς, καὶ τοὺς δεχομένους ὡς κυρίας καὶ κανονικὰς τὰς ἀνιέρους αὐτῶν εὐλογίας τε καὶ ἱεροπραξίας, κληρικούς τε καὶ λαϊκούς, κηρύττομεν σχισματικοὺς καὶ ἀλλοτρίους τῆς τοῦ Χριστοῦ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Ταῦτα οὕτω διοριζόμενοι, δεόμεθα τοῦ παναγάθου καὶ φιλανθρώπου Θεοῦ καὶ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἀρχηγοῦ καὶ τελειωτοῦ τῆς ἡμετέρας πίστεως, ἵνα τὴν μὲν ἁγίαν αὐτοῦ Ἐκκλησίαν διατηρῇ ἄμωμον καὶ ἀλώβητον ἀπὸ πάσης νεωτερικῆς λύμης, ἐρηρεισμένην ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τῶν Ἀποστόλων καὶ Προφητῶν· τοῖς δὲ ἑαυτοὺς ἀπ’ αὐτῆς ἀποσχίσασι καὶ ἐπὶ τῇ τοῦ φυλετισμοῦ δόξῃ τὴν παρασυναγωγὴν αὐτῶν πήξασι δῷ μετάνοιαν, εἴ πως ποτὲ ἀνανήψαντες καὶ τὰ ἑαυτῶν ἀποπτύσαντες, προσέλθοιεν τῇ μιᾷ, ἅγιᾳ, καθολικῇ καὶ ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ, ἵνα ἐν αὐτῇ δοξάζωσι μετὰ πάντων τῶν Ὀρθοδόξων τὸν μέγαν τῆς εἰρήνης ἄγγελον καὶ Θεόν, τὸν ἐλθόντα καταλλάξαι πάντας καὶ εἰρήνην εὐαγγελίσασθαι τοῖς ἐγγύς τε καὶ μακράν· ὅτι Αὐτῷ πρέπει πᾶσα δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις, σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.
Εὑρεθέντα πιστῶς καὶ ἀκριβῶς ἀντιγεγραμμένον ὑπέγραψαν αὐτὸν ἑφεξῆς μόνοι οἱ πατριάρχαι, οἱ ἀρχιεπίσκοποι καὶ ἐπίσκοποι κατὰ τήνδε τὴν τάξιν.
Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ἄνθιμος, ἔχων καὶ τὴν γνώμην τοῦ παναγιωτάτου πατριάρχου πρῴην Κωνσταντινουπόλεως Ἀνθίμου τοῦ Βυζαντίου, ὁρίσας ὑπέγραψα, † Ὁ πατριάρχης πρῴην Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ πατριάρχης πρῴην Κωνσταντινουπόλεως Ἰωακεὶμ ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ πάπας καὶ πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Σωφρόνιος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ πατριάρχης Ἀντιοχείας Ἱερόθεος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, †
Ὁ Κύπρου ἀρχιεπίσκοπος Σωφρόνιος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ Ἐφέσου Ἀγαθάγγελος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ Ἡρακλείας Πανάρετος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ Νικομήδειας Διονύσιος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ Νικαίας Ἰωαννίκιος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ Χαλκηδόνος Γεράσιμος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ Δέρκων Νεόφυτος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ Τορνόβου Γρηγόριος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ Διδυμοτείχου Διονύσιος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ Ἰκονίου Σωφρόνιος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ Ἀγκύρας Χρύσανθος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ Αἴνου Μελέτιος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ Σάμου καὶ Ἰκαρίας Γαβριὴλ ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, †
Ὁ Σωζουαγαθουπόλεως Θεόφιλος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ Ἴμβρου Παΐσιος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ Βελεγράδων Ἄνθιμος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ Νύσσης Καλλίνικος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ Σβορνικίου Διονύσιος ὁρίσας ὁμοιως ὑπέγραψα, † Ὁ Λιτίτσης Ἰγνάτιος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ Βλάτσης Παΐσιος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ Μελιτουπόλεως Εὐγένιος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ Ἀναστασιουπόλεως Κύριλλος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ Παμφίλου Διονύσιος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, †
Ὁ Χαριουπόλεως Γεννάδιος ὁρίσας ὁμοίως ὑπεγραψα, † Ὁ Ἀργυρουπόλεως Ἀθανάσιος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα, † Ὁ Λαοδικείας Παρθένιος ὁρίσας ὁμοίως ὑπέγραψα.”. [ΠΗΓΗ: Ἰω. Καρμίρη, “Τά Δογματικά καί Συμβολικά Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας”, τ. ΙΙ, Graz - Austria 1968 (2), σ. 930ε-930ζ]
Αλλά και η “Ἔκθεσις διαφωτίζουσα τήν ἐτεροδιδασκαλίαν τοῦ φυλετισμοῦ”, που προέκυψε από την ως άνω Σύνοδο του 1872, ορίζει τον εθνικό-πολιτικό φυλετισμό ως “λόγῳ διαφόρου φυλετικῆς καταγωγῆς καί γλώσσης διάκρισιν καί διεκδίκησιν ἤ ἐξάσκησιν ἀποκλειστικῶς δικαιωμάτων πάρ΄ ἀτόμων ἤ ὁμάδων ἀνθρώπων ὁμοχώρων τέ καί ὁμοταγῶν”.
Η Έκθεση εντοπίζει την επικινδυνότητα της ιδέας του φυλετισμού για το ίδιο το πολίτευμα της Εκκλησίας, με το εξής παράδειγμα: ενώ ο κανόνας της Α΄ Οικουμενικής συνόδου ορίζει ρητά ότι “ἳνα μὴ ἐν τῇ πόλει δύο ἐπίσκοποι ὦσιν”, εν τούτοις σύμφωνα με την αρχή του φυλετισμού στην ίδια πόλη δύνανται να συνυπάρχουν δύο ή και τρεις επίσκοποι, όσες και οι φυλές που κατοικούν, κάτι που όμως προξενεί διάσπαση της επαρχίας σε δύο και άνω Μητροπόλεις, ανατρέποντας τον εκκλησιαστικό κανόνα. Εξάλλου και ο 12ος κανών της Δ΄ Οικουμενικής συνόδου ορίζει κατά λέξη: “Δύο μητροπολίτας μὴ εἶναι ἐν τῇ αὐτῇ ἐπαρχία”. Συνοπτικά, η Έκθεση αυτή προέβαλλε τη θέση, ότι κάθε ενέργεια που βασίζεται στο φυλετικό κριτήριο είναι αντικανονική και όχι σύμφωνη με την παράδοση της Εκκλησίας, τραυματίζοντας την ενότητα της μίας και αδιαιρέτου Εκκλησίας.
Δεν χωρά, λοιπόν, αμφιβολία ότι η χριστιανική ορθόδοξη Εκκλησία, έστω και με αφορμή τον βουλγαρικό τότε εθνικισμό, κατά το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνος, καταδίκασε οριστικά και αμετάκλητα την εθνικιστική ιδεολογία ως φοβερή αίρεση, η οποία ως τέτοια είναι σατανοκίνητη και, συνεπώς, αποτελεί δαιμονολατρεία. Άρα, εθνικισμός και Χριστιανοσύνη είναι δύο έννοιες εντελώς ασυμβίβαστες μεταξύ τους και οποιαδήποτε ταύτιση των όρων αυτών αποτελεί σχιζοειδή κατάσταση. Το πρόσφατο παράδειγμα των ναζιστών της Χρυσής Αυγής, που αν και σατανολάτρες (παγανιστές) προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν την Ορθοδοξία, παριστάνοντας τους “χριστιανούς”, είναι λίαν επίκαιρο και πολύ χαρακτηριστικό αυτής της νοσηρής νοοτροπίας.
Παρακάτω αναφερόμαστε σε δημόσιες τοποθετήσεις σύγχρονων στοχαστών της Ελληνορθοδοξίας, κατά τους οποίους δεν είναι δυνατή η συμπόρευση του εθνικισμού με το χριστιανικό δόγμα. Άλλο πράγμα ο ελληνοκεντρισμός, με τη μορφή του οικουμενικού χριστιανισμού, και δη της Ορθοδοξίας, και άλλο ο ελληνικός εθνικισμός, ο οποίος πηγάζει από τα χρόνια της ειδωλολατρείας (των μη Χριστιανών “εθνικών”) και ουσιαστικά μιμείται το αιρετικό φαινόμενο του λεγόμενου “χριστιανικού εθνικισμού” -κατά το αντίστοιχο του “χριστιανοσιωνισμού”-, το οποίο ανθεί στις ΗΠΑ, αλλά και στη Ρωσία και άλλες χώρες· ο “χριστιανικός εθνικισμός”, που αγωνίζεται για ένα κράτος με χριστιανικές αξίες (με προάσπιση της οικογένειας και καταδίκη των διαζυγίων, χωρίς εκτρώσεις, με ποινικοποίηση της μοιχείας κτλ.), προέρχεται από τον ιουδαϊκό εθνικισμό της εποχής του Χριστού, ο οποίος ανέμενε τον “Μεσσία”, όχι όμως ως πνευματικό, αλλά ως πολιτικό ηγέτη.
Ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος, τον οποίο συχνά επικαλούνται οι εθνικιστές -ως... “εθνάρχη” των Ελλήνων!- είχε συγγράψει στο εκκλησιαστικό έντυπο “Πληροφόρηση” (τ. 133, Μάρτιος 1992), ως μητροπολίτης Δημητριάδος τότε και με αφορμή το ξέσπασμα του Σκοπιανού ζητήματος, κείμενο με τον χαρακτηριστικό τίτλο “Πατριωτισμός: Ναι – Εθνικισμός: Όχι”, όπου αναφέρει τα ακόλουθα: “Η εκρηκτική αφύπνιση των εθνικιστικών διεκδικήσεων στα Βαλκάνια και οι κίνδυνοι μισαλλοδοξίας και ξενοφοβίας που την συνοδεύουν, θέτουν επί τάπητος τη διάκριση ανάμεσα σε εθνικισμό και πατριωτισμό. Ο Χριστιανισμός αποδέχεται την αγάπη προς την πατρίδα που εκφράζει ο πατριωτισμός. Και τιμά τους υπέρ πατρίδος και βωμών και εστιών αγώνες. Όμως, ενίοτε ο πατριωτισμός διολισθαίνει σε εθνικισμό, με την έννοια μιας ιδεολογίας που αναγορεύει το έθνος σε υπέρτατη αξία που αξιώνει την σ’ αυτή υποταγή όλων των άλλων αξιών της ζωής.
Η ιστορική πείρα είναι πολύ πικρή από την κινητοποίηση των εθνικισμών στα Βαλκάνια. Τον περασμένο αιώνα οι εθνικισμοί είχαν σε τέτοιο βαθμό απειλήσει την ενότητα των λαών και την ειρήνη του κόσμου, ώστε η Μεγάλη Εκκλησία να αναγκασθή να τους αποκηρύξει ως ένα είδος αιρέσεως.
Και σήμερα η αναβίωσή των με τα ακροδεξιά πολιτικά σχήματα στην Ευρώπη ή με τον φανατισμό και τον ρατσισμό στα Βαλκάνια συνιστά απειλή, μπροστά στην οποία δεν μπορούμε να παραμείνουμε απαθείς. Είναι προάγγελος επικίνδυνων αντιπαραθέσεων και κλιμακούμενων βιαιοτήτων. Στην Ελλάδα ουδέποτε μέχρι τώρα ο πατριωτισμός έγινε εθνικισμός. Η πλαστικότητα της ελληνικής σκέψεως και το οικουμενικό πνεύμα της Ορθοδοξίας δεν επέτρεψαν ποτέ μια τέτοια αλλοτρίωση που θα εσήμαινε υποχώρηση της πολιτιστικής μας στάθμης και προδοσία της πνευματικής μας παράδοσης.
Οι Έλληνες, και όταν δεχθήκαμε προκλήσεις, δεν εφθάσαμε στο μίσος και στην απόρριψη των άλλων. Πατριώτες στο έπακρον ελέγξαμε, ωστόσο, την πορεία μας και σταθήκαμε ορθοί στην έπαλξή μας, δίδοντας την κατάφασή μας στον πατριωτισμό και απορρίπτοντας τον άκριτο εθνικισμό”.
Επίσης, ο Σεβ. Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος, στο έργο του “Γέννημα και θρέμμα Ρωμηοί”, και στο κεφάλαιο με τον χαρακτηριστικότατο τίτλο “Η αίρεση του εθνικισμού”, αναφέρει τα ακόλουθα, συμπεραίνοντας ότι ο εθνικισμός είναι περιττός για τον πιστό Χριστιανό που βιώνει την εμπειρία της Εκκλησίας: “
Ο εθνικισμός είναι αίρεση της ορθοδόξου εκκλησιαστικής ζωής, που σημαίνει ότι κάθε εθνικισμός είναι αποσπασματικός, αφού βιώνει την μερικότητα σε βάρος της καθολικότητος. Η Ορθοδοξία από την φύση της είναι υπερεθνική χωρίς φυσικά να καταργή τις ιδιαίτερες πατρίδες κάθε ανθρώπου. Όπως για κάποιον αστροναύτη που εξέρχεται από την έλξη της βαρύτητος που εξασκεί η γη ισχύουν άλλες συνθήκες και άλλοι νόμοι, το ίδιο συμβαίνει και με τον άνθρωπο που βιώνει την Χάρη του Θεού. Έχει μια ζωή που είναι υπέρβαση της βιολογικής ζωής. Είναι αυτό που λέγεται ότι αποκτά μια υπόσταση που είναι άρνηση κάθε φυσικής αναγκαιότητος, κάθε αναγκαιότητος της φύσης”.
Ο πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Μεταλληνός, μία φωτισμένη μορφή της σύγχρονης Ορθοδοξίας που κοιμήθηκε τον Δεκέμβριο του 2019 σε ηλικία 79 ετών, είχε αναφερθεί στο θέμα, με το κείμενό του “Έθνος-Εθνικισμός και Ορθόδοξο φρόνημα”, το οποίο δίνει ουσιαστικές απαντήσεις στο πρόβλημα. Παραθέτουμε εδώ ορισμένα πολύ χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
“Με το κείμενο αυτό θα προσπαθήσω να δώσω απάντηση στο ερώτημα: Γιατί η Ορθοδοξία -«καθ' ό Ορθοδοξία», φυσικά- δεν μπορεί να είναι εθνικιστική. [...] Η στάση απέναντι στο «έθνος» και στην «πατρίδα» στο χώρο των κατά παράδοση ορθοδόξων λαών είναι μεν ενσωματωμένη σ' αυτό, που δηλώνει εκκλησιαστικά ο όρος «ορθόδοξο φρόνημα» (πρβλ. Ρωμ. 7,27), ως το περιεχόμενο της συνειδήσεως τους, προϋποθέτει, όμως, τη χριστιανική νοηματοδότηση του όρου «έθνος», ήδη στην αρχή της εμφανίσεως της Εκκλησίας στην ιστορική σκηνή, ως σώματος και κοινωνίας.
Έτσι, «έθνη» αποκαλούνται στην Καινή Διαθήκη, όπως και στη σύγχρονή της εβραϊκή κοινωνία, οι ειδωλολάτρες - εθνικοί, οι μη Ιουδαίοι και μη χριστιανοί. Αυτό εννοεί π.χ. ο Χριστός στην «επί του όρους» ομιλία, λέγοντας: «πάντα γαρ ταύτα τα έθνη επιζητεί» (Ματθ. 6,32). [...] Ο Χριστός παραδόθηκε στα «έθνη» (=εθνικούς) (Ματθ. 20, 19). Η εντολή του, όμως, μετά την ανάσταση του είναι «πορευθέντες, μαθητεύσατε (=κάμετε μαθητές - χριστιανούς) πάντα τα έθνη» (=λαούς) (Ματθ. 28, 19). Σ' όλες αυτές τις περιπτώσεις ο όρος «έθνος» (ή «έθνη») έχει κυρίως πνευματική - θρησκευτική και όχι φυλετική σημασία. Σημαντικό, όμως, είναι, ότι ήδη στην Κ.Δ. χρησιμοποιείται ο όρος «έθνος», πάλι με πνευματική έννοια, αλλά για να δηλώσει το σώμα των πιστών, το «λαό του Θεού», το «έθνος άγιον» (Α' Πέτρ. 2, 9). «Έθνος άγιον» και «λαός του Θεού» ταυτίζονται νοηματικά και σημαίνουν το «σώμα Χριστού», την Εκκλησία, με υπόβαθρο καθαρά α-φυλετικό.
Έτσι, οδηγούμεθα στο Γαλ. 3, 27 ε., όπου ορίζεται από τον Απ. Παύλο, ότι οι βαπτισμένοι «εις Χριστόν» (=όσοι «πέθαναν» και αναγεννήθηκαν στο σώμα του Χριστού) έχουν ντυθεί τον Χριστό και, έτσι, «ουκ ένι Ιουδαίος ή Έλλην». Μέσα στην Εκκλησία δεν υπάρχουν πια διαφορές (φυλετικές - ταξικές), αφού η ιδιότητα του μέλους της Εκκλησίας ενώνει, ενώ οι όποιες άλλες ιδιότητες χωρίζουν. Όλα αυτά όμως (όπως και στο Κολ. 3, 11) σε πλαίσια καθαρά υπερεθνικά και αφυλετικά.
Οι πιστοί είναι ίσοι ενώπιον του Θεού, ο Οποίος εξ άλλου δεν είναι «προσωπολήπτης», αφού «εν παντί έθνει ο φοβούμενος αυτόν και εργαζόμενος δικαιοσύνην δεκτός αυτώ εστίν» (Πράξ. 10,34). Η πέτρεια έννοια «έθνος άγιον» ταυτίζεται με τον παύλειο όρο «λαός Θεού» (π.χ. Β' Κορ. 6, 16: «...και έσομαι αυτών θεός και αυτοί έσονται μοι λαός». Πρβλ. Α' Πέτρ. 2, 9: «Υμείς δε γένος εκλεκτόν..., οι ποτέ ου λαός, νυν δε λαός Θεού», όπου υπεισέρχεται και ο όρος «γένος», δηλωτικός της νέας –πνευματικής καταγωγής από το «δεύτερο Αδάμ» και γενάρχη της νέας ανθρωπότητας, τον Ιησού Χριστό).
Όλ' αυτά τα χωρία, που ενδεικτικά αναφέρθηκαν, σχετίζονται με το νέο έθνος - γένος - λαό, το «σώμα» του Χριστού, που δεν υποκαθιστά τις οποιεσδήποτε ανθρώπινες και ιστορικές σχέσεις, αφού ανάγει σε μια νέα όχι μόνο ενδοϊστορική, αλλά συνάμα και υπεριστορική πραγματικότητα, σε ένα νέο Θεανθρώπινο κόσμο, που ενώνει τους λαούς της γης σε μια ενότητα, θεμελιωμένη στην άκτιστη «θεία Βασιλεία» (χάρη). Ο χαρακτηρισμός των χριστιανών τον 6ο αιώνα «τρίτον γένος» (genus tertium) ενσαρκώνει τη νέα αυτή συνείδηση και την υπέρβαση των φυλετικών διαιρέσεων, αφού οι «αναγεννημένοι» μέσα από την πνευματική «κοιλία» της Εκκλησίας, το βαπτιστήριο (ή την κολυμβήθρα), κληρονομούν από τον Χριστό μια νέα-διαφορετική φύση, που καταργεί την «πεσούσα» φύση του παλαιού Αδάμ. [...]
Με αυτά δηλώνεται η ενότητα του ανθρωπίνου γένους λόγω της κοινής ΟΛΩΝ καταγωγής («εξ ενός» αίματος ή ανθρώπου) και άρα το αβάσιμο και αντιχριστιανικό του φυλετισμού. Οι διαμορφωμένες ιστορικά -και μέσα στη δυναμική της πτώσεως- «εθνότητες» και οι οποιεσδήποτε ανάμεσα τους διαφορές - διακρίσεις δεν προέρχονται από τον ένα και δημιουργό Θεό, αλλά από την αμαρτία. Αυτό εκφράζει ως πανορθόδοξο βίωμα το «κοντάκιο» της Πεντηκοστής: «Ότε καταβάς τας γλώσσας συνέχεε, διεμέριζεν έθνη ο Ύψιστος· ότε του πυρός τας γλώσσας διένειμεν, εις ενότητα πάντας εκάλεσε...». Αντιπαρατίθενται σ' αυτό το γεγονός της Βαβέλ (Γεν. κεφ. 11) και της Πεντηκοστής (Πράξ. 2, 1 ε.). Στο πνεύμα της Πεντηκοστής (Πράξ. 2,1 έ.) ζει η Εκκλησία, στην αυθεντική της έκφραση, ως Ορθοδοξία.
Ο όρος «έθνος», μαζί με τα συνώνυμα του, αποφορτίζεται εκκλησιαστικά από το παλαιό νόημα του και αναφορτίζεται (=ενέργεια που χαρακτηρίζει όλη τη θεολογική γλώσσα του Χριστιανισμού) με έννοια πνευματική - πολιτιστική, στα όρια της νέας υπαρξιακής και υπαρκτικής γεννήσεως των Χριστιανών (βλ. Ιωάν. 1,13: «οί εκ Θεού εγεννήθησαν»).
Αυτή η νέα συνείδηση και πραγματικότητα εκφράζεται στην Αποκάλυψη (κεφ. 5, 9-10): «...Άξιος ει λαβείν το βιβλίον και ανοίξαι τας σφραγίδας αυτού, ότι εσφάγης και ηγόρασας τω Θεώ ημάς εν τω αίματί σου εκ πάσης φυλής και γλώσσης και λαού και έθνους». Η Εκκλησία, ως σώμα Χριστού, είναι ο νέος κόσμος, η νέα «εν Χριστώ» κοινωνία.
Ιστορική πραγμάτωση της νέας αυτής συνειδήσεως υπήρξε η αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης (Ρωμανία / Βυζάντιο). Το «Βυζάντιο», παρ' όλες τις ανθρώπινες ατέλειες και αμαρτίες, νοείται ως μία «Μεγάλη Εκκλησία», μέσα στην οποία προσκομίζεται συνεχώς η ανθρώπινη αμαρτία - αποτυχία, για να μεταμορφωθεί, με τη μετάνοια και την άκτιστη χάρη, σε ζωή εν Χριστώ. [...] Όλες οι λαότητες της αυτοκρατορίας θα συνδέονται με την κοινή πίστη (ως φρόνημα), σε μια νέα συγγένεια, την εν Χριστώ παγ-γένεια των Ρωμαίων, με σημείο αναφοράς όχι την Παλαιά, αλλά τη Νέα Ρώμη - Κωνσταντινούπολη.
Τα «εθνικά» ονόματα δεν διέκριναν τις λαότητες διαιρετικά, αλλά υποδήλωναν τις επαρχίες (αυτό σημαίνει ο όρος «έθνος» στον 34ο αποστολικό κανόνα) και τις γλωσσικές ομάδες. (Η Ρωμανία ποτέ δεν επεδίωξε γλωσσική ομοιομορφία). Η Ορθοδοξία ήταν ο πανενωτικός σύνδεσμος των Ρωμαίων. [...] Οι λαοί της Ρωμανίας / Βυζαντίου, ανάλογα με το βαθμό ορθοδοξοποιήσεώς τους, υπερβαίνοντας το κριτήριο της καταγωγής, εντάσσονταν σε μια άλλη ενότητα, στο εκκλησιαστικό σώμα. Η εκκλησιαστική δε ενότητα επιβίωσε αδιατάρακτα στις σχέσεις των Ορθοδόξων ως το 19ο αιώνα και την έξαρση των εθνι(κι)σμών.
Όταν η πατριαρχική εγκύκλιος του 1848 ονομάζει το «λαό» (δηλ. σύνολο το ορθόδοξο εκκλησιαστικό σώμα) «φύλακα» της Ορθοδοξίας, εκφράζει αυτή τη συνεχιζόμενη πραγματικότητα της Ρωμανίας, την υπερφυλετική ενότητα με βάση την πίστη. Αυτή την ενότητα διασπούσε (και διασπά) η αίρεση (κάθε αίρεση) ως νόθευση και, γι' αυτό, απόρριψη της Ορθοδοξίας. [...]
Η αίρεση πάντα θα αρνείται την καθολικότητα και, συνεπώς, και την υπερεθνικότητα, κινούμενη σε πλαίσια σαφώς φυλετικά και εθνικιστικά. Αυτό είναι ευδιάκριτο στην πορεία της «χριστιανικής» Ευρώπης και του δυτικού κόσμου ευρύτερα. Η αλλοτρίωση στην πίστη, μετά την εκφράγκευσή της, θα έχει στο χώρο της εθνικής συνειδήσεως σοβαρότατες συνέπειες. Ο όρος «έθνος» θα αποβεί στη Δύση φυλετική κατηγορία (nation - gens). Τι άλλο εκφράζει η «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του γερμανικού έθνους»; Ο Φραγκογερμανικός ρατσισμός, μάλιστα, θα έχει ως βάση το σώμα των «ευγενών», με την τάξη των οποίων θα ταυτισθεί τελικά το «έθνος» (αυτή την έννοια έχει ο όρος «έθνος - nation» στο Λούθηρο). [...]
Η Ορθόδοξη καθολικότητα είναι η μήτρα, στην οποία κυοφορείται η υπερεθνικότητα. Ο μεγάλος ρωμηός πολιτικός του 19ου αιώνα, ο ληξουριώτης ριζοσπάστης Γεώργιος Τυπάλδος - Ιακωβάτος (1813-1882), συνήθιζε να λέγει: «Είμεθα πρώτα Χριστιανοί (ορθόδοξοι) και μετά Έλληνες», αποκρούοντας το εθνικιστικό σύνθημα των Βενετσιάνων κατακτητών και του νησιού του: «semo prima Veneziani e poi Christiani». Το υπερεθνικό, όμως, στην Ορθοδοξία δεν αναιρεί το εθνικό. Δεν είναι «ανεθνική» η ορθόδοξη πίστη. Δεν καταργεί το εθνικό στοιχείο, αλλά και δεν το αφήνει να λειτουργεί διασπαστικά. Όπου και όταν είναι ακμαίο το ορθόδοξο φρόνημα, εκεί βιώνεται η οικουμενικότητα και ρωμαίικη παναδελφότητα· όπου όμως επικρατεί η ενδοκοσμική προοπτική και εσχατολογία, εκεί κατισχύει η εθνικότητα ως φυλετισμός.
Η διαχρονικότητα αυτής της ορθόδοξης συνείδησης επιβεβαιώνεται από δύο κείμενα, που απέχουν μεταξύ τους 16 αιώνες, την Προς Διόγνητο Επιστολή (β' αι.) και τις Διδαχές του αγίου Κοσμά του Αιτωλού (ιη' αι.). Στο πρώτο κείμενο ορίζεται, ότι οι Χριστιανοί «πατρίδας οικούσιν ιδίας, αλλ' ως πάροικοι· μετέχουσι πάντων ως πολίται, και πάνθ' υπομένουσιν ως ξένοι- πάσα ξένη πατρίς εστίν αυτών και πάσα πατρίς ξένη». Δεν παύουν, δηλαδή, να είναι «πολίτες» (και πατριώτες), αλλά δεν δένονται με την προσωρινότητα του κόσμου.
Αυτό το πνεύμα εκφράζει και ο Πατροκοσμάς: «η πατρίδα μου η ψεύτικη, η γήινη και ματαία, είναι από του Αγίου Άρτης και από την επαρχίαν Αποκούρου... Ημείς, Χριστιανοί μου, δεν έχομεν εδώ πατρίδα. Δια τούτο και ο Θεός μας έβαλεν τον νουν εις το επάνω μέρος, δια να στοχαζώμεθα πάντοτε την ουράνιον βασιλείαν, την αληθινήν πατρίδα μας». Έτσι σκέπτονται οι αυθεντικά ορθόδοξοι, δηλ. οι Άγιοι. Η σκέψη δε αυτή δεν είναι προφανώς εθνικιστική, αλλά ούτε και διεθνιστική. Διότι, όπως ελέχθη, δεν καταργείται ο εθνισμός και η εθνότητα, αλλά ιεραρχείται στο «πραγματικό», που είναι το αιώνιο. Και κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τον Πατροκοσμά για «εθνική μειοδοσία»! [...]
Έχει, όμως, ιδιαίτερη σημασία το γεγονός, ότι ο «φυλετισμός» (ρατσιστικός εθνικισμός) καταδικάσθηκε συνοδικά στην Κωνσταντινούπολη το 1872, με αφορμή τις πρώτες εκρηκτικές εκφάνσεις του εθνικισμού στη Βαλκανική, το πραξικοπηματικό Ελλαδικό αυτοκέφαλο (1833) και τη Βουλγαρική Εξαρχία (1870). [...] Η Σύνοδος του 1872 αντιμετώπισε τον εθνοφυλετισμό (εθνικισμό) ως αίρεση. Βέβαια, αναφέρεται στο «βουλγαρικόν ζήτημα», διότι το «ελλαδικόν» είχε «λυθεί» το 1850. Ο φυλετισμός χαρακτηρίζεται ασυμβίβαστος με την Ορθοδοξία, ως προβολή της φυλής και του έθνους εις βάρος της πίστεως, με συνέπεια τη διάσπαση της ενότητας της Εκκλησίας.
Το κείμενο είναι σαφές: καταδικάζει τις φυλετικές διακρίσεις και εθνικές έριδες και τις διχοστασίες, που αναιρούν την «ενότητα της πίστεως». Ο φυλετισμός (εθνικισμός) καταδικάζεται ως «καινή δόξα», «ξένος» προς την ορθόδοξη παράδοση και «νεωτερική λύμη». Η Εκκλησία -υποστηρίζεται- δεν μπορεί να γίνει ποτέ «εθνική», δηλαδή «φυλετική». [...]
Μέσα στην Εκκλησία και δια της Ορθοδοξίας ζουν η Ρωμανία και η ενότητα της. Γύρω από την Αγία Τράπεζα και με τη συμμετοχή στην Ευχαριστιακή σύναξη και σύνολη τη ζωή της Εκκλησίας πραγματώνεται η υπερεθνική ενότητά μας στα όρια της «κατά Θεόν πατρίδος». [...] Είναι ανάγκη, συνεπώς, να συνειδητοποιήσουν και οι Έλληνες «εθνικιστές», ότι με την τακτική τους συμπλέουν, τελικά, με τον ευρωπαϊκό εθνικισμό - ρατσισμό, δολοφονώντας τον αυθεντικό πατριωτισμό, που θεμελιώνεται μόνο στην άδολη φιλανθρωπία της Ορθοδοξίας των Αγίων μας.
Παράλληλα, όμως, βλάπτουν και την υπερεθνική ρωμαίικη ενότητα του Ελληνισμού με την υποτίμηση της Ορθοδοξίας ή την «εθνικοποίηση» της, δηλαδή τη διαστρέβλωση της κατ' εξοχήν ενοποιητικής μας δύναμης στους δύσκολους καιρούς μας. Τελικά ο με αυτή την έννοια «εθνικισμός» δεν αποβαίνει αρνητική δύναμη μόνο για την πίστη και παράδοση μας, αλλά και για το ίδιο το Έθνος, το όποιο διατείνεται ότι θέλει να προφυλάξει”.
Ο αείμνηστος Νικόλαος Ψαρουδάκης, ιδρυτής του κινήματος της Χριστιανικής Δημοκρατίας και πρώην βουλευτής, στο έργο του “Χριστιανική επανάσταση – Η φιλοσοφία της επανάστασης”, αναγράφει μεταξύ άλλων τα κάτωθι: “Ο εθνικισμός μπορεί ν' αποβή μοιραίος στη ζωή των λαών, όπως το μαχαίρι στα χέρια του μωρού. Η ιστορία συνεχώς επιβεβαιώνει την αλήθεια αυτή και καλά θα κάμουν οι λαοί να δώσουν προσοχή στη φωνή της. Η προσωπολατρεία κι ο εθνικισμός ήταν ανέκαθεν η γόνιμη γη, όπου σπέρνονταν και καρποφορούσαν τα ζιζάνια του Σατανά, τα προορισμένα να συμπνίγουν τις θεϊκές εντολές και να μεταβάλλουν την ανθρωπότητα σε σφαγείο. [...]
Η άρχουσα τάξη με τα κοινωνικά της όργανα, τους πολιτικούς και τους διανοουμένους, ενόθευσε την αγάπη προς την πατρίδα και την έκανε εθνικισμό, για να την καταντήση στο τέλος σωβινισμό και ιμπεριαλισμό. Για το σκοπό αυτό η αστική ηγεσία χρησιμοποιεί είτε ναρκωτικά, το νοθευμένο θρησκευτικό κήρυγμα, είτε διεγερτικά, όπως είναι ο εθνικισμός. Τα ναρκωτικά τής εξασφαλίζουν την κατοχή των παράνομων κερδών, τα διεγερτικά τής αυξάνουν τα κέρδη. Ο εθνικισμός είναι η πιο προσοδοφόρα πηγή της καπιταλιστικής τάξης. [...]
Εθνικισμός σημαίνει θεοποίηση της πατρίδας και του κράτους. Η θεοποίηση αυτή είναι ο συντομώτερος δρόμος προς την αποκτήνωση των λαών. Με τον εθνικισμό η πατρίδα γίνεται σκοπός, αντικείμενο λατρείας, παίρνοντας τη θέση του Θεού. Οι Χριστιανοί πρέπει να ξέρουν πως ο εθνικισμός είναι επικίνδυνη μορφή ειδωλολατρίας, όργανο του διαβόλου και άρνηση της φιλοπατρίας των άλλων.
Κλασσικό παράδειγμα είναι ο γερμανικός εθνικισμός· «η Γερμανία υπεράνω όλων». Όταν κανείς θεοποιήση την πατρίδα του, τότε θέλει να καταργήση τις άλλες πατρίδες και ν' αναγκάση τους πολίτες τους ν' αγαπούν τη δική του πατρίδα. Γιατί αυτό; Θα θέλαμε μια απάντηση απ' τους εθνικιστές· ταιριάζει αυτό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τη χριστιανική ιδιότητα;
Η πατρίδα είναι θρησκεία; Υπάρχει κανένας Θεός που να δίδαξε τον εθνικισμό; Μπορεί να είναι κανένας εθνικιστής και χριστιανός; Ο Χριστιανισμός γεμίζοντας τα πάντα δημιουργεί αδιαχώρητο. Στο χριστιανικό αδιαχώρητο δεν έχουν θέση αντιχριστιανικά πράγματα και επομένως ούτε ο εθνικισμός. Το έθνος, σαν σύνολο λαού, πρέπει να βρίσκεται στην υπηρεσία του Θεού. Αυτή είναι η αληθινή έννοια της φιλοπατρίας”.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα ακόλουθα αποσπάσματα από το κεφάλαιο με τίτλο “Εθνοφυλετισμός και Εκκλησία”, της μελέτης “Ορθοδοξία και φυλετικές διακρίσεις”, του φιλολόγου-θεολόγου Χρήστου Πάτση: “Με βάση το Κανονικό δίκαιο και την Παράδοση της Εκκλησίας υπήρξε θεολογική αντίδραση του Οικουμενικού Πατριαρχείου που έφθασε έως την καταδίκη (1872) του εθνοφυλετισμού, επειδή υποσκάπτει ο τελευταίος, ως αίρεση, τα εκκλησιολογικά θεμέλια της χριστιανικής πίστης.
Το «φυλετικό» κριτήριο όπως αποφάσισε ρητά η Μεγάλη Σύνοδος (1872) αντιβαίνει στο πολίτευμα της Εκκλησίας, επειδή δογματικά και διοικητικά προσβάλλει την ενότητα της τοπικής Εκκλησίας. Δεδομένου ότι η τοπική Εκκλησία προσδιορίζεται με εδαφικά-γεωγραφικά κριτήρια, το «φυλετικό» κριτήριο δεν ευνοεί την παρουσία της διαφορετικότητας, ως εκκλησιαστικού πλούτου, αλλά ως στοιχείου διχασμού, αντίθετου, επίσης, στο εκκλησιαστικό γεγονός και στη μετοχή του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας υπό του ενός Επισκόπου της κάθε Επαρχίας. [...]
Ο εθνοφυλετισμός, κατά τον Τ. Φίτζεραλντ, ως πρόκληση απέναντι στην ιστορία συγκρούεται και με το παράδειγμα του Χριστού, όταν ο Κύριος συνομίλησε με τους Σαμαρείτιδα, ανατρέποντας την καθεστηκυία τάξη – ιδεολογία των Φαρισαίων και αντιμετωπίζοντας τη γυναίκα από τη Σαμάρεια ως πρόσωπο. Ο Γ. Τσέτσης θα προσθέσει ότι ο εθνοφυλετισμός εξελίχθηκε σε μία τραγωδία για την ορθόδοξη Εκκλησία, που προσέβαλε βίαια την έννοια της Καθολικότητας όπως η τελευταία περιγράφεται στα δογματικά εγχειρίδια. Έναντι της ορθόδοξης Εκκλησιολογίας και του Οικουμενικού πνεύματος έρχεται ο εθνοφυλετισμός να υπηρετήσει πολιτικές σκοπιμότητες, τροφοδοτώντας στο έπακρο το ρατσισμό, το σοβινισμό και τη μισαλλοδοξία. [...]
Η ευθύνη της Εκκλησίας έγκειται στη δυνατότητα όχι μόνο να παρατηρεί τον εθνοφυλετισμό, ως αναγκαία ιστορική εξέλιξη, αλλά να διαγιγνώσκει έγκαιρα την ασθένεια του εθνοτικού μίσους και να επιβάλει με τη δύναμη του αγίου Πνεύματος την κατάλληλη θεραπεία, ανεξάρτητα της ανθρώπινης κοσμικής βούλησης, η οποία συχνά καταπιέζει, διώκει, προκαλεί βία και πόλεμο, βασιλεύει και διαιρεί.
Ο μόνος, από θεολογικής αντίληψης, διαχωρισμός που μπορεί να ισχύσει είναι στην εσχατολογική κρίση του Χριστού για την επουράνια πατρίδα. Όταν η Ορθοδοξία ταυτιστεί με τον εθνικισμό και τις φυλετικές συγκρούσεις είναι σαν να προδίδει την πλούσια κληρονομιά όπως αυτή οικοδομήθηκε στις απαρχές του Χριστιανισμού με βάση το οικουμενικό πνεύμα του Ευαγγελίου και την παρουσία του Απ. Παύλου, σε ένα περιβάλλον πλουραλιστικό, με μία πανσπερμία γλωσσών και παραδόσεων (ρωμαϊκή και βυζαντινή αυτοκρατορία). Ο πειρασμός της ιστορίας για εθνοφυλετική υπεροχή γίνεται ταυτόχρονα και ένας μεγάλος αναχρονισμός για την Εκκλησία, επειδή αναιρεί, ακριβώς, αυτή την οικουμενικότητα.
Με άλλα λόγια η παθολογική αφοσίωση προς το έθνος δεν μπορεί να αντικαταστήσει την πίστη προς το Χριστό, αν θέλει πραγματικά η Εκκλησία να αποτιμήσει την αυθεντική αντίληψη του δόγματός της έναντι της κοσμικής εξουσίας και δύναμης. Συμπερασματικά ο εθνοφυλετισμός με τις προϋποθέσεις που αναπτύχθηκαν στις προηγούμενες παραγράφους επιδιώκει μέσω της θρησκευτικής παρουσίας του να πετύχει τη διάσπαση της ενότητας της Εκκλησίας. Και μάλιστα στρέφεται εναντίον των πανανθρώπινων αξιών – όπως η αγάπη για την πατρίδα, η αλληλεγγύη προς τον πάσχοντα κ.λπ. – μετασχηματίζοντάς τες σε εθνικιστικό πάθος το οποίο βάλλει κατά της συνοχής και της συνύπαρξης των κοινωνικών υποκειμένων." Αυτή ήταν η εργασία του Λάμπρου Ψωμά περί εθνικισμού. Καταργεί τους πιο σημαντικούς Αγίους της Ορθοδοξίας και τους ιερούς-αρχαίους προγόνους !!! Παράλληλα δεν κάνει καμία αναφορά για τον Ισραηλινό Ναζισμό !!!
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛIΤΙΚΟΣ ΝΑΖΙΣΜΟΣ. Η ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ. Η ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΘΕΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΑΣΠΑΣΤΟΥΝ ΤΟΝ ΣΑΩΑΖΙΟ-ΔΙΟΝΥΣΟ (1)
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛIΤΙΚΟΣ ΝΑΖΙΣΜΟΣ. Η ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ. Η ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΘΕΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΑΣΠΑΣΤΟΥΝ ΤΟΝ ΣΑΩΑΖΙΟ-ΔΙΟΝΥΣΟ (1)
Η πηγή της παγκόσμιας γεωπολιτικής εξουσίας και των δεινών όλης της ανθρωπότητας, προέρχεται από την παραποίηση της Παλαιάς Διαθήκης.
Δυστυχώς όταν ένα τμήμα των Ισραηλινών εγκατέλειψε τον αληθινό Θεό των προφητών και προσχώρησε στον Διονυσιακό πολιτισμό, ασπαζόμενο τον φριχτό και απαίσιο δαιμονοθεό Savazio-Διόνυσο. Από εκείνο το χρονικό σημείο ξεκινούν όλα τα δεινά του Ελληνισμού και των άλλων εθνών.
Ο Αρχιερέας των Δελφών, βιογράφος, ιστορικός, φιλόσοφος του Διονυσιακού πολιτισμού. ο Πλούταρχος γράφει στα Συμποσιακά του (ΙV 6), ότι οι Εβραίοι λάτρευαν τον Διόνυσο, και ότι η ημέρα των Σαββάτων ήταν εορτή του Σαβαζίου !!! Ένας Μέγας μύστης-αρχιερέας του Διόνυσου, αναφέρει την πραγματική θρησκεία των Ισραηλιτών.
O Φρυγικός Savazios είναι ο "θεός" των αχαλίνωτων ερωτικών οργίων-σεξουαλική μαγεία και των καταστροφών. Για αυτό μοιραζόταν την διοίκηση του Φοινικικού μαντείου των Δελφών με τον έτερο "θεό" των καταστροφών, τον Ιουδαϊκής καταγωγής Απόλλων. Διαβάστε στις παραπομπές ένα και δύο. Πλούταρχος Συμποσιακά και Περί Αλεξάνδρου Αρετής η Τύχης. Ο Διόνυσος που τόσο τιμούσε ο Μέγας Αλέξανδρος και για τον οποίο ο μεγάλος στρατηλάτης δήλωνε τόσο υπερήφανα ότι είναι απόγονος-θεός του, είναι αιτία για τις γενοκτονίες του Ελληνισμού από τα αρχαία χρόνια μέχρι και σήμερα.
'Ένα τμήμα του Ισραηλινού έθνους προσχώρησε στον Διονυσιακό πολιτισμό. Για αυτό στα πλαίσια της Εθνικής μας επιβίωσης δημιούργησα δύο νέους επιστημονικούς κλάδους για πρώτη φορά στα παγκόσμια Χρονικά. Κατά γενική παραδοχή είμαι αυτός που μέσα από τους επιστημονικούς κλάδους που δημιούργησα σε παγκόσμιο επίπεδο (Γεωπολιτικός Εθνικισμός -Γεωπολιτική Θεολογία), μετά από μια σειρά πρότυπων-καινοτόμων επιστημονικών εργασιών τις οποίες δεν έχει κάνει κανένας Έλληνας-ξένος και καθηγητής, αποδόμησα την παραποιημένη Παλαιά Διαθήκη. Όταν οι Ισραηλινοί ισχυρίζονται ότι έχουν συμφωνία με τον Θεό δεν είναι ψευδείς οι ισχυρισμοί τους. Εν τούτοις οι μέτοχοι του Διονυσιακού πολιτισμού δεν αποκαλύπτουν με ποιον θεό έγινε η νέα διαθήκη. Σύμφωνα με την Ορθόδοξη ομάδα Δογματικής Έρευνας, η συμφωνία των Εβραίων με τον αληθινό Θεό δεν ισχύει πλέον
H ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΩΝ ΙΣΡΑΗΛΙΝΩΝ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ. Ηttps://www.oodegr.com/oode/
Η Ελλάδα είναι μια παγκόσμια πνευματική-Αριστόκλεια αυτοκρατορία. Μόνο με την έμπρακτη γεωπολιτική αξιοποίηση της ιστορίας, της Ορθοδοξίας και του Αριστόκλειου πολιτισμού θα επιβιώσουμε ως έθνος. Ο Χριστιανισμός εκτός από την ανεκτίμητη-πολύτιμη προσφορά στην πνευματική-πολιτιστική και κοινωνική ζωή, είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για τον ετοιμοθάνατο Ελληνισμό, να αξιοποιηθεί στον μέγιστο βαθμό και στους επιστημονικούς κλάδου;, του οποίου είμαι ο ιδρυτής σε παγκόσμιο επίπεδο (Γεωπολιτική Θεολογία-Γεωπολιτικός Εθνικισμός). Δυστυχώς οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού-Σιωνισμός δεν επιτρέπουν να διδάσκεται στην Ελλάδα και στα πανεπιστήμια ο κλάδος της Γεωπολιτικής Θεολογίας και του Γεωπολιτικού Εθνικισμού των οποίων είμαι ιδρυτής και δημιουργός σε παγκόσμιο επίπεδο. Αντιθέτως οι Ισραηλινοί αξιοποιούν στο μέγιστο την Παλαιά Διαθήκη και την ιστορία τους.
Όσο μεγαλύτερη είναι η ιστορική-γεωπολιτική μνήμη των Ιουδαίων, τόσο πιο έντονος είναι γεωπολιτικός εθνικισμός και οι γεωπολιτικές διεκδικήσεις. Όλα τα έθνη έχουν τις ρίζες τους στην συλλογική-ιστορική μνήμη. Αλλά οι μνήμες του Ισραήλ εκτείνονται σε μια εντελώς άλλες διαστάσεις από αυτές των άλλων εθνών. Το Ισραήλ ορίζεται από ένα πανοραμικό εθνικιστικό-γεωπολιτικό όραμα που υπάρχει εδώ και χιλιετίες. Το Ισραήλ διατηρεί μια ζωντανή ιστορική-γεωπολιτική μνήμη των αρχών του πριν από χιλιάδες χρόνια και περιμένει με ανυπομονησία την εκπλήρωση του ιστορικού του πεπρωμένου στα πλαίσια του γεωπολιτικού εθνικισμού.
Η ιστορία τους είναι μια παγκόσμια γεωπολιτική αξίωση. Η Τορά γράφει ότι πρέπει να γίνει κατανοητή πρωτίστως «ως αξίωση κληρονομιάς, πρωτοκαθεδρίας και προτεραιότητας, γραμμένη για να επωφεληθεί από την θέση υπό μακεδονική και ρωμαϊκή διαιτησία». Υιοθετεί εδώ την υπόθεση ότι η τελική σύνταξη της Τορά χρονολογείται από την ελληνιστική περίοδο, «όταν οι Μακεδόνες και οι Ρωμαίοι άρχισαν να διαιτητεύουν διαφορές στην Αίγυπτο, την Συρία και την Παλαιστίνη και η Τορά σχεδιάστηκε σκόπιμα για να εξασφαλίσει πλεονεκτήματα για τον σκοπό αυτό .
Αλλά ακόμα και αν κάποιος αποδώσει την κύρια σύνταξη της Τορά στην Βαβυλωνιακή σχολή του Έσδρα, ο στόχος ήταν ο ίδιος. Η Τορά είναι μια γεωπολιτική αξίωση προτεραιότητας ή πρωτοκαθεδρίας των Ιουδαίων έναντι των άλλων εθνών. Είναι αποδεικτικά στοιχεία που πρέπει να παρουσιαστούν στην διεθνή κοινότητα και στο διεθνές δικαστήριο. Η βιβλική ιστορία είναι έντονα προκατειλημμένη και εν μέρη κατασκευασμένη. Μετά από δύο αιώνες ανασκαφών, οι αρχαιολόγοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το βασίλειο του Σολομώντα, η βάση του ισχυρισμού για το Μεγάλο Ισραήλ, είναι λιγότερο πραγματικό από την Στρογγυλή Τράπεζα του Βασιλιά Αρθούρου. Στην υποτιθέμενη εποχή του Σολομώντα, η Ιερουσαλήμ ήταν ένα μεγάλο χωριό. Επανερχόμενος στους αναθεωρητές της Βίβλου η Έξοδος τόσο κεντρική στην σιωνιστική ιστορία είναι εξίσου ψευδής. Δεν υπάρχουν αρχαιολογικά στοιχεία για μαζική έξοδο από την Αίγυπτο στην Χαναάν μέσω του Σινά και τα στοιχεία δείχνουν ότι οι δώδεκα φυλές ήταν αυτόχθονες και μόνο η θρησκεία τους δεν ήταν τοπική.
Η ιστορική αφήγηση είναι η απόλυτη πηγή δύναμης του Ισραήλ και ο Χριστιανισμός μετέτρεψε την Παλαιά διαθήκη σε παγκόσμια εβραϊκή-γεωπολιτική μνήμη. Ο Χριστιανισμός μεταμόρφωσε το Ισραήλ σε παγκόσμια γεωπολιτική δύναμη Στο σημείο αυτό αν υπενθυμίσω ότι οι αναθεωρητές της Παλαιάς διαθήκης στην συντριπτική τους πλειοψηφία, δέχονται ότι έχουν παρέμβει οι Ιουδαίοι και την έχουν αλλοιώσει ως ένα βαθμό κατά το δοκούν. Στο ιερό βιβλίο το Ισραήλ είναι ταυτόχρονα ήρωας και αθώο θύμα των κακών Διονυσιακών αυτοκρατοριών, όσο και αν εκείνοι κλέβουν, καταστρέφουν και σφαγιάζουν !!!
Ο νικητής γράφει την ιστορία. Όποιος γράφει ιστορία και επιβάλλει την γεωπολιτική αφήγησή θα είναι ο νικητής. Οι Εβραίοι είναι το έθνος της Βίβλου και,μέσω αυτού έχουν κατακτήσει γεωπολιτικά την ανθρωπότητα. Η αρχαία ιστορία από τον Νώε μέχρι τον Κύρο τον Μέγα, γράφτηκε από τους Εβραίους. Για αυτό κακοί είναι οι Χαναναίοι, οι Αιγύπτιοι, οι Ασσύριοι και οι Βαβυλώνιοι, για να μην αναφέρουμε τους Αμαληκίτες ή τους Μαδιανίτες, οι οποίοι σαφώς άξιζαν να εξοντωθούν σύμφωνα με τις Ιουδαϊκές γραφές. Το Ισραήλ χρησιμοποιεί την βιβλική του ιστορία για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του αλλά και την περιφρόνησή του για το διεθνές δίκαιο.
Το Ισραήλ είναι ένα ένα ναζιστικό-Διονυσιακό μόρφωμα και για να νικηθεί πρέπει να χτυπηθεί στην απόλυτη πηγή της γεωπολιτικής του δύναμής που είναι βιβλική αφήγηση σχετικά με την ανωτερότητα του ως έθνος έναντι των άλλων εθνών. Ο Σιωνισμός υποστηρίζει με πάθος και εκτός Αριστόκλειας λογικής αυτή την βιβλική αφήγηση. Όλοι οι Ιουδαίοι αντιλαμβάνονται την σύγχρονη ισραηλινή εποχή μέσα από το πρίσμα της αρχαίας Εβραϊκής ιστορίας. Αυτή η εμμονή έχει διαποτίσει όλους τους Σιωνιστές.
Πουθενά αλλού εκτός από το Ισραήλ η εντολή να θυμόμαστε την ιστορία δεν γίνεται αισθητή ως θρησκευτική επιταγή για έναν ολόκληρο λαό, έγραψε ο Yosef Hayim Yerushalmi στο Zakhor: Εβραϊκή Ιστορία και Εβραϊκή Μνήμη (1982). Με τον όρο «Ισραήλ» εννοούσε τους Εβραίους σε όλο τον κόσμο. Η Εβραϊκή-γεωπολιτική μνήμη είναι η ίδια η ουσία της εβραϊκής εθνικής ταυτότητας και η απόλυτη πηγή της Ισραηλινής δύναμης. Για αυτό οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού καταργούν συστηματικά την Ελληνική ιστορία. Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι η κύρια διαίρεση εντός του εβραϊκού κόσμου βρίσκεται μεταξύ θρησκευόμενων και κοσμικών Εβραίων.
Αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό κριτήριο. Το εύρος και η ένταση της εθνικής μνήμης είναι η πιο σημαντική διαφορά μεταξύ των Εβραίων. Για τους περιφερειακούς Εβραίους αυτούς που δεν θεωρούν τον Ιουδαϊσμό το πιο ουσιαστικό μέρος της ταυτότητάς τους, το Ολοκαύτωμα είναι το κύριο σημείο αναφοράς. Όταν ρωτήθηκαν: «Τι είναι απαραίτητο για να είσαι Εβραίος;», το 73% των Αμερικανών Εβραίων απάντησε «Θυμούμενοι το Ολοκαύτωμα» σε δημοσκόπηση της Pew Research του 2013.
Εν τούτοις οι πιο πιστοί Εβραίοι έχουν παλαιότερες αναφορές, που εκτείνονται σε περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια. Νιώθουν το 70 μ.Χ. σαν να το είχαν ζήσει. Είναι οι επιδραστικοί Εβραίοι που καταλαμβάνουν και ενώνουν την κοινότητα μέσω της γεωπολιτικής-ιστορικής μνήμης. Είτε παρουσιάζονται ως κοσμικοί είτε ως θρησκευόμενοι Εβραίοι, είτε θεωρούν τον Θεό ή το εβραϊκό πνεύμα την κινητήρια δύναμη της παγκόσμιας ιστορίας. Πολλοί πιθανότατα πιστεύουν ότι ο Θεός και το εβραϊκό πνεύμα είναι ένα και το αυτό.
Είτε θρησκευόμενοι είτε κοσμικοί, οι Εβραίοι γενικά είναι βαθιά ριζωμένοι στην γεωπολιτική μνήμη του Ισραηλινού έθνους. Αντιθέτως οι πιστοί των Διονυσιακών αξιωμάτων απαγορεύουν στους Έλληνες να αξιοποιήσουν την ιστορική γεωπολιτική μνήμη !!! Για αυτό διέλυσαν τον Ελληνισμό που ήταν μια παγκόσμια πολιτιστική-γεωπολιτική αυτοκρατορία.
Η εβραϊκή γεωπολιτική μνήμη είναι ανυπολόγιστης αξίας για την ισχύ και την επιβίωση του Ισραηλινού έθνους. Ο γεωπολιτικός εθνικισμός των Ισραηλινών σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη εθνική-γεωπολιτική μνήμη είναι ο ισχυρότερος. Ελάχιστοι άνθρωποι ενδιαφέρονται για την Ρωσική η την Κινεζική ιστορία δύο χωρών του γεωπολιτικού άξονα σε σχέση με την Ισραηλινή που προκαλεί παγκόσμιο γεωπολιτικό και όχι μόνον ενδιαφέρον. Το Ισραήλ από τα πανάρχαια χρόνια βασίζει όλη την εθνική του υπόσταση στην Παλαιά Διαθήκη.
Στα πλαίσια της γεωπολιτικής θεολογίας έχουμε μια σειρά γενοκτονιών και πολέμων από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα. Οι πόλεμοι που έχει διεξάγει το Ισραήλ από την περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης μέχρι την σύγχρονη εποχή, δεν γίνονται μόνον για λόγους γεωπολιτικής ισχύος. Όλες αυτές οι πολεμικές δραστηριότητες γίνονται με γνώμονα την Γεωπολιτική Θεολογία.
Στους πολέμους αυτούς έχουμε ένα ευρύτατο πεδίο σύγκρουσης γεωπολιτικών θεολογιών και γεωπολιτικού εθνικισμού. Σε αντίθεση με όλες τις εσφαλμένες επιστημονικές εργασίες-αναλύσεις, σε προσωπικό επίπεδο ως δημιουργός-ιδρυτής της γεωπολιτικής-θεολογίας-γεωπολιτικού εθνικισμού σε παγκόσμιο επίπεδο, έχω επισημάνει πολλές φορές στις επιστημονικές μου εργασίες αλλά και μιλώντας στα ΜΜΕ, ότι τα αντίπαλα έθνη δεν πολεμούν απλώς για να νικήσουν και να κατακτήσουν πλουσιότερες περιοχές. Πολεμούν για να επιβάλουν τις θρησκευτικές τους δοξασίες.
Ο εβραϊκός-γεωπολιτικός εθνικισμός και η Ιουδαϊκή Γεωπολιτική Θεολογία είναι ενάντια στον Αριστόκλειο πολιτισμό, την Αριστόκλειο-Γεωπολιτικό Εθνικισμό και την Γεωπολιτική Θεολογία. Θεσμικά το έθνος-κράτος του Ισραήλ από την αρχαία εποχή είναι θεοκρατικό. Σύμφωνα με την Τορά ο Θεός έκανε μια διαθήκη με τους προγόνους του Εβραϊκού λαού, Αβραάμ-Μωυσή, Ισαάκ και Ιακώβ. Εν τούτοις ο Σιωνισμός διαχρονικά από τα πανάρχαια χρόνια έχει ως πηγή δύναμης-επιβίωσης την γεωπολιτική Θεολογία και την Παλαιά Διαθήκη.
Οι γεωπολιτικές-Θεολογικές δοξασίες ότι η εσχατολογική εποχή έχει ήδη ξεκινήσει με την επιστροφή του Ισραήλ στα βιβλικά εδάφη είναι μέρος της γεωπολιτικής θεολογίας. Η πολιτική πράξη ταυτίζεται με την συμφωνία και τις υποσχέσεις του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη, σχετικά με την κυριαρχία του Ισραήλ σε όλο τον κόσμο !!! Αυτή η γεωπολιτική αξίωση της εξωτερικής πολιτικής με τις βιβλικές παραδόσεις έχει οδηγήσει διαδοχικές ισραηλινές κυβερνήσεις να αντιμετωπίζουν κρίσιμα γεωπολιτικά ζητήματα, με βάση την Παλαιά Διαθήκη. Από την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ μέχρι την εδαφική πολιτική στην Δυτική Όχθη, κυριαρχεί η θρησκευτική προσήλωση και όχι η απλή γεωπολιτική λογική-δύναμη.
Το ιερό πολεμικό πεδίο επικρατεί. Πατήρ πάντων ο πόλεμος (Ηράκλειτος). Το γεωπολιτικό σημείο όπου όλα συγκλίνουν είναι η Ιερουσαλήμ. Δεν είναι η Κωνσταντινούπολη, η Ρώμη, η Μόσχα, η Χάιφα, η Τεχεράνη και η Γάζα. Η Ιερουσαλήμ είναι το γεωπολιτικό-γεωστρατηγικό και πάνω από όλα Θεολογικό κομβικό σημείο. Είναι η εσχατολογική πόλη και για τις θεολογίες των εθνών και όχι τόπος γεωπολιτικών διαπραγματεύσεων. Η Ιερουσαλήμ είναι η πόλη εκπλήρωσης των προφητειών.
Όταν το Ισραήλ αναφέρει την αιώνια διαθήκη με τον Θεό, εννοεί θρησκευτική επανόρθωση-αποκατάσταση των πατρογονικών δικαιωμάτων. Γεωπολιτικές βασισμένες επάνω στην θεολογία δεν ευνοούν στην ειρήνη. Πρόκειται για γεωπολιτικές που νομιμοποιούν τις πολεμικές δραστηριότητες. Αυτά τα κράτη βασίζουν την Εθνική τους ταυτότητα επάνω στην γεωπολιτική Θεολογία. Καταφεύγουν στην θεολογία για να δημιουργήσουν Εθνική συνοχή-ταυτότητα και για να επιτύχουν τα γεωπολιτικά τους σχέδια. Η σύγκρουση στην Μέση Ανατολή μας δείχνει ότι η θρησκεία διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο στην εξέλιξη της Ιστορίας. Για αυτό διέλυσαν τον Χριστιανισμό στην σύγχρονη Ελλάδα. Εκτός από το Ισραήλ και τα υπόλοιπα έθνη αξιοποιούν γεωπολιτικά τις ιστορικές μνήμες.
ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΩΝ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ.
Οι Σιωνιστές δηλώνουν επανειλημμένα ότι η Βίβλος τους προστάζει να υποστηρίζουν το Ισραήλ και να εφαρμόζουν τους νόμους του θεού. 'Ένας από τους ιερείς που προσκλήθηκαν στην Ιερουσαλήμ δήλωσε ότι το Ισραήλ αποτελεί απόδειξη της ύπαρξης του Θεού !!!
Οι αναθεωρητές της βίβλου αντιδρούν στο δόγμα ότι ο Θεός προτιμά ορισμένους ανθρώπους με βάση το έθνος και το DNA τους. Η Παλαιά Διαθήκη αναφέρει ότι ο Θεός επέλεξε την γενεαλογία του Ιακώβ για να σώσει τον κόσμο. Αυτό είναι όλο το πρόβλημα με τον Σιωνισμό. Και αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους την σημερινή εποχή για τον οποίο πολλοί απομακρύνονται από τον Χριστιανισμό.
Οι άνθρωποι αυτοί απορρίπτουν την πεποίθηση ότι οι Εβραίοι (Ιουδαίοι-Ισραηλίτες) επιλέχθηκαν από τον Θεό να εξουσιάζουν την ανθρωπότητα. Το σημερινό Κράτος του Ισραήλ θεωρείται ναζιστικό μετά την γενοκτονία στην Παλαιστίνη και τους επί σειρά ετών βομβαρδισμούς στην Συρία. Σύμφωνα με ξένους συναδέλφους οι κυβερνήσεις είναι μαφιόζικες, τρομοκρατικές και εγκληματικές οργάνώσεις. Το Ισραήλ χρησιμοποιεί την βιβλική του ιστορία για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του αλλά και την περιφρόνησή του για το διεθνές δίκαιο.
Είναι υψίστης γεωπολιτικής σημασίας η αμφισβήτηση για ένα τμήμα των γραφών το οποίο απεικονίζει τους Εβραίους ως τον εκλεκτό έθνος του Θεού και παράλληλα αιώνια θύματα των Ισραηλινών τα άλλα έθνη προκαλεί αντιδράσεις παγκοσμίως. Για αυτό κάποιοι στο εξωτερικό ονομάζουν βιβλικό αναθεωρητισμό την κίνηση τους ενάντια στον Σιωνισμό. Διατυπώνεται το δόγμα ότι δεν πρέπει να υπονομευτούν τα θεμέλια του Χριστιανισμού αλλά του Σιωνισμού και των ναζιστικών δογμάτων του. Ο βιβλικός αναθεωρητισμός είναι απαραίτητος για την σωτηρία του κόσμου πιστεύουν τα μέλη της κίνησης αυτής. Όμως όπως θα διαπιστώσετε υποστηρίζουν αρκετά Διονυσιακά αξιώματα.
Το Ισραήλ είναι ένα τέρας που μπορεί να νικηθεί μόνο στην απόλυτη πηγή της γεωπολιτικής του δύναμής που είναι βιβλική αφήγηση σχετικά με την ανωτερότητα του ως έθνος έναντι των άλλων εθνών. Ο Σιωνισμός υποστηρίζει αυτή την βιβλική αφήγηση. Ο Χριστιανισμός είναι επομένως μέρος του προβλήματος και όχι η λύση εκτιμούν οι καθηγητές-ιστορικοί τις κίνησης του βιβλικού αναθεωρητισμού.
Σε βιβλία, άρθρα και ομιλίες ισχυρίζονται ότι δεν χρειάζεται ο δυτικός κόσμος τον Χριστιανισμό και θα ήταν καλύτερα να επιστρέψει στις ελληνοχριστιανικές πηγές της ιδιοφυΐας, όπως έγινε κατά την Αναγέννηση. Αυτή η κληρονομιά περιέχει όλα όσα χρειάζεται η ανθρωπότητα από άποψη πνευματικών πόρων και θρησκευτικών εργαλείων !!!
Εν τούτοις διαφεύγει σκόπιμα η μη στους εμπνευστές αυτών των θεωριών ότι ο Αριστόκλειος πολιτισμός δεν ήταν από μόνος του αρκετός για να γίνουν οι Έλληνες κοσμοκράτορες. Για αυτό έπρεπε να περάσουν μερικοί αιώνες για να ενωθεί με τον Χριστιανισμό, ώστε να αναλάβουν οι Έλληνες την διοίκηση του Imperium Romanum. Είναι προφανές ότι τα αξιώματα ου προτάσουν ότι είναι Διονυσιακά.
Οι υποστηρικτές του διαφωτισμού και του βιβλικού αναθεωρητισμού αναφέρουν ότι υπό τον Θεοδόσιο Α και τους γιους του, ο Χριστιανισμός έγινε η επίσημη "υποχρεωτική" θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και όλες οι παραδοσιακές λατρείες απαγορεύτηκαν, οι ναοί τους απαλλοτριώθηκαν ή καταστράφηκαν, μόνο μία μη χριστιανική θρησκεία παρέμεινε νόμιμη. Αυτή ήταν ο Ιουδαϊσμός, η θρησκεία που θεωρήθηκε υπεύθυνη για τον θάνατο του Χριστού. Ένα παράξενο και παράδοξο! Ο Αυγουστίνος το δικαιολόγησε με την «θεωρία του λαού-μάρτυρα». Οι Εβραίοι που τον σκότωσαν και αρνήθηκαν να πιστέψουν σε αυτόν διασκορπίστηκαν σε όλο τον κόσμο και για αυτό, με την μαρτυρία των δικών τους Γραφών, μαρτυρούν για εμάς ότι δεν επινοήσαμε εμείς τις προφητείες σχετικά με τον Χριστό.
Για να δώσουν αυτή την μαρτυρία, η οποία παρέχεται από την κατοχή και τη διατήρηση αυτών των βιβλίων, είναι οι ίδιοι διασκορπισμένοι σε όλα τα έθνη, όπου εξαπλώνεται η Χριστιανική Εκκλησία. Όπως ο Κάιν που δολοφόνησε τον αδελφό του Άβελ, αναφέρει ο Αυγουστίνος. Οι Εβραίοι βρίσκονται υπό την προστασία του Θεού, ο οποίος υπόσχεται εκδίκηση για τους δολοφόνους. «Η συνεχής διατήρηση των Εβραίων θα αποτελεί απόδειξη για τους πιστούς Χριστιανούς της υποταγής που αξίζουν σε εκείνους που, μέσα στην υπερηφάνεια του βασιλείου τους, θανάτωσαν τον Κύριο».
Η «θεωρία της μαρτυρίας» του Αυγουστίνου είναι περίπλοκη. Ο ισχυρισμός ότι οι Εβραϊκές Γραφές μαρτυρούν την αλήθεια του Χριστιανισμού είναι αμφισβητήσιμος αλλά κατανοητός σύμφωνα με τους αναθεωρητές. Εν τούτοις απορούν πώς η επιμονή του εβραϊκού λαού μαρτυρεί την χριστιανική αλήθεια, όταν ο εβραϊκός λαός απορρίπτει αυτήν την αλήθεια με βάση τις Γραφές του;
Δεν θα ήταν η εξαφάνιση των Εβραίων ως έθνους καλύτερη απόδειξη ότι ο Θεός μετέφερε την πρόνοιά του στο «Νέο Ισραήλ»; Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι ο Αυγουστίνος ήταν σοφιστής στην εκπαίδευση. Αυτό που κάνει εδώ είναι να αποκρύπτει την προφανή αντίθετη πραγματικότητα.
Ο Χριστιανισμός είναι αυτός που μαρτυρά τον υπερβολικό ισχυρισμό των Εβραίων ότι έχουν επιλεγεί από τον Θεό ως το όργανο της σωτηρίας του κόσμου. Κανένας μορφωμένος Ρωμαίος δεν είχε πάρει ποτέ στα σοβαρά αυτόν τον ισχυρισμό πριν ο Χριστιανισμός τον εγκρίνει. Το ότι οι Εβραίοι, απλώς και μόνο με την ύπαρξή τους, μαρτυρούν την αλήθεια του Χριστιανισμού είναι ένας αμφισβητήσιμος ισχυρισμός.
Το ότι οι Χριστιανοί μαρτυρούν την αλήθεια του βιβλικού Ιουδαϊσμού είναι κάτι παραπάνω από αδιαμφισβήτητο αναφέρουν οι αναθεωρητές. Είναι μια προϋπόθεση του Χριστιανισμού σε όλα τα δόγματα. Χριστός σημαίνει Μεσσίας και προϋποθέτει τον ιδιαίτερο ρόλο του Ισραήλ στην θεία οικονομία. Ενώ οι Εβραίοι λένε στους Χριστιανούς ότι κάνουν λάθος, οι Χριστιανοί λένε στους Εβραίους ότι είχαν δίκιο. Αυτά πιστεύουν οι αναθεωρητές της Παλαιάς Διαθήκης.
Ο εβραϊκός λαός συνέχισε την ύπαρξή του ως έθνος διασκορπισμένο σε όλο το Imperium Romanum, εν μέσω χριστιανικής εχθρότητας αλλά υπό την προστασία της Ρωμαϊκής εξουσίας, σε σχετική απομόνωση από τις χριστιανικές κοινωνίες. Υπό αυτό το καθεστώς, ο πληθυσμός του Ισραήλ γνώρισε έναν από τους πιο αξιοσημείωτους ρυθμούς ανάπτυξης στην Ευρώπη. Νόμοι που απαγόρευαν στους Χριστιανούς να παντρεύονται Εβραίους ή ακόμα και να τρώνε στο τραπέζι τους (Σύνοδος της Ελβίρα στις αρχές του 4ου αιώνα ) ενίσχυσαν την εβραϊκή ταυτότητα και εθνική συνοχή, καθώς η ενδογαμία και η τελετουργική καθαρότητα είναι οι σημαντικότερες εντολές της Τορά.
ΤΟ ΒΙΒΛΙΚΟ ΔΟΓΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΙΣΡΑΗΛ. Ο ΒΙΒΛΙΚΟΣ ΗΓΕΤΗΣ BIBI ΝΕΤΑΧΙΑΝΟΥ.
Όσοι γνωρίζουν καλά την Βίβλο αμέσως αντιλαμβάνονται την επίδραση των προφητών και του αρχαίου Ισραήλ στο στρατεύματα και στην ηγεσία. Στόχος ο ολοκληρωτικός αφανισμός των Παλαιστινίων όπως γινόταν την αρχαία εποχή που πολεμούσαν οι Ιουδαίοι με τα εχθρικά ένθη. Ο θρησκευτικός συγκρητισμός του περιούσιου λαού είναι προφανής.
Η Εβραϊκή Βίβλος είναι γεμάτη από ανατριχιαστικά αποσπάσματα που επικαλούνται και περιγράφουν της γενοκτονίες και την εξόντωση άλλων εθνών στο όνομα του Θεού. Από τα αντίπαλα έθνη ο αιμοσταγής θεός απαιτούσε να εξοντωθούν άπαντες. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά και ζώα σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια των γενοκτονιών-αφανισμού ολόκληρων εθνών-φυλών και περιοχών. Παράλληλα με τα εγκλήματα λάμβαναν χώρα και πολιτιστικές καταστροφές.
Η Βίβλος αναφέρει ενδεικτικά ότι οι Ισραηλίτες βρίσκονται σε μια έρημο κοντά στην Γάζα, αντιμετωπίζοντας τους Αμαληκίτες. Η φυλή αυτή αποτελούσε το σύμβολο του κακού και έπρεπε να εξοντωθεί. Οι Αμαληκίτες έπρεπε να εξαφανιστούν- εξαλειφθούν, διότι ήταν ένας αυτόχθονος λαός. Για αυτό έπρεπε με θεϊκή απόφαση-ετυμηγορία να γίνει η σφαγή.
Οι Αμαληκίτες χαρακτηρίζονται ως αιώνιος εχθρός των Ισραηλιτών. Για αυτό αναφέρονται σε κεφάλαια της Αγίας Γραφής: Στο 17ο κεφάλαιο της Εξόδου (στίχοι 8-16) ο Αμαλήκ πολεμά κατά των Εβραίων στην έρημο. Ο Μωυσής διατάζει τον Ιησού του Ναυή να ηγηθεί των Ισραηλιτών στην μάχη του Ρεφιδίμ.
Ο Μωυσής παρακολουθεί από έναν λόφο την μάχη όπως έκαναν οι Πέρσες βασιλείς. Στο 25ο κεφάλαιο του Δευτερονόμιου (στίχοι 17-19) οι Ισραηλίτες διατάζονται να εξαλείψουν την ανάμνηση των Αμαληκιτών από την υφήλιο μόλις καταλάβουν τη Γη της Επαγγελίας, ως εκδίκηση για όσα τους είχαν κάνει κατά την περιπλάνησή τους («ἐξαλείψεις τὸ ὄνομα Ἀμαλὴκ ἐκ τῆς ὑπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ οὐ μὴ ἐπιλάθῃ»).
Επίσης στο κεφάλαιο 7, στίχος 1-16, οι Εβραίοι διατάσσονται να σκοτώσουν όλους τους κατοίκους και τα ζώα των πόλεων που είναι αλλόθρησκοι. Η παράδοση αναφέρει ότι ο βασιλιάς Σαούλ έχασε την εύνοια του Θεού των Εβραίων επειδή δεν κατόρθωσε να σκοτώσει τον βασιλιά Αγάγ και όλα τα ζώα των Αμαληκιτών (Α΄ Βασιλειών, κεφάλαιο ιε΄). Στο 15ο κεφάλαιο του Α΄ Βασιλειών (στ. 1-9), ο Σαμουήλ ονοματίζει τους Αμαληκίτες ως τον εχθρό των Ισραηλιτών: «τάδε εἶπε Κύριος Σαβαώθ· νῦν ἐκδικήσω ἃ ἐποίησεν Ἀμαλὴκ τῷ Ἰσραήλ, ὡς ἀπήντησεν αὐτῷ ἐν τῇ ὁδῷ ἀναβαίνοντος αὐτοῦ ἐξ Αἰγύπτου». Για αυτό αμέσως μετά ο Θεός διατάζει τον Σαούλ να καταστρέψει τους Αμαληκίτες. Στον στίχο 33 ο Σαμουήλ χαρακτηρίζει τον βασιλέα των Αμαληκιτών Αγάγ ως εχθρό και δολοφόνο, σκοτώνοντάς τον.
Κατά το 30ό κεφάλαιο στίχος. 1-2, οι Αμαληκίτες εισέβαλαν στην έρημο και στην Σεκελὰκ (ή Ζικλάγκ, την συνοριακή περιοχή Ιουδαίων-Φιλισταίων) προς το τέλος της βασιλείας του Σαούλ. Οι Αμαληκίτες πυρπόλησαν την Σεκελάκ και πήραν τους κατοίκους της αιχμαλώτους. Ο μετέπειτα βασιλιάς Δαβίδ ήταν επικεφαλής μιας επιτυχημένης εκστρατείας κατά των Αμαληκιτών ώστε να ανακτήσει «όλους όσους είχαν πάρει μαζί τους οι Αμαληκίτες». Στο πρώτο κεφάλαιο του Β΄ Βασιλειών (στίχοι 5-10) ένας Αμαληκίτης αβαφέρει στον Δαβίδ ότι βρήκε τον Σαούλ να στηρίζεται πάνω στο δόρυ του μετά τη Μάχη του όρους Γελβουέ. Ο Αμαληκίτης ισχυρίζεται ότι ο Σαούλ τού είπε να τον σκοτώσει. Ο Δαβίδ τότε διέταξε τους άνδρες του να σκοτώσουν τον Αμαληκίτη επειδή είχε σκοτώσει κεχρισμένο βασιλέα του Ισραήλ («χριστὸν Κυρίου»).
Αυτή η έχθρα είναι η βάση της εντολής του Θεού προς τον Σαούλ: « Αυτό λέει ο Κύριος των δυνάμεων: Εξέτασα τι έκανε ο Αμαλήκ στον Ισραήλ. Χτυπήστε τον Αμαλήκ και καταστρέψτε όλα όσα του ανήκουν και μην έχετε συμπόνια, μην δείξετε έλεος, αλλά σκοτώστε άνδρες και γυναίκες, παιδιά και βρέφη, βόδια και πρόβατα, καμήλες και γαϊδούρια !!!
Ο δισταγμός του Σαούλ να υπακούσει σε αυτή τη διαταγή του κοστίζει την βασιλεία του Ισραήλ και την εύνοια του Παντοδύναμου. Η μεταγενέστερη εβραϊκή παράδοση σχολιάζει αυτό το γεγονός ως εξής: « Κατέφυγε στην εξόντωση γυναικών και παιδιών και σκέφτηκε ότι δεν θα ενεργούσε ως προς αυτό με βάρβαρο και απάνθρωπο τρόπο: επειδή οι Αμαληκίτες ήταν εχθροί και είχε λάβει εντολή από τον Θεό, την οποία ήταν επικίνδυνο να αγνοήσει » (Ιωσήφος, Αρχαιότητες των Εβραίων, βιβλίο VI, κεφάλαιο 7).
Σε μια μελέτη που έγινε υπολογίζεται ότι 1,2 εκατομμύρια άνθρωποι έπεσαν θύματα γενοκτονίας και υπέστησαν τρομερές φρικαλεότητες. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Marcion, ένας θεολόγος γεννημένος το 85 μ.Χ. εγκατέλειψε την Χριστιανική κοινότητα της Ρώμης. Μετά την αποχώρηση του ίδρυσε δική του Εκκλησία. Το βασικό δόγμα της εκκλησίας του ήταν ότι απέρριπτε τον σκληρό και αιμοσταγή Θεό της Παλαιάς Διαθήκης υπέρ του γλυκού και φιλάνθρωπου Ιησού Χριστού.
Αναφέρει ενδεικτικά ο Marcion ότι έχω ρωτήσει ιερείς, επισκόπους και θεολόγους που γνώριζα για αυτή την κραυγαλέα αντίφαση μεταξύ της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, χωρίς να λάβω καμία πειστική εξήγηση. Για αυτό ο Marcion κήρυξε ότι ο Θεός είχε στείλει τον Ιησού Χριστό, ο οποίος ήταν διαφορετικός από τον εκδικητικό Θεό Γιαχβε Ο Marcion Θεωρούσε τον εαυτό του οπαδό του Αποστόλου Παύλου. Το δόγμα του ονομάζεται Μαρκιονισμός.
Ο Marcion δημοσίευσε την παλαιότερη καταγραφή ενός κανόνα βιβλίων της Καινής Διαθήκης. Οι πρώτοι Πατέρες της Εκκλησίας όπως ο Ιουστίνος Μάρτυρας , ο Ειρηναίος και ο Τερτυλλιανός κατήγγειλαν τον Μαρκίωνα ως αιρετικό ή αντίχριστο και αφορίστηκε από την εκκλησία της Ρώμης. Ο εκδιωγμένος δημοσίευσε τον δικό του κανόνα χριστιανικών ιερών γραφών, που περιείχε δέκα επιστολές του Παύλου. Το Ευαγγέλιο του Μαρκίωνα υποστηρίζεται ότι είναι μια επεξεργασμένη έκδοση του Ευαγγελίου του Λουκά.
Μερικοί σύγχρονοι μελετητές έχουν διατυπώσει την θεωρία ότι το Ευαγγέλιο του Μαρκίωνα ήταν το παλαιότερο, αν και αυτό έχει αμφισβητηθεί. Στην πραγματικότητα η βία της Βίβλου επικρατούσε συνεχώς έναντι του Ευαγγελίου στους αιώνες που ακολούθησαν, αποτελώντας ένα πρότυπο δίωξης, υποδούλωσης και εξόντωσης στο οποίο στηρίχθηκαν όλα τα εκχριστιανισμένα έθνη Γερμανοί, Βούλγαροι, Σλάβοι κλπ.
Από την Παλαιά Διαθήκη ξεκίνησαν και οι Διονυσιακές σταυροφορίες και όλοι οι θρησκευτικοί πόλεμοι. Οι γενοκτονίες των Ινδιάνων της Αμερικής και άλλα εγκλήματα είναι βασισμένα στην Βίβλο. Αποσπάσματα από το Δευτερονόμιο και άλλα βιβλία χρησιμοποιήθηκαν για να υποκινήσουν τους στρατιώτες σε σφαγές και μαζικές σφαγές.
Το μήνυμα του Ευαγγελίου έχει αγνοηθεί και περιφρονηθεί πρωτίστως από την ίδια την Εκκλησία. Το Καθολικό Βατικανό υπήρξε σύμβολο διαφθοράς και βίας σε όλη τη σύγχρονη εποχή, ενώ οι Προτεστάντες πάστορες έχουν ευλογήσει όλες τις ευρωπαϊκές φρικαλεότητες στον Νέο Κόσμο. Έπρεπε να περιμένουμε μέχρι τον 21ο αιώνα για να βρούμε έναν Πάπα που καταδίκαζε τον πόλεμο ως τέτοιο, χωρίς αν ή αλλά, σύμφωνα με το πνεύμα και το γράμμα του Ευαγγελίου.
Είναι αλήθεια ότι η δυτική παράδοση του πολέμου ποικίλλει, συμπεριλαμβανομένων των πολέμων κατάκτησης, της διατήρησης του status quo και των αυτοκρατορικών πολέμων. Πηγή κάθε γενοκτονίας-αιματοχυσίας αποτελεί η Παλαιά Διαθήκη. Ξένοι αναλυτές εκτιμούν ότι ο εφιάλτης ενός παγκόσμιου πολέμου με πρότυπο την Παλαιά Διαθήκη, επιβάλει την απόλυτη απαγόρευση της Βίβλου.
Με βάση τα προαναφερόμενα δεν αποκλείεται να γνώριζε ο Marcion ότι ένα μέρος των Ισραηλιτών εγκατέλειψε τον Θεό των Προφητών της Παλαιάς Διαθήκης και ασπάστηκε την Διονυσιακή λατρεία όπως μας πληροφορεί ο Αρχιερέας των Δελφών, βιογράφος-ιστορικός και φιλόσοφος του Διονυσιακού πολιτισμού, ο Πλούταρχος.
Η Διονυσιακή ελίτ επιβιώνει και κυριαρχεί εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια, μέσα από μια συγκεκριμένη μέθοδο. Η Διονυσιακή αριστοκρατία από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι και σήμερα δημιουργεί παγκόσμιες αυτοκρατορίες τις οποίες στην συνέχεια καταστρέφει είτε εγκαταλείπει όταν δεν τις χρειάζεται. Οι αυτοκρατορίες που δημιούργησαν προκάλεσαν τρομερές γενοκτονίες (Περσική, Ρωμαϊκή. "Αγία-Ρωμαϊκή" αυτοκρατορία. Η νέα-τρίτη Ρώμη με πρωτεύουσα την Μόσχα βασίζεται στον νόμο, στην λογική ως μια παγκόσμια ανθρώπινη ικανότητα. Στον αντίποδα η Ιερουσαλήμ εκπροσωπεί τον Διονυσιακό πολιτισμό και την οικουμενικότητα του Βάκχου-Savaziou Τα πολιτιστικά-γεωστρατηγικά-γεωπολιτικά δικαιώματα της Ρώμης αποτελούν εμπόδιο στο θείο δικαίωμα του Ισραήλ
Σύμφωνα με ξένους αναλυτές το θείο δικαίωμα είναι μια μυθοπλασία, είναι ένα ψέμα και είναι μια εβραϊκή καινοτομία, όπως έδειξε ξεκάθαρα ο Jan Assmann στο The Price of Monotheism. Ο θεϊκός νόμος των Ισραηλινών είναι ασύμβατος με το ρωμαϊκό δίκαιο του Κρεμλίνου. Ο θεϊκός νόμος εξ ορισμού τοποθετείται πάνω από τον νόμο που ανέπτυξαν οι άνθρωποι. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το κράτος του Ισραήλ περιφρονεί το διεθνές δίκαιο. Το Ισραήλ θεωρεί ότι έχει ένα θεϊκό αποκλειστικό δικαίωμα που του επιτρέπει να γενοκτονεί τα άλλα έθνη.
Η προοπτική ενός κόσμου χωρίς διεθνές δίκαιο στην σύγχρονη πυρηνική εποχή είναι ένα συνταρακτικό και επικίνδυνο γεγονός. Η γενοκτονία στη Γάζα από το Ισραήλ υπό την προστασία των Ηνωμένων Πολιτειών επιταχύνει αυτήν την παγκόσμια συνειδητοποίηση. Το διεθνές δίκαιο, ο σεβασμός των συνθηκών και των δεσμεύσεων, η δικαιοσύνη στην επίλυση συγκρούσεων, η διπλωματία που βασίζεται στην καλή πίστη, τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη, είναι πράγματα που το Ισραήλ περιφρονεί και απορρίπτει. Το Διεθνές Δίκαιο είναι η αναζήτηση της δικαιοσύνης και της αλήθειας. Το Ισραήλ είναι η δύναμη του ψέματος, της εξαπάτησης, της διαφθοράς και του εκβιασμού. Ένα από τα βασικά θέματα που διακατέχουν την Βίβλο (Παλαιά Διαθήκη) είναι η κριτική-έλεγχος των βασιλιάδων, των πλούσιων και των διεφθαρμένων δικαστών που παραβίαζαν τις Δέκα Εντολές που έδωσε ο Θεός στον Μωυσή.
Οι άνθρωποι του Θεού (Προφήτες) είχαν ως στόχο να δημιουργηθεί μια δίκαιη και ισότιμη κοινωνία προστατεύοντας τους φτωχούς από την οικονομική καταπίεση-εξαπάτηση της δουλείας του χρέους και την απώλεια της γης. Αν οι προφήτες ζούσαν στην εποχή μας θα καταδικάζονταν από τον Bibi για παραβίαση των πιο θεμελιωδών νόμων του βιβλικού Ιουδαϊσμού, με βάση την δική του Βιβλική ερμηνεία. Εκείνους τους αιώνες οι προφήτες του Θεού περιέγραψαν πολλές φορές ότι ο Κύριος ήταν εξαιρετικά δυσαρεστημένος επειδή το Ισραήλ παρέκκλινε από τις εντολές του με συνέπεια να αποσύρει την προστασία του και να καταδικάσει τον λαό του Ισραήλ.
Για αυτό κατακτήθηκε το Ιουδαϊκό έθνος. Οι βιβλικοί προφήτες απέδωσαν την ήττα του Ισραήλ το 722 π.Χ. στην τιμωρία του Κυρίου για την παραβίαση της διαθήκης που προσέφερε. Η τιμωρία του Ισραήλ ταίριαζε με το έγκλημα. Ακριβώς όπως η πλούσια πιστώτρια ελίτ είχε αφαιρέσει τους την γη και οι δέκα φυλές του Ισραήλ απελάθηκαν στην Μεσοποταμία και την Μηδία. Το γεωγραφικό μέγεθος της Ιουδαίας μειώθηκ σε μια περιοχή γύρω από την Ιερουσαλήμ.
Ο Ιεζεκιήλ, ο προφήτης των εξόριστων Ιουδαίων οδηγήθηκε στην Βαβυλωνία το 597 π.Χ. ως όμηρος. Κατά την περίοδο της αιχμαλωσίας έγινε ήταν η βασική επιρροή του Έσδρα και της ιερατικής σχολής που επεξεργάστηκε τις πρώιμες πηγές της Τορά. Η Τορά οριστικοποιήθηκε όταν οι Εβραίοι επέστρεψαν από την Βαβυλώνα. Οι Ιουδαίοι επεξεργάστηκαν τις βαβυλωνιακές έννοιες της οικονομικής δικαιοσύνης στον Ιερό Μωσαϊκό Νόμο.
Για αυτό ο προφήτης Ιεζεκιήλ αναφέρει : «Ο λόγος του Κυρίου ήρθε σε μένα: Το τέλος είναι τώρα επάνω σας και θα εξαπολύσω την οργή μου εναντίον σας. Θα σε κρίνω σύμφωνα με την συμπεριφορά σου και θα σου ανταποδώσω για όλες τις απεχθείς πρακτικές σου», αναφέροντας την πόλωση του πλούτου από τους πλουσιότερους Εβραίους, τη διαφθορά των δικαστηρίων και την παραβίαση της αρχικής διαθήκης με τον Κύριο. Οι προφήτες δεν συμπαθούσαν τους άδικους Εβραίους.
Αν βρισκόταν σήμερα οι προφήτες στο Ισραήλ θα αντιδρούσαν. Ήταν αντισιωνιστές και θα κατέκριναν τους δεξιούς πολιτικούς που τώρα καταργούν τα δικαστήρια της χώρας, ενθαρρύνουν τις μαζικές δολοφονίες αμάχων και καταστρέφουν τις υποδομές μιας ολόκληρης κοινωνίας; Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι κανένας θρησκευτικός παράγοντας δεν επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό του Νετανιάχου ότι ενεργεί βάσει βιβλικής δέσμευσης ως δικαιολογία για την διάπραξη γενοκτονίας με την κατάληψη της παλαιστινιακής γης και την καταστροφή του υπάρχοντος πληθυσμού.
Κυριολεκτικά ο Bibi ομοιάζει με μάγο που προσπαθεί να αποσπάσει την προσοχή του κοινού από αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Ο Νετανιάχου ισχυρίζεται ότι ενεργεί με βάση τις Βιβλικές εντολές ως δικαιολογία για την γενοκτονία των Παλαιστινίων. Αλλά αυτό που ισχυρίζεται ότι είναι ένα σύμφωνο από την παράδοση του Μωυσή είναι ορθό ; Στην πραγματικότητα φαίνεται ότι είναι η μοχθηρή απαίτηση από τον δικαστή και τον εξέχοντα Σαμουήλ που λέει στον Σαούλ, τον στρατηγό που ήθελε να κάνει βασιλιά: « Τώρα πήγαινε και χτυπήστε τον Αμαλήκ [έναν εχθρό του Ισραήλ] και καταστρέψτε εντελώς όλα όσα τους ανήκουν. Μην τους λυπηθείτε, σκοτώστε άνδρες και γυναίκες, παιδιά και βρέφη, βοοειδή και πρόβατα, καμήλες και γαϊδούρια » (Α' Σαμουήλ 15:3).
Αυτά τα λόγια δεν ήταν λόγια του Κυρίου και ο Σαμουήλ δεν ήταν ο Μωυσής. Και δεν υπήρχε γενική υπόσχεση για υποστήριξη των Εβραίων ανεξάρτητα από το πώς συμπεριφέρονται. Ακολουθώντας το αίτημα του Σαμουήλ για κατάκτηση ως μέσο για να γίνει ο Σαούλ αρκετά δημοφιλής ώστε να γίνει βασιλιάς είχε ήδη παραβιάσει τις εντολές του Κυρίου . Δεν υπάρχει καμία απόδειξη για αυτό στον εορτασμό του Νετανιάχου για την συμφωνία του Σαμουήλ και του Σαούλ να γίνει δημοφιλής μέσω στρατιωτικής κατάκτησης.
Παρά τις παροτρύνσεις ο Σαμουήλ επέπληξε για κακή συμπεριφορά τον Σαούλ λέγοντάς του ότι ο Κύριος είχε αποφασίσει να βρεθεί άλλος άνθρωπος για να είναι βασιλιάς του Ισραήλ. Δεν ήταν ο Κύριος που έδωσε εντολή να καταστραφεί ο Αμαλέκ, αλλά ένας προφήτης που επιθυμούσε να τοποθετήσει έναν βασιλιά στο θρόνο. Η επίκληση μιας τέτοιας εντολής είναι εκ πρώτης όψεως απόδειξη της πρόθεσης διάπραξης γενοκτονίας. Αλλά αυτό φαίνεται λιγότερο σημαντικό για τον Νετανιάχου από το να ικανοποιήσει την επιθυμία των Ισραηλινών για εκδίκηση.
Ο Bibi δεν αναφέρει το γεγονός ότι ο Σαούλ δεν υπάκουσε τις εντολές του Κυρίου και ότι ο Κύριος τον απέρριψε ως βασιλιά. Eπίσης δεν αναγνωρίζει το πλαίσιο, μερικά κεφάλαια νωρίτερα, στο Α' Σαμουήλ 12:15, το οποίο περιγράφει τη διαφθορά των δικαστών και την προειδοποίηση του Σαμουήλ ότι: « Αν δεν υπακούτε στον Κύριο, αν επαναστατείτε ενάντια στις εντολές του, o Θεός θα είναι εναντίον σου ». Η προειδοποίηση του Κυρίου ότι « αν επιμείνεις να κάνεις το κακό, εσύ και ο βασιλιάς σου θα σαρωθείς » θα έπρεπε να είχε προβληματίσει τον σημερινό πρωθυπουργό του Ισραήλ. .Η Αγία Γραφή είναι αξιοσημείωτη για την κριτική στους βασιλιάδες που κυβέρνησαν την Ιουδαία-Ισραήλ. Είναι στην πραγματικότητα μια μακρά ιστορία κοινωνικής επανάστασης στην οποία οι οί ηγέτες προσπάθησαν συχνά με επιτυχία να νικήσουν μια εγωιστική-επιθετική ολιγαρχία, που καταγγέλθηκε επανειλημμένα για την απληστία της να εξαθλιώνει οικονομικά τους λαούς, να αρπάζει τα εδάφη τους και να τους υποβιβάζει σε δούλους.
Η διαφθορά της Ισραηλινής ελίτ οδήγησε στην εγκατάλειψη από τον Θεό. Ποια ήταν η διαθήκη που έγινε στο Χωρήβ κοντά στο όρος Σινά; Ο Κύριος έδωσε στον Μωυσή τις Δέκα Εντολές που είχαν ηθικό σκοπό την κοινωνική δικαιοσύνη και τον καταμερισμό του πλούτου. Έκανε μια συμφωνία που δεσμεύει όλους τους μελλοντικούς Εβραίους να υπακούουν σε αυτές τις εντολές (Έξοδος 19-23 και Δευτερονόμιο 5:2 και 28:43). Από την αρχή ο Θεός απείλησε να τιμωρήσει τους Εβραίους εάν παραβίαζαν την Παλαιά Διαθήκη. Τα λόγια των προφητών αναφέρουν τους πολλούς τρόπους με τους οποίους οι επόμενες γενιές παραβίασαν την διαθήκη. Η ισονομία και η προστασία των φτωχών ήταν ο ρόλος των αρχαίων προφητών. Είχαν εντολή από τον Θεό να αφυπνίσουν τον Ισραηλινό λαό και να τον προστατέψουν από τα τυραννικά καθεστώτα. Για αυτό οι Ιουδαίοι έχασαν τις μάχες εναντίον των ξένων εθνών, τους οποίους οι προφήτες περιέγραψαν ως όργανα του Κυρίου για να τους τιμωρήσουν για την ανυπακοή τους.
Τα εδάφια Δευτερονόμιο 28:21-25 προειδοποιούν τους Ιουδαίους ότι αν δεν υπακούσουν στις εντολές του Κυρίου. Ο Κύριος θα τους χτυπήσει με ασθένειες μέχρις ότου σας εξολοθρεύσει από την γη που έχουν στην κατοχή τους και ότι « θα γίνετε νικημένοι μπροστά στους εχθρούς σας. Το Δευτερονόμιο (29, 24-25) υπενθυμίζει στους Ιουδαίους ότι αν ο Κύριος τους κάνει να υποφέρουν αυτό που έκανε στα Σόδομα και τα Γόμορρα, τον Αδμάθ και τον Ζεβοΐμ, « είναι επειδή αυτός ο λαός έχει εγκαταλείψει τη διαθήκη του Κυρίου, του Θεού των πατέρων τους και την διαθήκη που έκανε μαζί τους όταν τους έβγαλε από την Αίγυπτο ».
Οι προφήτες περιέγραψαν τι σήμαινε η υπακοή στη διαθήκη. Τα εδάφια Ησαΐας 5:3 και 8 ανέφεραν την οικονομική ανισότητα ως το μεγαλύτερο πλήγμα της Ιουδαϊκής κοινωνίας, κατηγορώντας τους ηγέτες και τα ιερατεία για την απληστία και την ασυδωσεία. Αλίμονο σε εσάς που προσθέτετε το ένα σπίτι στο άλλο, που προσθέτετε το ένα χωράφι στο άλλο, μέχρι να μην υπάρχει πια ελεύθερος χώρος στην γη ». Αυτή ακριβώς είναι η μοίρα που επιφυλάσσει στους Παλαιστίνιους που εκδιώχθηκαν από τα εδάφη τους από το σημερινό Ισραήλ που ενεργεί ως κράτος εποίκων.
Τα εδάφια Ησαΐας 10:1-3 αναφωνούν: « Αλίμονο σε εκείνους που φτιάχνουν άδικους νόμους, σε εκείνους που εκδίδουν καταπιεστικά διατάγματα με σκοπό να στερήσουν τα δικαιώματά από τους φτωχούς και να ληστέψουν τον καταπιεσμένο λαό, λεηλατώντας τις χήρες και τα ορφανά. Τι θα κάνετε την ημέρα της κρίσης όταν η κακοτυχία έρχεται από μακριά; » Και στο 29:13-15: « Ο Κύριος είπε: «Αυτοί οι άνθρωποι έρχονται σε μένα με το στόμα τους και με τιμούν με τα χείλη τους, αλλά η καρδιά τους είναι μακριά από εμένα. Η λατρεία που μου αποδίδουν αποτελείται μόνο από κανόνες που διδάσκονται από άνδρες. Αλλοίμονο σε εκείνους που καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να κρύψουν τα σχέδιά τους από τον Κύριο .”
Ο επόμενος προφήτης, ο Ιερεμίας κατηγορεί το Ισραήλ ότι εγκατέλειψε τον Κύριο και παραβίασε την διαθήκη, φέρνοντας καταστροφή μέσω της κακίας και της πλάνης » Αποκαλώντας το Ισραήλ άπιστο (3:8 και 20-21), Mέσα σε αυτό το θέατρο του παραλόγου κατά την σημερινή εποχή είδαμε μεταξύ άλλων ότι αρκετοί Δυτικοί αμερόληπτοι αναλυτές γνωρίζουν καλύτερα τις γραφές από τον Bibi. Εάν δεν επέμβουν οι διεθνείς οργανισμοί, ο Bibi δεν θα αρκεστεί στις γενοκτονίες Παλαιστίνης και Λιβάνου θα προχωρήσει ακάθεκτος. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός έχει την πεποίθηση ότι είναι βιβλικός ηγέτης !!!
Ο Σιωνισμός την σύγχρονη εποχή βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την Παλαιά Διαθήκη. Αυτό είναι απολύτως λογικό καθώς η ιδεολογία του προέρχεται από την Διονυσιακή κουλτούρα. Η ρητορική που χρησιμοποιεί ο Bibi είναι αδόκιμη με βάση την Αγία Γραφή. Η Βίβλος διδάσκει ότι ο πλούτος και η περιουσία πρέπει να διανέμονται δίκαια και να μην συγκεντρώνονται στα χέρια μιας ολιγαρχίας. Οι στίχοι 1 και 9 της Εξόδου 23 παρέχουν μια εικόνα για το πώς έπρεπε να αντιμετωπίζονται οι ξένοι της εποχής–: «Μην ακολουθείτε το πλήθος κάνοντας το κακό, αλλά καθιερώστε το νόμο της δικαιοσύνης και του ελέους: Μην καταπιέζετε τον ξένο ; Εσείς οι ίδιοι ξέρετε τι είναι να είσαι ξένος επειδή ήσασταν ξένος στην Αίγυπτο .»
Είναι δικαιοσύνη και έλεος να κόβουν το νερό, τα τρόφιμα, τα φάρμακα και τα καύσιμα σε έναν ολόκληρο πληθυσμό ; Είναι βιβλική δικαιοσύνη όταν βομβαρδίζουν νοσοκομεία ; Καθώς δισεκατομμύρια σε όλο τον κόσμο παρακολουθούν τις σφαγές στην Γάζα-Δυτική Όχθη, αναλυτές επισημαίνουν ότι η διαμάχη Ισραήλ-Παλαιστίνης θα έχει απρόβλεπτες συνέπειες. Υπενθυμίζω ότι προφήτης Μαλαχίας ομιλεί για την επιμονή του Κυρίου σχετικά με την διαθήκη του Ισραήλ ως προϋπόθεση της υποστήριξής προς το Ιουδαϊκό έθνος. «Θυμήσου τον νόμο Μωυσή, τα διατάγματα που έδωσα στο Χωρήβ για όλο το Ισραήλ». Εάν συνεχίσουμε να μην υπακούμε ξανά σε αυτούς τους νόμους, ο Κύριος απείλησε: «Θα έρθω και θα καταραστώ την γη»..
Οι αρχαίοι Σιωνιστές ως γνήσιοι συνεχιστές των παραδόσεων τους ήταν Διονυσιαστές και πίστευαν στον θεό Savazio, για αυτό έφεραν την Ολύμπια θρησκεία στην Ελλάδα Στην Ελληνική μυθολογία-ιστορία με το όνομα Σαβάζιος είναι γνωστή μία αρχαία θεότητα. Ετυμολογικά το δεύτερο συνθετικό του ονόματος (-ζιος) προέρχεται από την ρίζα Dyeus. Aπό εκεί βγαίνουν και οι λέξεις Δίας και θεός, (Λατινικά deus). Στην κλασική Ελλάδα τον ονόμασαν Διόνυσο. Ο "θεός" Σαβάζιος είναι ο Διόνυσος (Λεξικό Σούδα). Ο Σαβάζιος αποτελεί τον βασικότερο και σημαντικότερο "θεό" του Ιουδαϊκού έθνους.
Ο βιογράφος, φιλόσοφος, ιστορικός, θεουργός και αρχιερέας του μαντείου των Δελφών Πλούταρχος γράφει στα Συμποσιακά του (ΙV 6) ,ότι οι Εβραίοι λάτρευαν τον Διόνυσο,και ότι η ημέρα των Σαββάτων ήταν εορτή του Σαβαζίου !!! Ένας μύστης αναφέρει την πραγματική θρησκεία των Ισραηλιτών. Διαβάστε σχετικά το αρχαίο κείμενο των Συμποσιακών. (1) O Φρυγικός Savazios είναι ο "θεός" των αχαλίνωτων ερωτικών οργίων-σεξουαλική μαγεία και των καταστροφών. Για αυτό μοιραζόταν την διοίκηση του Φοινικικού μαντείου των Δελφών με τον έτερο "θεό" των καταστροφών, τον Ιουδαϊκής καταγωγής Απόλλων.
Το πιο λεπτό σημείο σχετικά με την επιστημονική σύγχυση που επικρατεί την σημερινή εποχή, είναι ότι σκόπιμα η από έλλειψη γνώσεων κάποιοι παρερμηνεύουν είτε δεν γνωρίζουν ότι τα αρχαία χρόνια ένα τμήμα από τους Φοίνικες-Σημίτες, εγκατέλειψαν τον αληθινό Θεό της Παλαιάς Διαθήκης, τους προφήτες και έγιναν πιστοί του Διονυσιακού πολιτισμού. Από τότε άλλαξε οριστικά η παγκόσμια ιστορία. Αυτό είναι που αγνοούν οι περισσότεροι και για αυτό συγχέουν τον Θεό του Χριστιανισμού, τον αγαθό Θεό-Δημιουργό του Αριστοκλέους με τον καταστροφικό Savazio-Διόνυσο.
Αποτελεί ιστορικό γεγονός ότι κανένα άλλο έθνος δεν επέδειξε τόσο μεγάλη πίστη, ζήλο και αφοσίωση στους θεούς της Διονυσιακής κουλτούρας πλην του Φοινικικού-Ιουδαϊκού έθνους. Οι Ιουδαίοι μυήθηκαν στην Διονυσιακή πίστη-κουλτούρα από τους Αιγύπτιους και εν συνεχεία από τους Βαβυλώνιους. Από την ημέρα που ασπάστηκαν οι Ισραηλίτες ως "Θεό" τον Savazio-Διόνυσο η Διαθήκη με τον Θεό παραβιάστηκε. Ο Αγαθός-Θεός Δημιουργός του Αριστοκλέους σταυρώθηκε και αναστήθηκε για όλους τους ανθρώπους και όλα τα έθνη, δεν ανήκει αποκλειστικά σε κανένα έθνος. Αποτελεί την Μέγιστη προσβολή στον Αριστόκλειο πολιτισμό, την δημοκρατία, την ιστορία και το έθνος, ότι Βαρθολομαίος και άπαντες οι ομόφρονες με εκείνον, μας "κατηγορούν" για εθνικισμό, την ίδια στιγμή που στηρίζουν την ναζιστική Ουκρανία, και την Χιτλερική Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ο βιογράφος, φιλόσοφος, ιστορικός, θεουργός και αρχιερέας του μαντείου των Δελφών Πλούταρχος γράφει στα Συμποσιακά του (ΙV 6) ,ότι οι Εβραίοι λάτρευαν τον Διόνυσο,και ότι η ημέρα των Σαββάτων ήταν εορτή του Σαβαζίου !!! Ένας μύστης αναφέρει την πραγματική θρησκεία των Ισραηλιτών. Διαβάστε σχετικά το αρχαίο κείμενο των Συμποσιακών. (1) O Φρυγικός Savazios είναι ο "θεός" των αχαλίνωτων ερωτικών οργίων-σεξουαλική μαγεία και των καταστροφών. Για αυτό μοιραζόταν την διοίκηση του Φοινικικού μαντείου των Δελφών με τον έτερο "θεό" των καταστροφών, τον Ιουδαϊκής καταγωγής Απόλλων.
Το πιο λεπτό σημείο σχετικά με την επιστημονική σύγχυση που επικρατεί την σημερινή εποχή, είναι ότι σκόπιμα η από έλλειψη γνώσεων κάποιοι παρερμηνεύουν είτε δεν γνωρίζουν ότι τα αρχαία χρόνια ένα τμήμα από τους Φοίνικες-Σημίτες, εγκατέλειψαν τον αληθινό Θεό της Παλαιάς Διαθήκης, τους προφήτες και έγιναν πιστοί του Διονυσιακού πολιτισμού. Από τότε άλλαξε οριστικά η παγκόσμια ιστορία. Αυτό είναι που αγνοούν οι περισσότεροι και για αυτό συγχέουν τον Θεό του Χριστιανισμού, τον αγαθό Θεό-Δημιουργό του Αριστοκλέους με τον καταστροφικό Savazio-Διόνυσο.
Αποτελεί ιστορικό γεγονός ότι κανένα άλλο έθνος δεν επέδειξε τόσο μεγάλη πίστη, ζήλο και αφοσίωση στους θεούς της Διονυσιακής κουλτούρας πλην του Φοινικικού-Ιουδαϊκού έθνους. Οι Ιουδαίοι μυήθηκαν στην Διονυσιακή πίστη-κουλτούρα από τους Αιγύπτιους και εν συνεχεία από τους Βαβυλώνιους. Από την ημέρα που ασπάστηκαν οι Ισραηλίτες ως "Θεό" τον Savazio-Διόνυσο η Διαθήκη με τον Θεό παραβιάστηκε. Ο Αγαθός-Θεός Δημιουργός του Αριστοκλέους σταυρώθηκε και αναστήθηκε για όλους τους ανθρώπους και όλα τα έθνη, δεν ανήκει αποκλειστικά σε κανένα έθνος. Αποτελεί την Μέγιστη προσβολή στον Αριστόκλειο πολιτισμό, την δημοκρατία, την ιστορία και το έθνος, ότι Βαρθολομαίος και άπαντες οι ομόφρονες με εκείνον, μας "κατηγορούν" για εθνικισμό, την ίδια στιγμή που στηρίζουν την ναζιστική Ουκρανία, και την Χιτλερική Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τα εθνικιστικά αξιώματα διαδραματίζουν τον πιο καθοριστικό ρόλο σχετικά με την διαμόρφωση εθνικής ταυτότητας-συνοχής του έθνους.
Παράλληλα διαμορφώνουν-καθορίζουν τις αντιλήψεις στην εξωτερική πολιτική.
Οι ιστορικές μνήμες, η εθνικιστική αφήγηση διαδραματίζουν τον πιο σημαντικό ρόλο για την εξέλιξη και την επιβίωση του Ελληνισμού-Αριστόκλειου πολιτισμού. Όταν ένα έθνος έχει ισχυρό πολιτισμό-εθνικισμό είναι σε θέση να επιβιώσει, να γίνει δυνατό, και να καθορίζει τις εξελίξεις σε πολιτικό, στρατιωτικό, οικονομικό και πολιτιστικό επίπεδο.
Οι εθνικές μνήμες, η συνέχιση και η εξέλιξη του Αριστόκλειου πολιτισμού δημιουργούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις συνοχής, εξέλιξης, και ενδυνάμωσης του έθνους. Οι εθνικιστικές εικόνες-στερεότυπα αποτελούν τον απαραίτητο πυλώνα για μια σταθερή εθνική πορεία σε κάθε έκφανση ζωής. Για να κατανοηθεί η περίπλοκη και αντιφατική Διονυσιακή πραγματικότητα, ειδικά σε εποχές έντασης, αβεβαιότητας και συμβατικών-υβριδικών πολέμων απαιτείται ένας πανίσχυρος Αριστόκλειος πολιτισμός-εθνικισμός.
Η διαχρονική εθνικιστική συνέχεια στο πέρασμα των αιώνων δημιουργούν την εθνική συνοχή-ταυτότητα, ώστε να είναι σε θέση το έθνος να αντιμετωπίσει τους εξωτερικούς-εσωτερικούς εχθρούς με προεξέχοντες τους Φοίνικες-Σημίτες.Τα εθνικιστικά αξιώματα-διδαχές αποτελούν τον θεμέλιο λίθο ύπαρξης του Ελληνισμού. Από τα πανάρχαια χρόνια υπήρχε η αίσθηση του έθνους, της εθνικής ταυτότητας και του Αριστόκλειου εθνικισμού. Ο Ελληνικός-Αριστόκλειος εθνικισμός είναι ενιαίος και συνεχής στο πέρασμα των αιώνων.
Η ιστορική εθνική αφήγηση, οι εθνικιστικές μνήμες τα ιστορικά γεγονότα, δημιούργησαν τα πολιτισμικά επιτεύγματα του Αριστόκλειου πολιτισμού, Η εθνική ταυτότητα-εθνικισμός προσδιορίζουν το παρόν, το μέλλον και την λήψη αποφάσεων για όλα τα μεγάλα εθνικά θέματα όπως ο πολιτισμός, η παιδεία, η ορθοδοξία, η οικονομία, και οι διεθνείς σχέσεις. Πατήρ Πάντων ο Μέγας Αριστοκλής.
Η εθνικιστική φιλοσοφία-ιστορία μέσω και της Αριστόκλειας διδασκαλίας στις τρεις βαθμίδες εκπαιδεύσεως, θα δημιουργήσει τις συνθήκες για την επιβίωση του έθνους. Δυστυχώς η κυρίαρχη Διονυσιακή παιδεία και ο Θεοκατάρατος Διονυσιακός πολιτισμός έχουν οδηγήσει τον Ελληνισμό σε επιθανάτιο καθεστώς.
Τα Αριιστόκλεια-Θουκυδίδεια δόγματα διαμορφώνουν τον πολιτισμό, την παιδεία, την κοινωνία, την γεωπολιτική και ειδικά τον επιστημονικό κλάδο που ίδρυσα-δημιούργησα σε παγκόσμιο επίπεδο (Γεωπολιτικός Εθνικισμός).
Η εθνικιστική ιστορία, οι εθνικές-ιστορικές μνήμες-αφηγήσεις, προσδιορίζουν τα παρόν και το μέλλον του Ελληνισμού. Η Αριστόκλεια-εθνικιστική και πολιτιστική αφήγηση, μαζί με την Ορθοδοξία αποτελούν τους ακρογωνιαίους λίθους του έθνους. Η Εθνική ταυτότητα προέρχεται από τον Αριστόκλειο εθνικισμό και τον Εθνικισμό της Εκκλησίας του Δήμου της αρχαία Αθήνας. Θεμέλιος λίθος των Ελλήνων ήταν και είναι ο Αριστόκλειος πολιτισμικός εθνικισμός σε συνδυασμό με την Χριστιανική πίστη.
Στο σημείο αυτό να υπενθυμίσω ότι χωρίς την Χριστιανική ηθική, ο Ελληνισμός θα είχε αφανιστεί αρκετούς αιώνες πριν, από τους παράγοντες του Διονυισιακού πολιτισμού. Μέχρι και την σύγχρονη εποχή η ελληνική εθνική ταυτότητα και η επιβίωση του Ελληνισμού βασίζεται στον Αριστόκλειο πολιτισμό και την Ορθοδοξία. Εν τούτοις μετά την επιβολή-κυριαρχία του Διονυσιακού πολιτισμού, ο Ελληνισμός και το έθνους αφανίζονται αργά και σταθερά.
Βασικές δομές για την συνέχεια του έθνους, την εθνική συνοχή-ταυτότητα, ήταν και είναι ο Χριστός, ο Μέγας Αριστοκλής, το Imperium Romanum, του Βοσπόρου, το μοναδικό φαινόμενο της παγκόσμιας ιστορίας, ο Έλληνας που αναπαύεται στο Έβδομον (Μέγας Βουλγαροκτόνος), και ο Μέγας Ηράκλειος. Ο Ελληνικός-Αριστόκλειος πολιτισμός-εθνικισμός είναι ο πρώτος και σπουδαιότερος στην παγκόσμια ιστορία από καταβολής κόσμου. Η γεωπολιτική ένωση του Αρστιτόκλειου πολιτισμού-εθνικισμού με τον Χριστιανισμό οδήγησαν τον Ελληνισμό στο απόγειο του, όταν οι Έλληνες του μεσαίωνα αναλαμβάνουν την διοίκηση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Οι γεωπολιτικές δομές του έθνους μας προέρχονται μέσα από τις Αριστόκλειες και τις Χριστιανικές διδασκαλίες. Αντιθέτως είναι επιστημονικά-ιστορικά αποδεδειγμένο ότι ο Διονυσιακός πολιτισμός θέτει σε κίνδυνο την εθνική μας υπόσταση. Η αρχαία και η μεσαιωνική Ελλάδα ήταν το παγκόσμιο κέντρο της ανθρωπότητας.
Δυστυχώς την σημερινή εποχή εξαιτίας των Διονυσιακών αξιωμάτων που κυριάρχησαν στην κοινωνία, ο Αριστόκλειος πολιτισμός και η Ορθοδοξία έχουν περιοριστεί είτε έχουν εκμηδενιστεί. Το παγκόσμιο Αριστόκλειο λίκνο του πολιτισμού δεν υφίσταται πλέον. Την θέση του πήρε ο Διονυσιακός πολιτισμός. Η πλειοψηφία των νεοελλήνων έχει απωλέσει την εθνική συνείδηση. Οι νεοέλληνες εχθρεύονται το Ελληνικό έθνος και τον Αριστόκλειο πολιτισμό-Ορθοδοξία !!! Η πολιτισμική υποτίμηση και περιφρόνηση των Φιλοσόφων. των Ηρώων και των Αγίων μας έφερε σε καθεστώς οριστικού αφανισμού.
Καταρχήν η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων αγνοεί πλήρως τα Αριστόκλεια πολιτιστικά και ιστορικά επιτεύγματα των προγόνων μας.
ΠΕΡΙ ΑΡΙΣΤΟΚΛΕΙΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ. Εδώ και αιώνες έχουν το δικαίωμα οι Εβραίοι και οι Γερμανοί να είναι κίβδηλοι εθνικιστές και να εδραιώσουν παγκοσμίως τον Γερμανικό και τον Ισραηλινό Εθνικισμό, που στην πραγματικότητα είναι Ναζισμός. Όπως έχω αποδείξει μέσα από τις πρότυπες επιστημονικές μου εργασίες, με ατράνταχτα ιστορικά στοιχεία, ο ναζισμός είναι δημιούργημα του Διονυσιακού πολιτισμού και αιτία για τις γενοκτονίες-εθνικές καταστροφές του Ελληνισμού από τα αρχαία χρόνια μέχρι και σήμερα.
Κατακτήσεις, πόλεμοι, γενοκτονίες, βασανισμοί, ανθρωποθυσίες, καταστροφές, κλοπές, βιασμοί και βίαιη επιβολή του Διονυσιακού πολιτισμού. Φοινικική εισβολή και κατάκτηση της αρχαίας Ελλάδας 1519 π.Χ.
Εμφύλιοι και Περσικοί πόλεμοι ήταν δημιούργημα των Φοινίκων-Ιουδαίων εθνικιστών, οι οποίοι είχαν πολύ αναπτυγμένο εθνικισμό και προηγμένη γεωπολιτική θεολογία, πολλούς αιώνες μπροστά από την εποχή τους !!! Κατάκτηση του Ελληνικού Imperium Romanum από τους Γερμανούς το 1204 μ.Χ. Ναζιστική εισβολή και κατάκτηση της Ελλάδας το 1941 μ.Χ. Όλες αυτές οι γενοκτονίες από τα αρχαία χρόνια μέχρι και σήμερα, προέρχονται από τον Ισραηλινό και τον Γερμανικό ναζισμό και τον Διονυσιακό πολιτισμό. Γενοκτονίες και πόλεμοι από τους εκπροσώπους του Διονυσιακού πολιτισμού-ναζισμού έγιναν εις βάρος και άλλων εθνών.
Αντιθέτως ο εθνικισμός αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του Αριστόκλειου πολιτισμού.
Η δημοκρατία, η ελευθερία, η δικαιοσύνη, ο εθνικισμός και η διοίκηση του Imperium Romanum από τους Έλληνες του μεσαίωνα, αποτελούν τους βασικούς πυλώνες και το απόγειο των επιτευγμάτων του Ελληνικού πολιτισμού-Ελληνισμού. Το αξίωμα του Εθνικισμού είναι το πιο δημοκρατικό-ιερό, αγνό και ευγενές δημιουργήματα του Αριστόκλειου πολιτισμού.
Ο εθνικισμός ως αξίωμα μας διδάσκει ότι το έθνος πρέπει να εξουσιάζεται ελεύθερα, δημοκρατικά, με αξιοκρατία, ισονομία, δικαιοσύνη και να προστατεύεται η πατρίδα όταν είναι σε καθεστώς άμυνας. Όταν μας κάνουν πολεμικές-υβριδικές επιθέσεις τα Διονυσιακά έθνη. Βασικοί πυλώνες του εθνικισμού αποτελούν η κοινή πολιτιστική ταυτότητα, η κοινή καταγωγή. τα ίδια ήθη και έθιμα. Aπο αρχαιοτάτων χρόνων κανένα άλλο έθνος, δεν δέχτηκε τόσες πολλές πολεμικές επιθέσεις, από τόσους πολλά διαφορετικά έθνη, μέχρι και την σύγχρονη εποχή.
Η λέξη εθνικισμός παράγεται από το ουσιαστικό έθνος(με ομηρική ρίζα και την παραγωγική κατάληξη «-ισμός», υποδηλώνοντας την ιδεολογία που θέτει το έθνος ως την απόλυτη αξία.
Η ιδεολογία του εθνικισμού παράγει εν δυνάμει δικαιώματα και υποχρεώσεις στα μέλη της, με βασικότερες τους αγώνες για την προάσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας-της αυτοδιάθεσης, της δημοκρατίας. της δικαιοσύνης και της ελευθερίας. Το πιο δημοκρατικό αξίωμα στον κόσμο είναι ο εθνικισμός, όπως μας δίδαξε ο μεγάλος ευπατρίδης-δημοκράτης, ο πρόεδρος της δημοκρατίας και ανώτατος δικαστικός λειτουργός Χρήστος Σαρτζετάκης. "Ἢ οὕτως εἶ σοφὸς ὥστε λέληθέν σε ὅτι μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾽ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι, καὶ σέβεσθαι.".
Από την μητέρα και τον πατέρα και όλους τους άλλους προγόνους, η πατρίδα είναι το πολυτιμότερο-σεβαστότερο και Αγιότερο κατά την γνώμη των θεών-ανθρώπων που έχουν φρόνηση. Αυτό μας δίδαξε ο πρώτος εθνικιστής της ανθρωπότητας ο Μέγας Αριστοκλής. Ο Εθνικισμός πρεσβεύει το αξίωμα ότι κάθε έθνος έχει αναφαίρετο δικαίωμα στην ελευθερία-ανεξαρτησία, χωρίς να έχουν το δικαίωμα να παρεμβαίνουν ξένα κράτη στην διοίκηση, την παιδεία, την δικαιοσύνη, την οικονομία, το περιβάλλον, την κοινωνία, την άθληση και τον τρόπο ζωής ενός άλλου κράτους. Το έθνος είναι ο φυσικός και βασικός πυλώνας για μια πολιτεία και η μοναδική πηγή πολιτικής ισχύος σχετικά με την εξουσία και την λαϊκή κυριαρχία.
Ο Εθνικισμός στοχεύει στην οικοδόμηση και την διατήρηση μίας ενιαίας εθνικής ταυτότητας-συνοχής, δομημένης με βάση τον Αριστόκλειο πολιτισμό, τις ιστορικές μνήμες, την εθνικότητα, την γεωγραφική θέση, και την προώθηση της εθνικής ενότητας-αλληλεγγύης. Ο Εθνικισμός αναφέρεται στην ταυτότητα ενός έθνους, και στο δικαίωμα του κράτους να υπερασπίζεται τα συμφέροντά του. Ο Εθνικισμός είναι ένα από τα κορυφαία επιτεύγματα του Αριστόκλειου πολιτισμού, μαζί με την ελευθερία, την δημοκρατία, την δικαιοσύνη, τον Ηρωισμό και την διοίκηση του Imperium Romanum από τους Έλληνες.
Για όσους δεν γνωρίζουν ο όρος Πατρίδα είναι κυρίως γεωγραφικός και για αυτό δεν το χρησιμοποιούμε. Αποτελεί τον τόπο καταγωγής, τη γη των προγόνων ή την περιοχή όπου γεννήθηκε-μεγάλωσε κάποιος. Χρησιμοποιείται συχνά για να δηλώσει μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή.
Το αξιώματα του Ελληνικού εθνικισμού μας διδάσκουν την νόμιμη άμυνα και όχι τον επεκτατισμό. Διαχρονικά το Ελληνικό έθνος επί αιώνες ήταν και είναι σε θέση αμυντική. Δεν έκανε ποτέ επεκτατικούς πολέμους. Οι περιπτώσεις του Διονυσιαστή-Αλέξανδρου που επεδίωξε την δημιουργία παγκόσμιου κράτους και την συγχώνευση του Αριστόκλειου και του Διονυσιακού πολιτισμού και του Λατίφωνου Ιουστινιανού που έκανε εκστρατείες για την προσωπική του δόξα είναι οι μοναδικές εξαιρέσεις.(2) Επίσης σχετικά με την Μικρασιατική εκστρατεία-καταστροφή το 1922, ήταν μια απόφαση των Άγγλων να αποβιβαστεί ο Ελληνικός στρατός στα Μικρασιατικά παράλια, για να αποκτήσουν οι Βρετανοί τα πετρέλαια της Μοσούλης.
Τα βασικά θεμέλια της εθνικής ταυτότητας είναι ο Αριστόκλειος εθνικισμός, η δημοκρατία, η δικαιοσύνη η Αριστόκλεια παιδεία και ο Χριστιανισμός. Επίσης σύμφωνα με τους αρχαίους Αθηναίους, την Εκκλησία του Δήμου, η έννοια της κοινής καταγωγής, ως αποτέλεσμα της ομοιογένειας, είχε θεμελιώδη σημασία για την ενίσχυση της αίσθησης της ενότητας, της συνοχής και της αλληλεγγύης μεταξύ των αρχαίων Ελλήνων.
Η κοινή καταγωγή αποτελεί θεμέλιο λίθο του εθνιστικού-Αριστόκλειου πολιτισμού και το έναυσμα για την αφύπνιση της εθνικής συνειδήσεως. Η κοινή γλώσσα συνιστά το δεύτερο θεμέλιο της εθνικής ταυτότητας-συνοχής, σύμφωνα με τους αρχαίους Αθηναίους. Η γλώσσα δεν αποτελεί ένα απλό μέσο επικοινωνίας-συναλλαγών. Η Ελληνική γλώσσα είναι ο φορέας πολιτισμού και ταυτότητας. Οι Έλληνες μοιράζονταν μια κοινή γλωσσική κληρονομιά, που τους διέκρινε από τα ξένα έθνη που εκπροσωπούσαν τον Διονυσιακό πολιτισμό. Η γλώσσα συνέβαλλε στην ενίσχυση των δεσμών μεταξύ των διαφόρων ελληνικών κοινοτήτων και στη δημιουργία μιας κοινής πολιτισμικής ταυτότητας.
Επίσης σημαντικός γεωπολιτικός άξονας είναι σύμφωνα με την Εκκλησία του Δήμου, είναι τα κοινά έθιμα και ο τρόπος ζωής. Αυτές οι κοινές πολιτιστικές αξίες και τα έθιμα διαμόρφωναν την κοινωνική-εθνική συνοχή των Ελλήνων. Τα κοινά έθιμα και οι τελετουργίες συνέδεαν τους Έλληνες μεταξύ τους, και τους διέκριναν και από τα Διονυσιακά έθνη, από τους μετόχους των Διονυσιακών αξιωμάτων, δημιουργώντας μια σαφή εθνικιστική πολιτισμική ταυτότητα.
Οι βασικότεροι πυλώνες της πολυδιάστατης εθνικής ταυτότητας είναι το ὅμαιμον, το ὁμόγλωσσον, το ὁμόθρησκον και το ὁμότροπον. Η απάντηση των αρχαίων Αθηναίων σχετικά με την έννοια του έθνους, μάς προσφέρει μια βαθιά κατανόηση της εθνικιστικής ταυτότητας στον αρχαίο ελληνικό κόσμο.
Μέσα από την πολυσχιδή φύση της εθνικής συνείδησης αναδεικνύεται η σημασία της κοινής καταγωγής, γλώσσας, θρησκείας και πολιτισμού στη διαμόρφωση ενός ενιαίου εθνικού συνόλου. Οι διδαχές των Εθνικιστικών αξιωμάτων από την Εκκλησία του Δήμου, τον Μέγα Αριστοκλή, τον μεγάλο Ισοκράτη, από την ξεχωριστό Πλήθων Γεμιστό, από τον ευπατρίδη Ιών Δραγούμη, τον πολύ σημαντικό Χρήστο Σαρτζετάκη και τον γράφοντα (Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος, είναι ανεκτίμητες και διαχρονικές.
Μέσα από τα εθνικιστικά αξιώματα τους αιματηρούς αγώνες και ανείπωτες θυσίες, επιβίωσε ο Ελληνισμός, ενάντια στον Διονυσιακό πολιτισμό και οδηγήθηκε σε στιγμές απείρου μεγαλείου και δόξας.
Αὖτις δὲ τὸ Ἑλληνικόν, ἐὸν ὅμαιμόν τε καὶ ὁμόγλωσσον, καὶ θεῶν ἱδρύματά τε κοινὰ καὶ θυσίαι ἤθεά τε ὁμότροπα.
Αυτό ήταν το πρώτο Εθνικιστικό αξίωμα από την Εκκλησία του Δήμου της αρχαίας Αθήνας. Η απάντηση αυτή προς τους Σπαρτιάτες και τους άλλους συμμάχους, δείχνει την υψηλή Εθνική-Εθνικιστική συνείδηση που είχαν οι Έλληνες και ειδικά οι αρχαίοι Αθηναίοι. Λίγο αργότερα θα έρθει ο Μέγας Αριστοκλής σε ατομικό επίπεδο να διδάξει το πρώτο και το δεύτερο Εθνικιστικό αξίωμα, ως ο πρώτος συνειδητός Εθνικιστής στην παγκόσμια ιστορία : Ἢ οὕτως εἶ σοφὸς ὥστε λέληθέν σε ὅτι μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾽ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι, καὶ σέβεσθαι.".
Ενώ στην συνέχεια μας διδάσκει το δεύτερο εθνικιστικό αξίωμα καθώς αναφέρει σχετικά με τους Αθηναίους, τους Πέρσες και τους εισβολείς Φοίνικες-Ιουδαίους ότι ἠθέλησαν γὰρ αὐτῷ ἐκδιδόναι καὶ συνέθεντο καὶ ὤμοσαν Κορίνθιοι καὶ Ἀργεῖοι καὶ Βοιωτοὶ καὶ οἱ ἄλλοι σύμμαχοι, εἰ μέλλοι χρήματα παρέξειν, ἐκδώσειν τοὺς ἐν τῇ ἠπείρῳ Ἕλληνας: μόνοι δὲ ἡμεῖς οὐκ ἐτολμήσαμεν οὔτε ἐκδοῦναι οὔτε ὀμόσαι. οὕτω δή τοι τό γε τῆς πόλεως γενναῖον καὶ ἐλεύθερον βέβαιόν τε καὶ ὑγιές ἐστιν καὶ φύσει μισοβάρβαρον,διὰ τὸ εἰλικρινῶς εἶναι Ἕλληνας καὶ ἀμιγεῖς βαρβάρων. οὐ γὰρ Πέλοπες οὐδὲ Κάδμοι οὐδὲ Αἴγυπτοί τε καὶ Δαναοὶ οὐδὲ ἄλλοι πολλοὶ φύσει μὲν βάρβαροι ὄντες, νόμῳ δὲ Ἕλληνες, συνοικοῦσιν ἡμῖν, ἀλλ᾽ αὐτοὶ Ἕλληνες, οὐ μειξοβάρβαροι οἰκοῦμεν, ὅθεν καθαρὸν τὸ μῖσος ἐντέτηκε τῇ πόλει τῆς ἀλλοτρίας φύσεως. ὅμως δ᾽ οὖν ἐμονώθημεν πάλιν διὰ τὸ μὴ ἐθέλειν αἰσχρὸν καὶ ἀνόσιον ἔργον ἐργάσασθαι Ἕλληνας βαρβάροις ἐκδόντες. ἐλθόντες οὖν εἰς ταὐτὰ ἐξ ὧν καὶ τὸ πρότερον κατεπολεμήθημεν, σὺν θεῷ ἄμεινον ἢ τότε ἐθέμεθα τὸν πόλεμον: καὶ γὰρ ναῦς καὶ τείχη ἔχοντες καὶ τὰς ἡμετέρας αὐτῶν ἀποικίας ἀπηλλάγημεν τοῦ πολέμου οὕτως, <ὥστ᾽> ἀγαπητῶς ἀπηλλάττοντο καὶ οἱ πολέμιοι."
Ένα ακόμη εθνικιστικό αξίωμα υψίστης σημασίας μας διδάσκει ο Μεγάλος ρήτορας Ισοκράτης, σχετικά με τους Φοίνικες-Ιουδαίους εισβολείς στην αρχαία Ελλάδα : "Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ’ ἐρήμην καταλαβόντες οὐδ’ ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ’ οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν, ὥστ’ ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν, αὐτόχθονες ὄντες”.
Ο Αριστόκλειος Εθνικισμός είναι διαχρονικός κατά τον μεσαίωνα ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλους ο Π. Γεμιστός. Ήταν ο πρώτος ολοκληρωμένος εθνικιστής της νεότερης Ελλάδας , σύμφωνα με ένα τμήμα Ελλήνων πολιτών. Αυτό είναι λογικό διότι ήταν νεοριστόκλειος Φιλόσοφος. Έλληνες εσμέν το γένος, ως η τε φωνή και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί (Γεώργιος-Πλήθων Γεμιστός). Όπως ο Μέγας Αριστοκλής είναι ο μοναδικός σοφός στον κόσμο, ο οποίος πήγε ενάντια Φιλοσοφικές- ηθικές του διδασκαλίες, για να επιβιώσει η Ελλάδα, και ο Γεώργιος-Πλήθων Γεμιστός είναι ο μοναδικός Θεουργός και νεοπλατωνικός στον κόσμο, ο οποίος πήγε ενάντια στις θρησκευτικές του πεποιθήσεις (Διονυσιακός πολιτισμός-Θεουργία), για να μην καταστραφεί και αφανιστεί το Ελληνικό έθνος. Ο πρώτος που θα έπρεπε να ζητά με πάθος και φανατισμό την ένωση των δύο Εκκλησιών, θα έπρεπε να ήταν ο Γεμιστός. Ο νεοπλατωνικός του Μυστρά έχοντας ως πρότυπο τον Μέγα Αριστοκλή εφάρμοσε κατά γράμμα το μέγιστο των εθνικιστικών αξιωμάτων.
Ο εθνικισμός στα έργα της Εθνικής συγγραφέως Πηνελόπης Δέλτα-Μπενάκη, ιδιαίτερα στα ιστορικά της μυθιστορήματα, αποτελεί κεντρικό άξονα που συνδέει την λογοτεχνία με την ιστορική-εθνική ταυτότητα της νεότερης Ελλάδας. Αντικατοπτρίζει τον ανώτερο-απελευθερωτικό εθνικισμό της εποχής, με έμφαση στην ελληνοχριστιανική παράδοση, τον αλυτρωτισμό, την θυσία και την δημιουργία ενός έθνους-κράτους.Ενδεικτικά είναι αυτά που αναφέρει η Δέλτα στο έργο της με τίτλο για την Πατρίδα, μέσα από την Θέκλα και τον Αλέξιο Αργυρό : "Η Πατρίδα είναι όλο το έθνος, και εμείς, ο καθένας μας, είμαστε από ένα μόριο ασήμαντο του μεγάλου αυτού έθνους. Ένα από τα τελευταία του λόγια (Αλέξιος Αργυρός), όταν η Θέκλα του είπε πως πεθαίνει ήταν : "Εγώ είμαι ένας, θα περάσω και θα ξεχαστώ, η Πατρίδα όμως θα μείνει." Και εγώ Παγράτη είμαι άλλη μια είπε η Θέκλα. Η θυσία για το έθνος είναι η πιο ιερή-μέγιστη πράξη.
Την ίδια εποχή ο Ίων Δραγούμης δίδαξε ότι όποιος δεν είναι εθνικιστής δεν είναι Έλληνας. Επίσης ο μεγάλος τέως πρόεδρος Χρήστος Σαρτζετάκης δίδαξε ότι ο εθνικισμός προέρχεται από τη λέξη έθνος. Ο εθνικισμός είναι κάτι το βαθιά ανθρώπινο, είναι κάτι το κατεξοχήν δημοκρατικό, θεωρείται κάτι το ιερό. Είναι κάτι το βαθιά ανθρώπινο γιατί ανταποκρίνεται σε μια φυσική πραγματικότητα την οποία έχει διαπιστώσει η επιστήμη της γενετικής.
Επιπροσθέτως ο γράφων (Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος), ίδρυσε-δημιούργησε σε παγκόσμιο επίπεδο τον κλάδο του Γεωπολιτικού Εθνικισμού. Με την σειρά μου δίδαξα ότι η δημοκρατία, η ελευθερία, η δικαιοσύνη, ο εθνικισμός και η διοίκηση του Imperium Romanum από τους Έλληνες του μεσαίωνα, αποτελούν τους βασικούς πυλώνες και το απόγειο των επιτευγμάτων του Ελληνικού πολιτισμού-Ελληνισμού. Το αξίωμα του Εθνικισμού είναι το πιο δημοκρατικό-ιερό, αγνό και ευγενές δημιούργημα του Αριστόκλειου πολιτισμού.
Η Ελλάδα και το Ισραήλ είναι το μοναδικά έθνη στον κόσμο, τα οποία προσδιορίζουν με το θρήσκευμα, την εθνική ιδιότητα. Ο επαναπατρισμός ενός Εβραίου μπορεί να απορριφθεί για θρησκευτικούς λόγους. Μηδενική θρησκευτική ανοχή. Αν γράψεις στα δικαιολογητικά ότι είσαι Εβραίος χριστιανός σου απαγορεύεται η είσοδος στο Ισραήλ. Αν είσαι Ιουδαίος Χριστιανός σε υποχρεώνουν να αρνηθείς εγγράφως το βάπτισμά σου, για να μπεις στην χώρα δηλώνοντας άθεος ή αγνωστικιστής. Οι Θρησκευτικές ελευθερίες είναι ανύπαρκτες.
Ο Εβραίος προς επαναπατρισμό δεν έχει επιλογή άλλου θρησκεύματος παρά να είναι μέτοχος του Ιουδαϊσμού !!! Κατά την είσοδό στο Ισραήλ, ένας δυνητικός επαναπατρισμένος συμπληρώνει την στήλη σχετικά με τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Μπορεί να γράψει ότι είναι άθεος ή αναποφάσιστος ώστε να εισέλθει ομαλά στην χώρα. Ακόμη και αν είναι 100% Εβραίος στην καταγωγή, και εν τούτοις δηλώνει Χριστιανός δεν θα περάσει τον έλεγχο στο Ισραήλ. Την ίδια ώρα όλη η οικογένειά του, κάτω από τις ίδιες συνθήκες, μπαίνει ομαλά. Γράψε «άθεος» ή «αναποφάσιστος» και όλα είναι εντάξει. Υποδεικνύοντας όμως διαφορετική θρησκεία στο ερωτηματολόγιο, τονίζεις ότι δεν θεωρείς τον εαυτό σου Εβραίο. Αυτά αναφέρει ο ειδήμονας Λεβ Βερσίνιν παραχώρησε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη απόλυτος γνώστης και εκ των έσω του Εβραϊκού εθνικισμού δίνει εντυπωσιακές πληροφορίες και προβαίνει σε αποκαλύψεις όπως αυτή. (3)
Αντιστοίχως έπραξαν και οι εθνομάρτυρες του 1621. Οι Ήρωες Χριστιανοί του 1821καθόρισαν με το αίμα και τους αγώνες τους το ποιοι δικαιούνται να ονομάζονται Έλληνες. Εν συνεχεία το ψήφισαν και στις 3 εθνοσυνελεύσεις που ακολούθησαν σε Επίδαυρο, Άστρος και Τροιζήνα. Η ονομασία Χριστιανός δεν σημαίνει απλά το θρήσκευμα, διότι παράλληλα προσδιορίζει και την εθνικότητα. Για αυτό την σύγχρονη εποχή έπρεπε πάση θυσία να καταργήσουν επισήμως την εθνικότητα-θρήσκευμα και όχι μόνον το θρήσκευμα όπως νομίζουν λανθασμένα οι πάντες, από τις ταυτότητες. Από την στιγμή που αφαιρέθηκε οριστικά το θρήσκευμα από τις νέες ταυτότητες, ταυτόχρονα αφαιρέθηκε και η εθνικότητα των Ελλήνων !!!
Ποιους θεωρούσαν Έλληνες πολίτες οι πρώτες εθνοσυνελεύσεις ; Mε την κήρυξη του επαναστατικού αγώνα ήταν επιτακτική-εθνική ανάγκη, να καθοριστεί η ταυτότητα του επαναστατημένου γένους. Η απάντηση στο ζωτικής σημασίας ερώτημα, ποίοι είναι Έλληνες, δόθηκε μέσα από τις τρεις Εθνοσυνελεύσεις. Σύμφωνα με αυτές, τα κριτήρια για να έχει κάποιος την Ελληνική ιθαγένεια, θα έπρεπε να είναι κάτοικος της Ελλάδας, και να πιστεύει στον Χριστό.
Ο αποκλεισμός των υποστηρικτών του Διονυσιακού πολιτισμού, συνδεόταν με την μεγαλύτερη-εθνική ανάγκη, που ήταν η εξασφάλιση της ιστορικής συνέχειας του έθνους. Ταυτόχρονα ήταν απαραίτητο για λόγους εθνικής επιβιώσεως να εφαρμοστεί το αξίωμα του Πατέρα της Ιστορίας, του Ηροδότου, με το όμαιμον, το ομόγλωσσον, και το ομόθρησκον. Για αυτό οι πρόγονοι μας ψήφισαν νόμους ότι όσοι αυτόχθονες κάτοικοι της Επικρατείας της Ελλάδος, πιστεύουσιν εις Χριστόν εισίν Ελληνες και απολαμβάνουσιν άνευ τινός διαφοράς όλων των πολιτικών δικαιωμάτων.
Ομοίως Έλληνες εισί, και των δικαιωμάτων απολαμβάνουν, όσοι έξωθεν ελθόντες και την Ελληνικήν φωνήν πάτριον έχοντες, και εις Χριστόν πιστεύοντες. Ζητήσωσιν παρρησιαζόμενοι εις τοπικήν Ελληνικής Επαρχίας αρχήν, να εγκαταριθμηθώσι δι΄ αυτής εις τους πολίτας Έλληνας.
Αυτά ψήφισαν οι ήρωες του 1821 στις εθνοσυνελεύσεις στα πλαίσια της Γεωπολιτικής Θεολογίας και του Γεωπολιτικού εθνικισμού. Δυστυχώς από την κατάργηση του θρησκεύματος-Εθνικότητας από τις ταυτότητες βρισκόμαστε στην εποχή της κάρτας του πολίτη την δεκαετία 2020-2030. Τι σημαίνει η παραλαβή αυτή της κάρτας ; Είναι το χάραγμα του Βδελύγματος η νέες ταυτότητες ; Όχι δεν είναι. Εν τούτοις όποιος παραλάβει αυτή την κάρτα αποδέχεται εμπράκτως-οριστικά και αμετάκλητα τον Ναζιστικό-Διονυσιακό πολιτισμό και τους κανονισμούς του. Γίνεται και επίσημα πιστός-υποστηρικτής της της Διονυσιακής Κουλτούρας και των αξιωμάτων που την διέπουν από την αρχαιότητα. Σύμφωνα με τους κορυφαίους πανεπιστημιακούς καθηγητές στην Ελλάδα όπως ο Κ. Βαθιώτης, οι αποδέκτες των νέων ταυτοτήτων θα απωλέσουν κάθε μορφή δικαιώματος και ελευθερίας. Παράλληλα αποδεχόμενοι τον Διονυσιακό πολιτισμό αρνούνται και επισήμως τον Αριστόκλειο πολιτισμό (Ελληνορθοδοξία).
Η Ελλάδα και το Ισραήλ είναι το μοναδικά έθνη στον κόσμο, τα οποία προσδιορίζουν με το θρήσκευμα, την εθνική ιδιότητα. Ο επαναπατρισμός ενός Εβραίου μπορεί να απορριφθεί για θρησκευτικούς λόγους. Μηδενική θρησκευτική ανοχή. Αν γράψεις στα δικαιολογητικά ότι είσαι Εβραίος χριστιανός σου απαγορεύεται η είσοδος στο Ισραήλ. Αν είσαι Ιουδαίος Χριστιανός σε υποχρεώνουν να αρνηθείς εγγράφως το βάπτισμά σου, για να μπεις στην χώρα δηλώνοντας άθεος ή αγνωστικιστής. Οι Θρησκευτικές ελευθερίες είναι ανύπαρκτες.
Ο Εβραίος προς επαναπατρισμό δεν έχει επιλογή άλλου θρησκεύματος παρά να είναι μέτοχος του Ιουδαϊσμού !!! Κατά την είσοδό στο Ισραήλ, ένας δυνητικός επαναπατρισμένος συμπληρώνει την στήλη σχετικά με τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Μπορεί να γράψει ότι είναι άθεος ή αναποφάσιστος ώστε να εισέλθει ομαλά στην χώρα. Ακόμη και αν είναι 100% Εβραίος στην καταγωγή, και εν τούτοις δηλώνει Χριστιανός δεν θα περάσει τον έλεγχο στο Ισραήλ. Την ίδια ώρα όλη η οικογένειά του, κάτω από τις ίδιες συνθήκες, μπαίνει ομαλά. Γράψε «άθεος» ή «αναποφάσιστος» και όλα είναι εντάξει. Υποδεικνύοντας όμως διαφορετική θρησκεία στο ερωτηματολόγιο, τονίζεις ότι δεν θεωρείς τον εαυτό σου Εβραίο. Αυτά αναφέρει ο ειδήμονας Λεβ Βερσίνιν παραχώρησε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη απόλυτος γνώστης και εκ των έσω του Εβραϊκού εθνικισμού δίνει εντυπωσιακές πληροφορίες και προβαίνει σε αποκαλύψεις όπως αυτή. (3)
Αντιστοίχως έπραξαν και οι εθνομάρτυρες του 1621. Οι Ήρωες Χριστιανοί του 1821καθόρισαν με το αίμα και τους αγώνες τους το ποιοι δικαιούνται να ονομάζονται Έλληνες. Εν συνεχεία το ψήφισαν και στις 3 εθνοσυνελεύσεις που ακολούθησαν σε Επίδαυρο, Άστρος και Τροιζήνα. Η ονομασία Χριστιανός δεν σημαίνει απλά το θρήσκευμα, διότι παράλληλα προσδιορίζει και την εθνικότητα. Για αυτό την σύγχρονη εποχή έπρεπε πάση θυσία να καταργήσουν επισήμως την εθνικότητα-θρήσκευμα και όχι μόνον το θρήσκευμα όπως νομίζουν λανθασμένα οι πάντες, από τις ταυτότητες. Από την στιγμή που αφαιρέθηκε οριστικά το θρήσκευμα από τις νέες ταυτότητες, ταυτόχρονα αφαιρέθηκε και η εθνικότητα των Ελλήνων !!!
Ποιους θεωρούσαν Έλληνες πολίτες οι πρώτες εθνοσυνελεύσεις ; Mε την κήρυξη του επαναστατικού αγώνα ήταν επιτακτική-εθνική ανάγκη, να καθοριστεί η ταυτότητα του επαναστατημένου γένους. Η απάντηση στο ζωτικής σημασίας ερώτημα, ποίοι είναι Έλληνες, δόθηκε μέσα από τις τρεις Εθνοσυνελεύσεις. Σύμφωνα με αυτές, τα κριτήρια για να έχει κάποιος την Ελληνική ιθαγένεια, θα έπρεπε να είναι κάτοικος της Ελλάδας, και να πιστεύει στον Χριστό.
Ο αποκλεισμός των υποστηρικτών του Διονυσιακού πολιτισμού, συνδεόταν με την μεγαλύτερη-εθνική ανάγκη, που ήταν η εξασφάλιση της ιστορικής συνέχειας του έθνους. Ταυτόχρονα ήταν απαραίτητο για λόγους εθνικής επιβιώσεως να εφαρμοστεί το αξίωμα του Πατέρα της Ιστορίας, του Ηροδότου, με το όμαιμον, το ομόγλωσσον, και το ομόθρησκον. Για αυτό οι πρόγονοι μας ψήφισαν νόμους ότι όσοι αυτόχθονες κάτοικοι της Επικρατείας της Ελλάδος, πιστεύουσιν εις Χριστόν εισίν Ελληνες και απολαμβάνουσιν άνευ τινός διαφοράς όλων των πολιτικών δικαιωμάτων.
Ομοίως Έλληνες εισί, και των δικαιωμάτων απολαμβάνουν, όσοι έξωθεν ελθόντες και την Ελληνικήν φωνήν πάτριον έχοντες, και εις Χριστόν πιστεύοντες. Ζητήσωσιν παρρησιαζόμενοι εις τοπικήν Ελληνικής Επαρχίας αρχήν, να εγκαταριθμηθώσι δι΄ αυτής εις τους πολίτας Έλληνας.
Αυτά ψήφισαν οι ήρωες του 1821 στις εθνοσυνελεύσεις στα πλαίσια της Γεωπολιτικής Θεολογίας και του Γεωπολιτικού εθνικισμού. Δυστυχώς από την κατάργηση του θρησκεύματος-Εθνικότητας από τις ταυτότητες βρισκόμαστε στην εποχή της κάρτας του πολίτη την δεκαετία 2020-2030. Τι σημαίνει η παραλαβή αυτή της κάρτας ; Είναι το χάραγμα του Βδελύγματος η νέες ταυτότητες ; Όχι δεν είναι. Εν τούτοις όποιος παραλάβει αυτή την κάρτα αποδέχεται εμπράκτως-οριστικά και αμετάκλητα τον Ναζιστικό-Διονυσιακό πολιτισμό και τους κανονισμούς του. Γίνεται και επίσημα πιστός-υποστηρικτής της της Διονυσιακής Κουλτούρας και των αξιωμάτων που την διέπουν από την αρχαιότητα. Σύμφωνα με τους κορυφαίους πανεπιστημιακούς καθηγητές στην Ελλάδα όπως ο Κ. Βαθιώτης, οι αποδέκτες των νέων ταυτοτήτων θα απωλέσουν κάθε μορφή δικαιώματος και ελευθερίας. Παράλληλα αποδεχόμενοι τον Διονυσιακό πολιτισμό αρνούνται και επισήμως τον Αριστόκλειο πολιτισμό (Ελληνορθοδοξία).
Όσοι αυτόχθονες κάτοικοι της Επικρατείας της Ελλάδος, πιστεύουσιν εις Χριστόν εισίν Έλληνες.
Οι Έλληνες που έγιναν κοσμοκράτορες και διοίκησαν το Imperium Romaunm, μέσα από τον παγκόσμιο πολιτισμό που δημιούργησαν-εξέλιξαν και τους αιματηρούς αγώνες για την ελευθερία-επιβίωση του Ελληνισμού. καθόρισαν το ποιοι είναι Έλληνες. Συνεπώς όλοι αυτοί οι Αφρικανοί και Ασιάτες που αποκτούν την Ελληνική ιθαγένεια δεν είναι Έλληνες σύμφωνα με τους Ιερούς προγόνους. Δεν είναι Έλληνες διότι δεν έχουμε το ίδιο αίμα, δεν είναι μέτοχοι του Αριστόκλειου πολιτισμού και δεν είναι Χριστιανοί. Αντιθέτως είναι πιστοί του Διονυσιακού πολιτισμού και της Διονυσιακής θρησκείας.
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ. Βασικός πυλώνας διά τον καθορισμό της ιθαγένειας, ήταν και είναι τα αξιώματα-δόγματα της Εκκλησίας του Δήμου, ανώτατου θεσμικού οργάνου της Αθηναϊκής πολιτείας και των επαναστατημένων Ελλήνων το 1821.
Σύμφωνα με τους ιερούς προγόνους, η ιθαγένεια συμπίπτει με την εθνικότητα με στόχο την επίτευξη εθνικής ταυτότητας-συνοχής και επιβίωσης του Ελληνισμού. Εν τούτοις λόγω των συμβατικών-υβριδικών πολέμων και των εισβολών από τους παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού, έχουν αλλάξει τα γεωπολιτικά δεδομένα από τα πανάρχαια χρόνια και την Φοινικική-Ιουδαϊκή εισβολή στην αρχαία Ελλάδα.
Η ύπαρξη Ελληνικού κράτους που να προϋποθέτει ένα μόνον έθνος αποκλείοντας κάθε άλλη εθνική μειονότητα στην επικράτειά δεν είναι εφικτή. Αυτό επειδή ανέκαθεν διαμένουν μόνιμα στην Ελλάδα αλλόφυλοι όπως στα αρχαία χρόνια οι Κάδμοι, οι Δαναοί, οι Αίγυπτοι και οι Πέλοπες που εισέβαλαν στην αρχαία Ελλάδα και γενοκτονούσαν τους Ελληνικούς πληθυσμούς. Συνέπεια της Σημιτικής εισβολής είναι οι βαρβαρόμικτοι πληθυσμοί όπως δίδαξε μεταξύ πολλών άλλων ο Μέγας Αριστοκλής. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για την σύγχρονη εποχή.
Για αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο εώς ακατόρθωτο το Ελληνικό κράτος να αποτελείται εξ ολοκλήρου από Ελληνικής καταγωγής πληθυσμό. Τα συνεχή Διονυσιακά-μεταναστευτικά ρεύματα, από το άνοιγμα των συνόρων, οι πολλοί μικτοί γάμοι και οι ελεύθερες μικτές συμβιώσεις αποτελούν μια διαχρονική-Διονυσιακή πραγματικότητα.
Με βάση τις ιερές διδαχές των προγόνων μας, η κοινή καταγωγή, οι παραδόσεις, ο πολιτισμός-ιστορία, κοινή τις περισσότερες φορές γλώσσα και θρησκεία, το ίδιο αίμα, και η κοινή εθνική συνείδηση». Η κοινή εθνική συνείδηση είναι διαχρονική. Μεταδίδεται από γενεά σε γενεά και εμπεδώνεται σε κοινά ιστορικά στοιχεία και παραδόσεις μέσα από τον Αριστόκλειο πολιτισμό. Το βασικό στοιχείο στην διαμόρφωση της εθνικής ταυτότητας ενός λαού αποτελούν τα αξιώματα-διδαχές του Μέγα Αριστοκλή, της Εκκλησίας του Δήμου όπως μας τα μεταφέρει ο Ηρόδοτος. Επιπροσθέτως άκρως σημαντικά είναι τα δόγματα του Ισοκράτους, του Ι. Δραγούμη, του Χρήστου Σαρτζετάκη, της Πηνελόπης Δέλτα και του γράφοντος. Η δημοκρατική επιθυμία ενός συνόλου ανθρώπων να μοιράζονται κοινά στοιχεία ιστορικών και πολιτισμικών παραδόσεων, με κοινά στοιχεία την καταγωγή, την γλώσσα, τον πολιτισμό, την θρησκεία, διαδραματίζουν καταλυτικό ρόλο σχετικά με την επιβίωση και την συνέχεια του Ελληνισμού.
Η σημερινή εποχή υπερβαίνει τις απλές γεωπολιτικές δραστηριότητες-φιλοδοξίες, όπου κάθε πολιτισμός θεωρεί ότι είναι ο εκλεκτός του Θεού.
Όλες οι μεγάλες δυνάμεις παρουσιάζουν αυτές τις πεποιθήσεις στις γεωπολιτικές τους επιδιώξεις. Στις Ηνωμένες Πολιτείες οι ευαγγελικοί κύκλοι επηρεάζουν την εξωτερική πολιτική υπέρ του Ισραήλ, που θεωρείται ως το κέντρο ενός θεϊκού-Μεσσιανικού κόσμου. Στον Μωαμεθανικό κόσμο, οι φατρίες αντλούν έμπνευση από εσχατολογικά κείμενα για να δικαιολογήσουν τις μάχες τους. Αυτή την εποχή πιστεύουν ότι θα έρθει ο Μαγκντί !!! Αυτές οι ακραίες σέχτες διαμορφώνουν συμμαχίες, πολέμους, ενεργειακά συμφέροντα και ηγεμονικές φιλοδοξίες σε παγκόσμια κλίμακα.
Οι παγκόσμιοι γεωπολιτικοί ρυθμιστές κυριαρχούν στην διεθνή σκηνή. Το Ισραήλ και μεσσιανικός ο σιωνισμός με πυλώνα την γεωπολιτική Θεολογία της Παλαιάς Διαθήκης, ο ευαγγελικός χριστιανισμός των ΗΠΑ και το Τζιχαντιστικό Ισλάμ. Όλοι ερμηνεύουν τα γεγονότα και τους πολέμους ως γεγονότα που προαναγγέλλουν μια τελική ανατροπή στην ανθρωπότητα. Ο Μεσσιανικός-Διονυσιακός Σιωνισμός υποστηρίζει την δημιουργία του Μεγάλου Ισραήλ, για να προετοιμαστεί για την άφιξη του Μεσσία. Κατευθύνει πολιτικές όπως ο αποικισμός στην Δυτική Όχθη και η απόρριψη οποιωνδήποτε εδαφικών παραχωρήσεων. Από την πλευρά τους, οι Αμερικανοί ευαγγελιστές, βλέπουν στις κινήσεις του Ισραήλ το κλειδί για την επιστροφή του "Χριστού" που στην πραγματικότητα είναι ο αντίχριστος.
Για αυτό πιέζουν τον Λευκό Οίκο να στηρίξει άνευ όρων το Ισραήλ. Αυτή η σύγκλιση εσχατολογικών οραμάτων δημιουργεί αποτελεί ένα εκρηκτικό πεδίο γεωστρατηγικής, όπου κάθε πολιτισμός δικαιολογεί τις ενέργειές του ως μια θεϊκή αποστολή. Αυτό εξηγεί γιατί ορισμένοι πόλεμοι όπως αυτοί στη Συρία ή το Ιράκ, παίρνουν μια σχεδόν μυστικιστική διάσταση, ξεφεύγοντας από την καθαρά ορθολογική λογική. Από τα πανάρχαια χρόνια το Ισραήλ βρίσκεται στην καρδιά των πολέμων και των προφητειών. Η ταυτότητα της χώρας αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε ένα κοσμικό όραμα και σε μια μεσσιανική δυναμική που αποκτά μεγαλύτερη επιρροή. Ισραηλινές θρησκευτικές ομάδες που υποστηρίζονται από πολιτικά πρόσωπα, επιταχύνουν τον αποικισμό και ζητούν την ανοικοδόμηση του Ναού στην Ιερουσαλήμ για την υποδοχή του Μεσσία.
Αυτή η εσωτερική ένταση αποτυπώνεται στις στρατηγικές αποφάσεις της χώρας. Η προσάρτηση εδαφών, η πολιτική έναντι των Παλαιστινίων και οι σχέσεις με τις δυτικές δυνάμεις επηρεάζονται από θρησκευτικούς κύκλους. Οι θρησκευτικοί ηγέτες βλέπουν τις επιλογές του Ισραήλ ως ένα βήμα προς την εκπλήρωση των βιβλικών προφητειών. Παράλληλα η υποστήριξη των αμερικανικών ευαγγελικών κύκλων ενισχύει αυτή τη θέση, δημιουργώντας μια πολιτική-θρησκευτική συμμαχία όπου η πίστη υπαγορεύει διπλωματικούς προσανατολισμούς. Μακριά από το να είναι ένα απλό θέατρο εδαφικών συγκρούσεων, η Μέση Ανατολή γίνεται ένα πεδίο μάχης όπου οι προφητείες καθοδηγούν τις στρατηγικές των κρατών και των ένοπλων ομάδων, καθιστώντας αυτόν τον πόλεμο έναν αγώνα του οποίου η έκβαση υπερβαίνει το πολιτικό για να αγγίξει το ιερό.
Οι πόλεμοι είναι ζήτημα γεωπολιτικών και στρατηγικών συμφερόντων. Υπάρχει στον πυρήνα τους μια πρωτόγονη επιθυμία για κυριαρχία και ένας ηγεμονικός ανταγωνισμός στον οποίο μια δημοκρατία αντιμετώπιζε μια ολιγαρχία. Οι μεγάλες δυνάμεις του 21ου αιώνα δεν θα είναι πλέον εκείνες που διαθέτουν μόνο τα πιο επιβλητικά οπλοστάσια, αλλά εκείνες που μπορούν να συνδυάσουν το ιστορικό βάθος, με την επιστημονική αριστεία, βιομηχανική αυτονομία, τεχνητή νοημοσύνη, ψηφιακή κυριαρχία, ενεργειακή κυριαρχία, εξειδικευμένα δημογραφικά στοιχεία και μακροπρόθεσμο στρατηγικό όραμα.
Τα έθνη που ασπάζονται τον Διονυσιακό πολιτισμό όπως η Ελλάδα καταλήγουν στην παρακμή και τον αφανισμό. Η αληθινή κυριαρχία ξεκινά πάντα με την πνευματική-πολιτιστική δύναμη. Ένα έθνος που δεν παράγει την δική του Αριστόκλεια-πολιτιστική σκέψη, αναπόφευκτα καταλήγει να εφαρμόζει τα Διονυσιακά δόγματα του Γεωπολιτικού άξονα 666 (ΗΠΑ-ΙΣΡΑΗΛ-ΕΕ) η του Γεωπολιτικού άξονα 888 (Ρωσία-Κίνα και Ιράν).
Αυτή η διαπίστωση θίγει το πρόβλημα της πνευματικής και πολιτιστικής εξάρτησης από τον Διονυσιακό πολιτισμό. Όταν μια κοινωνία σταματά να παράγει πρωτογενή-Αριστόκλειο πολιτισμό, φιλοσοφία, επιστήμες τέχνη και ιδέες, μετατρέπεται νομοτελειακά από δημιουργός σε παθητικό-Διονυσιακό καταναλωτή, υιοθετώντας άκριτα τις αξίες και τις επιδιώξεις των ανθελλήνων Διονυσιαστών του γεωπολιτικού άξονα 666.. Η πολιτιστική και ιστορική κληρονομιά αλλοτριώνεται, δίνοντας την θέση της σε εισαγόμενα πρότυπα. Η αδυναμία παραγωγής ιδεών συνοδεύεται συχνά από τεχνολογική και παραγωγική στασιμότητα.
Η κοινωνία δεν είναι σε θέση να ορίζει το μέλλον της και άγεται από τις κατευθύνσεις που διαμορφώνονται εκτός των συνόρων. Αντίδοτο σε αυτόν τον μαρασμό είναι η επένδυση στην παιδεία, την έρευνα και την ενίσχυση της κριτικής σκέψης, ώστε ένας λαός να μπορεί να επεξεργάζεται τα δικά του δεδομένα και να προτείνει τις δικές του λύσεις.
Οι αυτοκρατορίες ανέρχονται, ακμάζουν και μετά παρακμάζουν. Ακόμη και η παγκόσμια Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, δομημένη με τον Αριστόκλειο πολιτισμό, υπό Ελληνική διοίκηση και πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, κατέρρευσε και κατακτήθηκε από τους Γερμανούς στις 13 Απριλίου 1204. Οι πολιτισμοί επιβιώνουν όταν συνεχίζουν να παράγουν γνώση, να μεταδίδουν την μνήμη τους, και να προετοιμάζονται για το μέλλον. Ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας των εθνών που θα είναι ικανοί να μετατρέψουν την συλλογική-πολιτιστική ιστορική μνήμη σε διαρκή κυριαρχία. Τα έθνη που δίνουν βαρύτητα μόνον στα εξοπλιστικά, την ΑΙ και την ενέργεια θα αφανιστούν.
Οι πολιτισμοί επιβιώνουν και εξελίσσονται μέσω της αδιάκοπης Αριστόκλειας γνώσης, της διατήρησης, της συλλογικής μνήμης και του Αριστόκλειου γεωπολιτικού σχεδιασμού με βάση τον Αριστόκλειο Εθνικσιμό. Για να εξασφαλιστεί η πολιτιστική συνέχεια, απαιτείται ένας συνδυασμός σύγχρονων πρακτικών και στρατηγικών. Ενίσχυση της εθνικής συνοχής-ταυτότητας και ισχυροποίηση-ολοκλήρωση των προσωπικοτήτων μέσα από τους δύο επιστημονικούς κλάδους που έχω ιδρύσει σε παγκόσμιο επίπεδο, την γεωπολιτική θεολογία και τον γεωπολιτικό εθνικισμό.
Επιπροσθέτως η έρευνα, η τεχνολογική ανάπτυξη και η ελευθερία της έκφρασης, επιτρέπουν την ανανέωση της σκέψης και την προσαρμογή στις σύγχρονες προκλήσεις. Εν τούτοις η μετάδοση της ιστορικής μνήμης είναι η πιο καθοριστική σε γεωπολιτικό επίπεδο. Η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς, των παραδόσεων και της ιστορίας μεταδίδει τις αξίες από γενιά σε γενιά, συχνά μέσω της εκπαίδευσης και των τεχνών.
Η βιωσιμότητα, η καινοτομία και η πρόβλεψη κρίσεων (όπως η κλιματική αλλαγή) είναι απαραίτητα συστατικά για τη μακροζωία ενός πολιτισμού. Ειδικότερα, η πρόσβαση στην ιστορική πληροφορία και η διάσωση της Αριστόκλειας-πολιτιστική; κληρονομιάς, είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την εθνική μας επιβίωση,
Ο εκτοπισμός, η αστικοποίηση, η μετανάστευση, οι επιτυχείς προσπάθειες εξάλειψης της κοινωνικής, πολιτιστικής και γλωσσικής αφομοίωσης από τον Διονυσιακό πολιτισμό κατέστρεψαν τους πυλώνες της συλλογικής-ιστορικής μνήμης του Αριστόκλειου πολιτισμού. Ο 21ος αιώνας θα δοκιμάσει την στρατιωτική ισχύ, και την συλλογική νοημοσύνη των εθνών (Αριστόκλειων και Διονυσιακών) που είναι ικανά να συνδυάσουν την ιστορική μνήμη και την καινοτομία, τα ήθη-έθιμα, την γλώσσα και το ανοιχτό πνεύμα, προκειμένου να οικοδομήσουν ένα αξιοπρεπές, ελεύθερο και κυρίαρχο μέλλον.
Οι αυτοκρατορίες κυριαρχούν προσωρινά μέσω της πολιτικής ή στρατιωτικής ισχύος και καταρρέουν όταν δεν έχουν Αριστόκλειο υπόβαθρο. Η μόνη αυτοκρατορία που είχε διάρκεια ζωής 880 χρόνια ήταν το Imperium Romanum με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη. Αυτό διότι είχε ως θεμέλια τον Μέγα Αριστοκλή και τον Ιησού Χριστό.
Ο Αριστόκλειος πολιτισμός διαρκεί στο διηνεκές μέσω της πνευματικής του κληρονομιάς και της παγκόσμιας Αριστόκλειας αυτοκρατορίας. Ο Αριστόκλειος πολιτισμός είναι η μεγαλύτερη και ισχυρότερη αυτοκρατορία σε ολόκληρη την οικουμένη Οι συλλογικές μνήμες, η γλώσσα, η Αριστόκλεια παιδεία, οι τέχνες, και η Μητέρα πάντων των επιστημών η Φιλοσοφία είναι τα θεμέλια που μας επιτρέπουν να επιβιώνουμε ακόμα και μετά την κατάρρευση των κρατικών υποδομών η την κατάλυση του συντάγματος και την κατάκτηση της χώρας όπως έγινε στην σύγχρονη Ελλάδα..(1)
Ευτυχώς για τον Ελληνισμό οι μεγάλες δυνάμεις δεν στηρίζονται στον Αριστόκλειο πολιτισμό, εκτός από την Ρωσία. Eν μέρη ο Ρωσικός λαός βασίζεται στον Αριστόκλειο πολιτισμό Επίσης το Ισραηλινό έθνος στηρίζει την παγκόσμια κυριαρχία του στην γεωπολιτική θεολογία της παραποιημένης Παλαιάς Διαθήκης.
Η νόμιμη άμυνα επιτρέπεται και είναι δίκαιη όταν τεθούν σε κίνδυνο οι βασικές ανθρώπινες αξίες η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η τιμή, η επιβίωση και η ζωή. Στην δίκη της Νυρεμβέργης εισήχθη το αξίωμα σχετικά με τους επιθετικούς πολέμους. Οι επιθετικοί πόλεμοι αποτελούν έγκλημα. Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών επιτρέπει τους αμυντικούς πολέμους και για αυτό δίνει το δικαίωμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας να επιβάλλει στρατιωτικές κυρώσεις για την διατήρηση της ειρήνης. Τα επιχειρήματα περί δίκαιου πολέμου διδάσκονται στον Αριστόκλειο πολιτισμό και την Ορθοδοξία .
Η χριστιανική πίστη μέσω του στυλοβάτη του Ελληνισμού-Ορθοδοξίας και του Imperium Romanum Αγίου Γρηγορίου (Θεολόγου-Ναζιανζηνού) και του Μέγα Αθανάσιου επιτρέπει υπό συνθήκες τον πόλεμο και την χρήση των όπλων για καθαρά αμυντικούς σκοπούς. Αυτό είναι μια αναγκαία υποχώρηση. Όταν κινδυνεύουν τα αγαθά της ζωής, η τιμή, η ελευθερία, η πατρίδα και η οικογένεια, οφείλουμε ως χριστιανοί να τα υπερασπιστούμε πολεμώντας ακόμη και μέχρι θανάτου εάν χρειαστεί. Ο Κύριος έλεγε: “Μείζονα ταύτης αγάπη ουδείς έχει ίνα τις θει την ψυχήν αυτού υπέρ των φίλων αυτού”. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από το να θυσιαστεί κανείς για αυτούς που αγαπάει. Όταν θυσιαστεί κανείς στον πόλεμο για να υπερασπίσει την γυναίκα του, τα παιδιά του, τους δικούς του και την πίστη του είναι επαινετή πράξη. Βέβαια όλοι οι Χριστιανοί πριν φτάσουν στην χρήση των όπλων οφείλουν να εξαντλήσουν κάθε ειρηνικό μέσο και μόνο σαν έσχατο όπλο επιτρέπεται να χρησιμοποιήσουν τον πόλεμο.
Ο Μέγας Αθανάσιος μας διδάσκει : “Ενώ η αφαίρεση της ζωής του άλλου ανθρώπου βιαίως (φόνος), είναι καθ’ εαυτόν παράνομος, το να πεθάνεις στον πόλεμο, άρα και το να φονεύσεις τους εχθρούς και ορθό είναι και νόμιμο είναι και αξιέπαινο”. Στις εθνικές εορτές τιμούμε τους αμυντικούς πολέμους του έθνους μας, καθώς και όσους θυσιάστηκαν για την πατρίδα. Όλες οι εθνικές εορτές, συνδέονται με επίσημες δοξολογίες και με προσευχή. Αυτό μας δείχνει ότι η Εκκλησία-Ορθοδοξία ευλογεί τους δικαίους και αμυντικούς πολέμους. Ενδεικτικά σας αναφέρω ότι την σημαία του 21’ κρατάει ένας δεσπότης. Κρείττων γαρ επαινετός πόλεμος ειρήνης χωριζούσης Θεού, μας δίδαξε με τις ευλογίες του Ιησού Χριστού, ο Άγιος Γρηγόριος. Μετάφραση : Προτιμώ και επαινώ τον πόλεμο, από μια “ειρήνη” η οποία θα με χωρίσει από τον Χριστό. Ο Άγιος Γρηγόριος είπε ότι δεν γίνεται να κατηγορήσουμε έναν χριστιανό που παίρνει το όπλο για να κατατροπώσει τον εχθρό. Όλα αυτά από την στιγμή που ο εχθρός έχει ως σκοπό να αφανίσει τον Έλληνα, την πίστη του και την πατρίδα του. Δεν γίνεται να αγαπάμε τους πάντες, ακόμη και τους εχθρούς μας.
Δεν είναι ηθικό-λογικό και Χριστιανικό να τους επιτρέπουμε να μας σφάξουν, διότι τότε δεν θα είμαστε στην ζωή, για να διαδώσουμε το έργο του Χριστού, δεν θα μπορούμε να αγαπήσουμε, και να βοηθήσουμε ανθρώπους. Επίσης με αυτήν την νεοταξική-Διονυσιακή “λογική”, θα είχε εξαφανιστεί από τον χάρτη πολλούς αιώνες πριν το Ελληνικό έθνος. Ο ίδιος ο Ιησούς επιτρέπει την νόμιμη άμυνα, διαφορετικά δεν θα ευλογούσε, τους προγόνους μας, να αμύνονται επί τόσους αιώνες και να έχουμε την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Για αυτόν τον λόγο επέτρεψε για πρώτη και μοναδική φορά σε όλο τον κόσμο να διακόπτουν την Θεία λειτουργία, το μνημόσυνο του, μέσα στον κορυφαίο ναό του Χριστιανισμού, την Αγία Σοφία και να ψάλλουν τον Βασιλιά Νικηφόρο, ως Αργαλέο θάνατο των Σαρακηνών*. Ακόμη και τόσο γενναίος πολεμιστής και μεγάλος στρατηγός-αυτοκράτορας που ήταν, μπροστά στον Θεό, δεν ήταν παρά ένας απλός άνθρωπος μέχρι εκείνη την στιγμή, καθώς δεν είχε γίνει ακόμη Άγιος.
Όμως γιατί οι καταστροφές των Αράβων επί αιώνες ήταν αμέτρητες εις βάρος των αθώων Ελλήνων, για αυτό έκανε ο Ιησούς, μια εξαίρεση. Τα μαρτύρια των Ελλήνων δεν είχαν τέλος όλους εκείνους τους αιώνες, από τους εισβολείς με σφαγές, κλοπές, εμπρησμούς, βιασμούς, σκλάβωμα γυναικών. Ο Σωτήρας Χριστός ευλόγησε να διακόπτουν την δοξολογία του μέσα στην Αγία Σοφία και να υμνούν τον Νικηφόρο τον Β Φωκά. Είναι ο μοναδικός βασιλιάς στον οποίο έγινε η ύψιστη τιμή να διακόπτουν το μνημόσυνο του θεού, μέσα στην Αγία Σοφία τον κορυφαίο ναό της οικουμένης και να ψάλλουν εκείνον ως Αργαλέο θάνατο των Σαρακηνών*.
Ουδέποτε στα παγκόσμια χρονικά έγινε μια τέτοια τιμή σε οποιοδήποτε άλλο βασιλιά. Ούτε στον κορυφαίο αυτοκράτορα όλων των εποχών τον Βασίλειο τον Β, δεν έγινε τέτοια τιμή, ούτε σε κανέναν άλλο βασιλιά. Αυτό ήταν ξεκάθαρα ένα δείγμα, ότι ο Νικηφόρος θα γινόταν Άγιος. Για αυτούς τους λόγους δεν ονομάστηκε Αραβοκτόνος, καθώς ήδη εν ζωή ονομάστηκε Pallida Mors Saracenorum. Ο Ιησούς Χριστός και η Υπεραγία Θεοτόκος ευλογούν και επιτρέπουν την νόμιμη άμυνα στο Ελληνικό έθνος. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα επέτρεπε η Παναγία την ημέρα που εορτάζουν άπαντες οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί την κοίμηση της, να συλλάβουν οι Έλληνες τον Ιβάτζη και να τον τυφλώσουν (15/8/1018 μ.Χ.).
Επιπροσθέτως δεν θα επέτρεπε η Μητέρα των ανθρώπων και του Χριστού δεν θα επέτρεπε να πολεμήσουν οι Έλληνες για να πάρουν πίσω από τους Αγαρηνούς το Άγιο Μανδήλιο στις 15 Αυγούστου με τον στρατηγό Κουρκουά. Επίσης στις 15 Αυγούστου εισήλθε νικητής ο Αργαλέος θάνατος των Σαρακηνών (Άγιος Νικηφόρος Φωκάς), στην Κωνσταντινούπολη, για να γίνει αυτοκράτορας. Ο Αλλοδαπός-ευνούχος και πολιτικός Ιωσήφ Βρίγγας είχε προβάλει ένοπλη αντίσταση, με σκοπό να εμποδίσει την άνοδο στον Ρωμαϊκό θρόνο του μεγάλου Έλληνα στρατηλάτη.
ΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΚΛΕΙΟ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ ΟΣΟ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ. ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΩΝ ΕΒΑΛΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΕΟΝΑΖΙ ΚΑΙ ΕΣΤΗΣΑΝ ΟΛΗ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΑΙΔΡΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΦΟΒΙΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΓΝΗΣΙΟΥΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ-ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ.
ΤΟ ΦΑΙΔΡΟ-ΣΑΠΙΟ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟΥ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑΤΟΣ ΕΊΝΑΙ ΟΤΙ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΕΟΝΑΖΙ ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΗΡΊΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΣΚΛΗΡΟΙ ΝΕΟΝΑΖΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. ΟΙ ΜΠΑΝΤΕΡΙΣΤΕΣ ΟΥΚΡΑΝΟΙ.
Ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ανώτατος δικαστικός ομιλεί περί Έθνους και Μακεδονικού ζητήματος.
Είναι ο μοναδικός που πρότεινε τον καλύτερο τρόπο επιλύσεως αυτού του εθνικού προβλήματος. O Xρήστος Σαρτζετάκης ήταν ανακριτής στην υπόθεση δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη και παρά τις πιέσεις έκανε στο ακέραιο το καθήκον του. Επίσης επί κυβερνήσεως των συνταγματαρχών του αφαιρέθηκε το αξίωμα του δικαστικού, συνελήφθη και βασανίστηκε. Ανέκαθεν ήταν δημοκρατικών αρχών. Δείτε τι αναφέρει περί Έθνους-Παιδείας και για το Μακεδονικό πρόβλημα :
"Θέτοντας αυτό το ερώτημα πέφτετε στην καλά στημένη παγίδα των επιβούλων, οι οποίοι θέλουν να αποπνίξουν τα φιλοπάτρια αισθήματα του ελληνικού λαού.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Τι είναι εθνικισμός; Ο εθνικισμός προέρχεται από τη λέξη έθνος. Ο εθνικισμός είναι κάτι το βαθιά ανθρώπινο, είναι κάτι το κατεξοχήν δημοκρατικό, θεωρείται κάτι το ιερό. Είναι κάτι το βαθιά ανθρώπινο γιατί ανταποκρίνεται σε μια φυσική πραγματικότητα την οποία έχει διαπιστώσει η επιστήμη της γενετικής. Σήμερα, με αυστηρές επιστημονικές μεθόδους είναι δυνατόν να διαπιστωθεί για τον καθένα μας σε ποια φυλετική ομάδα ανήκει.
Έχουν γίνει έρευνες σε πανεπιστήμια οι οποίες καταδεικνύουν ακριβώς ότι οι Ελληνες, εμείς οι κάτοικοι της σημερινής Ελλάδας, δεν έχουμε γενετική σχέση με τους γείτονές μας, ότι αποτελούμε δηλαδή έναν ιδιόμορφο τύπο. Αφού, λοιπόν, δεν έχουμε σχέση από τους γείτονες, δεν σημαίνει ότι πέσαμε από τους ουρανούς, αλλά ότι έχουμε άμεση σχέση με τους προγόνους μας. Δεν συμφωνώ καθόλου με την θεωρία ότι ο πολιτισμός καθορίζει το έθνος. Αυτή είναι μια σταλινική-λενινιστική θεωρία που υπηρετεί πολιτικούς σκοπούς. Αυτή η θεωρία γίνεται κατά διαστροφή ενός χωρίου του Πανηγυρικού του Ισοκράτους." Για όσους δεν γνωρίζουν ο πρόεδρος Χρήστος Σαρτζετάκης χαίρει παγκοσμίου εκτιμήσεως και έγινε ταινία σχετικά με την δικαστική του εντιμότητα και τις δημοκρατικές του αρχές. (1)
Είναι ο μοναδικός που πρότεινε τον καλύτερο τρόπο επιλύσεως αυτού του εθνικού προβλήματος. O Xρήστος Σαρτζετάκης ήταν ανακριτής στην υπόθεση δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη και παρά τις πιέσεις έκανε στο ακέραιο το καθήκον του. Επίσης επί κυβερνήσεως των συνταγματαρχών του αφαιρέθηκε το αξίωμα του δικαστικού, συνελήφθη και βασανίστηκε. Ανέκαθεν ήταν δημοκρατικών αρχών. Δείτε τι αναφέρει περί Έθνους-Παιδείας και για το Μακεδονικό πρόβλημα :
"Θέτοντας αυτό το ερώτημα πέφτετε στην καλά στημένη παγίδα των επιβούλων, οι οποίοι θέλουν να αποπνίξουν τα φιλοπάτρια αισθήματα του ελληνικού λαού.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Τι είναι εθνικισμός; Ο εθνικισμός προέρχεται από τη λέξη έθνος. Ο εθνικισμός είναι κάτι το βαθιά ανθρώπινο, είναι κάτι το κατεξοχήν δημοκρατικό, θεωρείται κάτι το ιερό. Είναι κάτι το βαθιά ανθρώπινο γιατί ανταποκρίνεται σε μια φυσική πραγματικότητα την οποία έχει διαπιστώσει η επιστήμη της γενετικής. Σήμερα, με αυστηρές επιστημονικές μεθόδους είναι δυνατόν να διαπιστωθεί για τον καθένα μας σε ποια φυλετική ομάδα ανήκει.
Έχουν γίνει έρευνες σε πανεπιστήμια οι οποίες καταδεικνύουν ακριβώς ότι οι Ελληνες, εμείς οι κάτοικοι της σημερινής Ελλάδας, δεν έχουμε γενετική σχέση με τους γείτονές μας, ότι αποτελούμε δηλαδή έναν ιδιόμορφο τύπο. Αφού, λοιπόν, δεν έχουμε σχέση από τους γείτονες, δεν σημαίνει ότι πέσαμε από τους ουρανούς, αλλά ότι έχουμε άμεση σχέση με τους προγόνους μας. Δεν συμφωνώ καθόλου με την θεωρία ότι ο πολιτισμός καθορίζει το έθνος. Αυτή είναι μια σταλινική-λενινιστική θεωρία που υπηρετεί πολιτικούς σκοπούς. Αυτή η θεωρία γίνεται κατά διαστροφή ενός χωρίου του Πανηγυρικού του Ισοκράτους." Για όσους δεν γνωρίζουν ο πρόεδρος Χρήστος Σαρτζετάκης χαίρει παγκοσμίου εκτιμήσεως και έγινε ταινία σχετικά με την δικαστική του εντιμότητα και τις δημοκρατικές του αρχές. (1)
(1) Με αφορμή τον πρόσφατο θάνατο του πρώην Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, Χρήστου Σαρτζετάκη ο Κώστας Γαβράς, μίλησε για τον συγκεκριμένο ρόλο στη διάσημη ταινία του «Ζ». Στην ταινία σας το «Ζ» δίνετε μεγαλύτερη έμφαση στον ρόλο του δικαστικού λειτουργού στην υπόθεση Λαμπράκη. Ακολουθείτε το βιβλίο του Βασίλη Βασιλικού ή θέλετε να περάσετε ένα πιο έντονο μήνυμα αντίστασης μέσα από τους θεσμούς;
Κατά κάποιο τρόπο, ως αρχή, το σενάριο ακολουθεί το βιβλίο του Βασίλη, που είναι καταπληκτικό. Ωστόσο, για να διασταυρώσω τα γεγονότα, έψαξα και βρήκα εδώ σε μια βιβλιοθήκη που ανήκει σε πανεπιστήμιο ελληνικές εφημερίδες εκείνης της εποχής.
Μπόρεσα έτσι να διαβάσω τις καθημερινές αναφορές του Τύπου στην υπόθεση. Κυρίως, με ενδιέφερε η θέση που έπαιρνε ο συγκεκριμένος δικαστής εκείνη την εποχή. Και βεβαιώθηκαν όλα που είπε ο Βασιλικός και βρήκα και μερικές βεβαιώσεις για εκείνον που με ενδιέφερε εμένα στην υπόθεση, γιατί το θέμα δεν ήταν η καταδίκη των στρατιωτικών, αλλά πώς σε μια τόσο ιδιαίτερη εποχή και πολύ αρνητική, ένας δικαστής κάνει αντίσταση εναντίον όλων. Γιατί είναι ένας δημοκράτης και μία δημοκρατία που βασίζεται μόνο, ουσιαστικά, πάνω στη δικαιοσύνη. Αν δεν υπάρχει δικαιοσύνη δεν υπάρχει δημοκρατία. Αυτή ήταν η θέση του δικαστή.
Εκ των υστέρων θεωρείτε ότι ήταν η ιδιαίτερη προσωπικότητα του Σαρτζετάκη ή απλώς ήταν ο αδεκαστος δικαστικός λειτουργός που βρέθηκε εκεί και έκανε το υπηρεσιακό του καθήκον;
Είναι πολλοί οι δικαστές και δε νομίζω ότι κάνουν όλοι το καθήκον τους. Εκείνος είχε μια φιλοσοφία. Από τη στιγμή που σπούδασε το νόμο και επέλεξε να τον υπηρετεί μέσα από το δικαστικό σώμα κατάλαβε ότι ο ρόλος του μέσα στην κοινωνία ήταν να επιβάλει το νόμο. Και μπορεί να το καταλάβει εντελώς ένας πολίτης αυτό, αν διαβάσει τα δυο βιβλία που έχει γράψει, που είναι καταπληκτικά, παρόλο που είναι γραμμένα στην καθαρεύουσα.
Γιατί επιλέξατε τον Ζαν-Λουί Τρεντινιάν και όχι τον Μοντάν που υποδύεται τον Λαμπράκη και πώς βίωσε τον ρόλο. Του έδωσε παραπάνω συμβολικό κύρος στα μάτια της κοινής γνώμης;
Όχι. Ήταν η ηλικία του κυρίως και η ηλικία του Μοντάν. Η ηλικία του Μοντάν ήταν πολύ πιο κοντά στον Λαμπράκη παρά στον δικαστή. Ο Μοντάν ήταν πολύ θεαματικός (υπερβολικά εντυπωσιακός) σαν δικαστής. Εγώ ήθελα έναν ηθοποιό λιγότερο προβεβλημένο. που δεν είχε αυτή τη δύναμη που είχε ο Μοντάν εκείνη την εποχή. Ο Τρεντινιάν, που ήταν και φίλος μου, μου φάνηκε πιο καλός απ’ όλους για να αναλάβει τον ρόλο. Και να σας πω κι ένα ανέκδοτο. Όταν εξελέγη πρόεδρος ο Χρήστος Σαρτζετάκης στην Αθήνα, έλαβα ένα μήνυμα από την Αμερική «πώς ο Τρεντινιάν έγινε πρόεδρος στην Ελλάδα»!
ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ-ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΕΘΝΙΚΙΣΤΉ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΉ ΧΡΗΣΤΟ ΣΑΡΤΖΕΤΑΚΗ ΕΔΩ Ζ (1969)
Ο ΣΑΡΤΖΕΤΑΚΗΣ ΣΥΝΘΛΙΒΕΙ ΤΟΥΣ ΣΚΟΠΙΑΝΟΥΣ
ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ-ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΕΘΝΙΚΙΣΤΉ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΉ ΧΡΗΣΤΟ ΣΑΡΤΖΕΤΑΚΗ ΕΔΩ Ζ (1969)
Ο ΣΑΡΤΖΕΤΑΚΗΣ ΣΥΝΘΛΙΒΕΙ ΤΟΥΣ ΣΚΟΠΙΑΝΟΥΣ
222%20(3)%20(3).jpg)
%20(1)%20(1).png)
.png)
%20(2)%20(1)%20(1).png)
0 comments: